Chapter 1

FLASHBACK///

“Please don’t leave.” Naiiyak kong sambit sa boyfriend ko. 

We're almost 3 years, at ngayon tinatapos niya na ang lahat sa amin. Hindi ko matanggap. Mahal ko siya.

Andito kami ngayon sa unang lugar kung saan kami unang nagkita. Akala ko nga magde-date kami, pero sa mga sinabi niya, hindi ko magawang tanggapin na iiwan niya ako.

“We’re done, and I’m really sorry, pero kailangan kong sundin ang mga parents ko.”

“Paano ako ha? Iiwan mo na lang ako pagkatapos ng lahat?” umiiyak kong sambit.

“Alam kong nasasaktan ka, pero kailangan ko ito. Kalimutan mo na lang ako.”

“Paano kita magagawang kalimutan kung nakatatak ka na sa puso ko? Please, huwag mo akong iwan. Hindi ko kaya.” Saad ko, nagmamakaawa ako.

“Kailangan na nating isara ang pahinang sinimulan natin. I’m sorry, but I have to go.” Winaksi nito ang kamay ko. 

Huminto pa ito. 

“Pero always remember, minahal kita ng totoo. Hindi ko kayang suwayin sina mommy at daddy. Masakit din para sa akin ang lahat, pero kailangan kong gawin. I’m sorry ulit!” Saad nito bago niya ako tuluyang iniwan.

Napa-upo ako sa lupa. Nasasaktan ako. Sana pala hindi ako umasa na kami talaga. Ang tanga-tanga ko. 

Ang sakit, sobrang sakit. Bakit mo naman nagawa ito sa akin? Akala ko ba mahal mo ako at ipaglalaban mo ako?

Tuluyan akong umiyak hanggang sa nawalan ako ng malay at hindi ko alam ang sumunod na nangyari. Basta nagising na lang ako na nasa ibang bahay na ako.

Napa-bangon ako at sinuri kung nasaan ako, pero hindi ko mahulaan kung nasaan man ako. Dali-dali akong bumangon at bumaba. Nang makita kong walang tao, kumaripas ako ng takbo at umuwi sa amin.

After 2 days noon, nalaman kong aalis sila sa Pilipinas. Sinundan ko siya sa airport at naabutan ko siya doon kasama ang mga parents niya. Nilapitan ko siya.

Nabigla ang mga magulang niya, pero wala akong pake. Mahal ko siya, gagawin ko ang lahat para hindi niya ako iwanan.

“Arkie, huwag mo akong iwan.” Tawag ko. 

Tinawag ko siya sa second name niya. Para akong tangang nakikiusap sa kanya. Nabigla siya sa paghawak ko sa braso niya.

“Yen-yen, what are you doing here? We’re done.” Bulyaw niya sa akin. Nagsimula na naman akong umiyak.

“Huwag mo akong iwan. Mahal na mahal kita. Hindi ko kaya pag nawala ka sa akin. Akala ko ba mahal mo ako? Bakit mo ako iiwan ngayon, Arkie? Please, I’m begging you. Please don’t leave me.” Naiiyak kong sambit sa kanya.

“Please leave, Yen. I don’t want to see your face again.” Saad nito na lalong kina-iyak ko. 

Iniwinaksi niya ang kamay ko at umalis. Sinundan siya ng mga magulang niya. Tumakbo ako pero huli na, nakapasok na sila sa airport.

“Kuya guard, parang awa niyo na po!”

“Hindi talaga puwede, ma’am. Umalis na lang po kayo dito.”

Nakiusap ako sa guard pero hindi ako pinapasok kaya wala akong nagawa kundi umalis na lang. Ilang araw ang nakalipas noon at pina-check up ako ni mama dahil iba kasi ang pakiramdam ko.

At nalaman kong buntis ako, 3 weeks na, at sigurado akong si Arkie ang ama ng dinadala ko. Akala ko hindi ako matatanggap ni mama, pero tinanggap niya ako.

END OF FLASHBACK///

“Yen-yem.” Tawag ng anak ko. 

Makalipas kasi ng limang taon ay naipanganak ko naman nang maayos ang anak ko. Tinulungan ako ni mama sa pag-aalaga sa kanya.

Pinalaki ako ni mama mag-isa. May ama naman ako, pero noong nabuntis niya si mama ay iniwan niya ito. 

Niloko niya, may pamilya na rin pala ito. Manloloko siya. Pero hanggang ngayon, hindi ko pa siya nakikilala.

Ni hindi ko nakita ang mukha niya, pero sa totoo lang gusto kong makita ang ama ko. Hindi sinasabi ni mama sa akin kung sino, pero alam ko naman na makikita ko rin siya.

Isa na pala akong ganap na doctor. Ipinagpatuloy ko kasi ang pag-aaral ko nang maipanganak ko si Dion. 

Tinulungan ako ni mama, sinuportahan niya ako. Kahit sa murang edad ko ay nabuntis ako. Manloloko kasi ang lalaking iyon.

Pareho lang sila ng ama ko. Last year, nabalitaan ko na may girlfriend siya na sobrang yaman at sikat ang pangalan. Malalaman ko talaga kasi naibabalita sila.

“Mom!” Tawag sa akin ng anak ko kaya nabalik ako sa realidad.

“Oh anak, kanina ka pa ba riyan? Bakit?” tanong ko.

“Punta po tayo sa hospital. Sasama ako. I want to see Daddy Zander. I miss him na po. Pwede po ba?” tanong nito. May tinatawag siyang daddy at iyon si Zander.

Siya ang tumulong sa akin sa pagpapa-check up ko noon. Ang bait ni Zander. Minsan din binibisita niya kami dito.

“Pwede naman, anak. Duty din kasi si mommy ngayon. Sumama ka na lang sa akin, but promise me, behave ka lang, okay ba iyon sa’yo?” tanong ko dito. Ngumiti naman siya at nag-thumbs up.

“Opo.”

“Sige na, pumunta ka na sa taas at magbihis.”

Dali-dali naman itong pumunta sa kwarto namin. Pareho silang kumilos ni Arkie, or I should say, Knight Arkie Fuentes, ang manloloko kong ex-boyfriend.

Pangalan ko nga pala ay Zaiyena Santos at tinatawag akong Yen-yen ng anak ko. Si mama kasi ay Yena ang tawag sa akin. Si Zander naman ay Zai. 

Ako ang pinaka maganda sa balat ng lupa, huwag kayong umarang, yan lang, baka malaman niyo talaga lahat. Chariz lang, haha.

“Ma, anong ginagawa mo? Magpapaalam din sana ako. Dadalhin ko si Dion?” panimula ko nang makita ko siya sa kusina.

“Ah, iniligpit ko lang ito, anak. Tsaka may duty ka, diba? Bakit mo dadalhin ang anak mo?” tanong ni mama.

“Gusto po kasi niya, at gusto niya rin makita si Zander. Alam mo naman, minsan lang humingi sa akin ang anak ko kaya pagbibigyan ko na po.” Ngumiti pa ako kay mama.

“Baka mapahamak pa apo ko niyan ha. Mag-iingat kayo.”

“Opo. Halika na muna, at alam kong magpapaalam si Dion sa’yo. Hindi kasi umaalis iyon pag hindi nagpapaalam sa’yo.” ani ko.

“Oh siya, sige.”

Naglakad na kami at saktong dumating na si Dion.

“Mom, do I look good? I’m handsome na ba?” tanong nito. Pinantayan ko ito.

“You’re always handsome, anak. Sige na, magpapaalam ka na sa mamala mo.”

“Ah mamala, sasama po ako kay mommy doon po sa work niya. Namimiss ko po kasi si Daddy Zander.” Ngising sambit niya sa lola niya.

“Mag-iingat kayo ha!” pagpapaalala naman ni mama.

“Opo. And pwede po ba akong humiling?”

“Sige apo, ano ’yon? Sabihin mo lang at ibibigay ni mamala sa’yo.” Hinawakan ni mama ang buhok niya at ginulo ito. Pasimpleng ngumiti naman ako.

“Hehe, pwede po ba ninyo akong lutuan nung isda na… ano ba pangalan non?” kunwari nag-iisip pa ito.

“Tinula, apo! Oo naman, syempre. Basta para sa’yo. Mag-iingat ka doon, okay? Huwag magpasaway kay mommy.”

“Opo, mamala. Salamat po.” Saad niya. Hinalikan niya si mama, pinantayan kasi siya ni mama.

“Sige ma, aalis na po kami.” Saad ko. Hinalikan ko siya sa pisngi at niyakap bago umalis.

“Be safe, anak!” pahabol niya.

“Opo.”

Nang makalabas na kami ay nag-antay na ako ng taxi. Umaga naman. Nang makapara na ako ay agad na kami sumakay.