Chapter Two

Tulad ng inaasahan nina Blue, dumanak nga ang nakakatakot na dugo. Lahat ng iyon ay dahil lamang sa kapalpakan ng kanilang mga tauhan. Lumipas ang isang buong araw ngunit hindi na talaga nahanap pa ang taong binabantayan nila. Tuluyan na nga itong nakatakas, kaya naman heto sila ngayon at hinahatulan ng demonyo.

"Ito ang mangyayari sa inyo kapag pumalpak pa kayo sa mga ipinag-uutos ko," malamig at demonyong-demonyo ang pagkakasabi ni Hendrix habang nakatayo sa harap ng mga duguang bangkay. "Kung ayaw ninyong magsidanak ang mga walang kwenta ninyong dugo, ayusin niyo ang putanginang trabaho niyo!"

Nang umalis si Hendrix, mabilis na kumilos ang lahat upang iligpit at sunugin ang mga katawang wala nang buhay. Namumutla at nanginginig ang mga tauhan dahil alam nilang kamuntikan na rin silang mawalan ng hininga.

"Magsikilos na kayo kung ayaw ninyong tuluyan na tayong ihatid ni boss sa impyerno!" pagsesegunda ni Blue sa mga tao upang itago ang sarili nitong takot.

Nanginginig man ang tuhod, nagawa pa rin nina Blue at Gray na lisanin ang lugar na iyon nang walang bahid ng gasgas o sugat. Nakahinga lamang sila nang maluwag nang makalabas sa mansyong iyon. Hindi na sila nag-usap pa at mabilis na sumakay sa kani-kanilang sasakyan.

Samantala, bumalik si Hendrix sa kanyang opisina upang kunin ang susi ng kanyang sasakyan. Kailangan niyang makahinga. Kailangan niya ng alak na papawi sa nagngangalit niyang uhaw na pumatay ngayon. Dahil sa mga tanga niyang tauhan, punong-puno ng tensyon ang kanyang buong katawan. Pagkaupo sa driver's seat ay marahas niyang pinaharurot ang kotse hanggang sa makarating siya sa isang madilim at liblib na parke. Nagsindi siya ng sigarilyo, at tila tambutso sa usok ang kanyang bibig habang hinihithit ito, sinusubukang pawiin ang galit.

Subalit sa kanyang paglalakad sa dilim, isang malamyos na tinig ang narinig niya. Para iyong tinig ng isang anghel na umaawit —isang tunog na biglang naghatid ng kakaibang kapayapaan sa kanina lang ay magulo at madilim niyang isipan.

Natanaw niya ang isang magandang babae na nakaupo sa swing ng parke, may tangan na gitara habang marahang kumakanta. Nanatiling nakatayo si Hendrix sa dilim, pinapanood ang dalaga hanggang sa masilayan niya ang mukha nito nang tamaan ng liwanag ng buwan.

Para itong isang anghel dahil sa napaka-inosente nitong mukha. Mula sa maputing balat, hugis-pusong mukha, hanggang sa nakatutok nitong berdeng mga mata—tila biglang nabihag si Hendrix. Ngayon lamang siya nakaramdam ng ganito katinding kagustuhan na angkinin ang isang babae, na madalas ay itinuturing lang niyang laruan.

"Fuck..." marahas na mura ni Hendrix sa kanyang sarili nang maramdaman ang kakaibang pintig sa kanyang dibdib.

Ngunit bago pa siya makahakbang patungo sa anghel, natigil siya. Naalala niya kung sino at ano siya. Hindi maaaring magmahal ang isang demonyong tulad niya. Lalo na nang makita niya ang mga luhang biglang pumatak sa pisngi ng dalaga. Pakiramdam ni Hendrix ay nais niyang lapitan ang babae, yakapin ito, at halikan nang mariin hanggang sa makalimutan nito ang lahat ng problema. Ngunit wala siyang kakayahan para doon dahil isa siyang halimaw.

Kuyom ang mga kamaong nilisan ni Hendrix ang lugar na iyon. Kahit labag sa kanyang loob na iwan ang dilag, alam niyang mas makabubuti ito. Hindi nababagay sa madilim niyang mundo ang isang anghel. Masisira lamang ito at magdudusa sa kanyang mga kamay, dahil hindi nga pala siya marunong magmahal.

Subalit simula ng gabing iyon, hindi na tinantanan ng mukha ng dalaga ang isipan ni Hendrix. Lagi niya itong naiisip sa bawat sandali, na para bang may kung anong boses na nag-uutos sa kanya na balikan ito at angkinin. Hindi siya pinatatahimik nito gabi-gabi sa kanyang pagtulog. Palaging bumabalik sa alaala niya ang luhaang mukha ng babae. Pakiramdam niya ay tuluyan na siyang mababaliw kung hindi ito mapapasakanya.

"Blue and Gray, come the fvck here!"

Isang malakas na sigaw ang dumagundong sa mansyon na nagpabalikwas sa dalawang magkapatid na mahimbing na natutulog sa magarbo niyang living room. Gustong ngumiwi nina Blue at Gray dahil sa lakas ng boses ng kanilang boss na sa tingin nila ay umabot na yata hanggang sa kabilang baryo.

Dalawang linggo na itong mukhang may dalaw dahil mas dumoble ang pagiging bugnutin nito. Hindi nila ito maintindihan. Minsan ay para itong baliw na sinusuway ang sarili sa kung anong dahilan na labis nilang ikinapagtataka. Nagtataka man sila, pinigilan nilang magtanong dahil baka makatikim lang sila ng mga nagliliparang bala o kaya'y malulutong na bigwas.

"Putangina, Gray!" mura ni Blue sa kakambal na nauunang naglalakad ngayon sa kanya sa hallway.

"Putangina mo rin, Blue! Anong ginawa mo at bakit niya tayo pinatawag?!" singhal naman ni Gray.

Marami na silang napatay na tao, ngunit kapag si Hendrix na ang usapan ay tila nababahag ang kanilang mga buntot, kahit na di-hamak na mas matanda sila sa binata. At sino ba namang hindi matatakot? Isang tunay na demonyo ang kaharap nila. Parang kahapon lang ay pumatay ito ng lima sa kanilang mga tauhan dahil lamang sa pagiging tatanga-tanga ng mga ito.

"FASTER, FVCKARDS!" muling sigaw mula sa loob ng silid.

Mabilis na nag-unahan ang kambal sa pagpihit ng seradura ng pinto. Alam nilang kapag nagpabagal-bagal pa sila, tiyak na dadanak na naman ang sarili nilang dugo sa sahig.

"Boss?" sabay nilang tawag nang makapasok.

Gulo-gulo ang buhok ni Hendrix at bakas sa mukha nito ang isang napakabigat na problema. Gusto sana nilang mamangha sa angking kagwapuhan nito, ngunit hinding-hindi nila iyon aaminin nang malakas dahil para sa kanila, kuko lang niya ang ka-gwapuhan ng magkapatid.

"Hanapin niyo ang babae ng gabing iyon," biglang binitawan ni Hendrix ang mga salitang iyon na nagpataas ng kilay ng dalawa.

Babae noong gabing iyon? tanong nila sa kanilang sarili.

Nagkatinginan sina Blue at Gray, parehong may malaking pagtatanong sa mukha. Gusto sana nilang magbunyi dahil sa wakas ay mukhang tinamaan din ang boss nilang bato ang puso. Ang malaking problema nga lang—hindi nila kilala kung sino ang tinutukoy nito.

"What?! I said—"

"Narinig namin, boss! Ang tanong, sinong babae noong gabing 'yon? Mag-isa ka kaya nung umuwi, remember? Iniwan mo kami!" hindi na napigilan ni Blue ang sarili na putulin ang pagsasalita ng kanyang boss. Medyo baliw na kasi ito para ipahanap ang isang babaeng siya lang naman ang nakakita.

Huli na nang mapagtanto ni Blue ang kanyang kapangahasan. Isang nakatutunaw at masamang tingin na ang ipinukol sa kanya ni Hendrix.

Patay, natatakot na bulong ni Blue sa kanyang isip. Ihahanda na sana niya ang kanyang sarili sa isang malupit na bigwas o sa balang tatama sa kanyang katawan. Ngunit walang dumating.

Nakakapagtaka dahil hindi siya binigwasan o pinaulanan ng bala ni Hendrix. Sa halip, marahan lang itong naupo sa isang mahabang sofa at napahilamos sa sariling mukha. Stressed na stressed ang itsura ng kanilang boss.

"Isang babaeng may itim na buhok at berdeng mga mata... marunong umawit, at mukhang diyosa. Sobrang maganda," paglalarawan ni Hendrix na mas nagpataas sa kilay ng magkapatid.

"Boss, ang daming ba—"

"Fvck! Find her now! O pasasabugin ko ang mga bungo ninyo ngayon din!" nanggagalaiting sigaw ni Hendrix na nagpalundag sa dalawa sa takot.

"Sabi nga namin, boss, hahanapin na!" dali-dali silang lumabas ng silid upang sundin ang utos ng kanilang amo na mukhang inlababo.

Gusto nilang matuwa dahil sa wakas ay may nakapagpabaliw na rin sa boss nilang ginagawa lang namang laruan ang mga babae. Dahil kadalasan, matapos pakinabangan ni Hendrix ang mga babaeng ikinakama nito ay ipinapapatay niya lang din ang mga ito nang walang kaluluwa. Ganoon siya kawalang-hiya; ang tingin niya sa mga kababaihan ay parausan lang na kailangang iligpit pagkatapos gamitin. Sila nga ang nanghihinayang dahil kadalasan ay mga sikat na modelo ang kinakasama nito—walang pangit, pero nakakaawa dahil sa iisang sementeryo lang ang bagsak ng mga ito. Kaya naman lubos silang nag-aalala ngayon; baka kapag nahanap nila ang babaeng ito ay patayin lang din ni Hendrix sa huli.

Tatlong araw na nilang hinahanap ang babaeng tinutukoy nito ngunit bigo pa rin sila. Hindi nila matukoy kung anong kailangan ng kanilang boss sa misteryosong babaeng 'yon. Bagamat tahimik ang magkapatid, sa loob ng tatlong araw na iyon ay marami nang nasawing tauhan dahil pinatay ang mga ito ni Hendrix sa tindi ng galit. Sa pangalawang araw ay nalaman nila ang pagkakakilanlan ng dalaga, ngunit sa kasamaang-palad ay bigla naman itong nawawala. Hindi rin nila nagustuhan ang nakalap nilang impormasyon dahil masyadong madilim at masalimoot ang nakaraan ng babae.

Tahimik na pinagmamasdan ni Blue ang kanyang amo na pabalik-balik ng lakad sa loob ng malawak na silid. Sa paligid ay nagkalat na naman ang mga katawang wala nang buhay—mga tauhang napagbuntungan ng galit ng lalaki. Sinabihan na sila ni Blue na umiwas muna, ngunit hindi nakinig ang mga ito, bagkus ay mas ginalit pa ang dragon kaya sa huli ay sila ang naging parausan ng poot nito.

Hindi rin naman masisi ni Blue kung bakit ganito na lamang umasta ang kanyang boss. Pagkatapos ng masalimuot na gabing paslangin nila ang huli nitong nobya, ngayon na lamang ulit ito nagkaroon ng interes sa isang babae—at sa isang babaeng doble pa ang ikinabata sa kanya. Maraming masasalimuot na nakaraan ang pilit na ibinabaon ni Hendrix sa limot, mga trahedyang naging dahilan kung bakit ito naging ganoon kabagsik at kawalang-puso.

Inoobserbahan ni Blue ang bawat kilos ng kanyang boss, nagpapakiramdam kung papatay na naman ba ito. Hindi na muna niya isinama si Gray sa loob dahil mas pinili nitong magpatuloy sa labas para hanapin ang babae.

"Wala pa bang balita?!" frustrated na tanong ni Hendrix sa kanya. Namumula na ang mga mata nito dahil sa pinaghalong puyat, stress, at nagngangalit na emosyon.

Dahil sa matinding galit, marahas na sinipa ni Hendrix ang isa sa mga mamahaling vase na nasa harapan niya. Napangwi na lamang si Blue dahil alam niyang milyun-milyon ang halaga niyon. Pero sa angking yaman ng lalaki, malamang ay barya o piso lang iyon sa kanya.

Para na itong baliw na bumubulong habang hindi mapakali sa paglalakad nang pabalik-balik. Tahimik lang siyang pinagmamasdan ni Blue. Walang lakas ng loob ang binate na magsalita o magtanong man lang dahil sadyang nakakatakot ang awrang bumabalot kay Hendrix ngayon.

Ibang-iba pala mainlove ang isang Hendrix Montenegro—nakakatakot. Hahamakin nito ang lahat makuha lang ang babaeng iniirog, kahit pa ipasubsob o ipakidnap niya ito sa kanila. Gusto sana nitong asarin ang lalaki, ngunit naisip niyang huwag na lang; para niya na ring hinukay ang sarili niyang libingan kung gagawin niya iyon. Mamatay na ang kakambal niyang si Gray, huwag lang ang gwapo at mayabang na si Blue dahil marami pa itong chicks na aasikasuhin. Sisiguraduhin niyang dadamihan niya ang kanyang lahi dahil sayang naman ang kanyang angking ka-gwapuhan.

Napabalikwas si Blue mula sa pagkakatayo nang biglang mag-vibrate ang cellphone sa loob ng kanyang bulsa. Agad niya itong kinuha at sinagot.

"Fvck, Blue!" histerikal na tinig ng kanyang kakambal sa kabilang linya.

"Gago, Gray. Ano na? Kanina pa ako pinapatay ng dragon na 'to sa init ng ulo niya," cool lang na tanong ni Blue, kahit na ang totoo ay nararamdaman na niya ang unt-unting pagbuo ng takot sa kanyang dibdib, lalo na nang lumingon sa kanya si Hendrix na may nakakapanghilakbot na awra.

"Umalis ka na diyan, gago! Parating na sila!" bakas ang matinding takot sa boses ni Gray.

"Darating? Sino?" kinakabahang tanong ni Blue habang pilit na nagpapakita ng alanganing ngiti sa harap ng kanyang boss.

"Gago! Nakita na ang babae! Umalis ka na diyan dahil hindi maayos ang lagay niya!" takot na takot na sabi ni Gray, na tila hindi na maituloy ang iba pang sasabihin dahil sa labis na sindak.

Dito na tuluyang namutla ang mukha ni Blue. Mabilis niyang nilingon ang pinto at nakitang mabilis nang nakalabas ng silid si Hendrix. Mas lalo siyang ninerbiyos nang marinig ang harurot at tunog ng paparating na mga sasakyan sa labas ng mansyon, na agad namang sinalubong ng kanyang boss.

"H-hindi ako sigurado, pero nung makita raw siya... bugbog-sarado siya at—"

"FVCKING DARN! ANONG GINAWA NIYO?! BAKIT HINDI NIYO ININGATAN?! PAPATAYIN KO KAYONG LAHAT!"

Isang napakalakas at dumagundong na boses ang narinig mula sa labas na nagpamura kay Blue nang paulit-ulit.

"Tangina! Blue, nandiyan ka pa ba?! Umalis ka na diyan! Mahal kita, gago, kahit bwisit ka sa buhay ko!" huling sigaw ni Gray sa kabilang linya.

Ngunit hindi na maigalaw ni Blue ang kanyang mga paa dala ng matinding takot.

Shit! Nataranta siya nang marinig ang sunod-sunod na putok ng baril. Nagsimula nang magpaulan ng bala si Hendrix sa labas. Mabuti na lang at mabilis na kumilos ang katawan ni Blue upang magtago sa gilid, kaya hindi siya tinamaan. Ngunit nakakaawa ang mga tauhang sumalubong sa labas dahil kalahati sa kanila ay duguang nagtamo ng mga sugat.

"PAPATAYIN KO KAYONG LAHAT! PAGBILANG KO NG TATLO, KAPAG HINDI PA KAYO NAGSIALISAN SA HARAPAN KO, ITUTULOY KO KUNG ANO ANG SINIMULAN KO!"

Tila isang mabangis at nagwawalang halimaw ngayon si Hendrix habang maingat at mahigpit na karga sa kanyang mga bisig ang sugatang katawan ng kanyang anghel.

Duwag na kung duwag, ngunit mas pinili ni Blue na huwag nang lumabas sa kanyang pinagtataguan at mas nagsiksik pa sa sulok. Napahinga lamang siya nang malalim nang marinig ang mabibigat na hakbang ng nagngangalit na dragon paakyat sa ikalawang palapag ng mansyon.

May bahid ng matinding takot ang puso ni Blue. Napaisip siya sa kanyang sarili: magandang balita nga kaya na nahanap na ang babaeng kinababaliwan ng kanilang boss, o ang babaeng ito ang tuluyang maghahatid sa kanilang lahat sa hukay?