Chapter 2

“Daddy Zan!” sigaw ng anak ko kay Zander. Napatingin si Zander sa amin at sinalubong niya ito ng yakap.

“Oh, napasama ka ata sa mommy mo dito?” tanong nito sabay tingin sa akin.

“Ah, Daddy Zan, na-miss po kita kaya gusto kitang bisitahin hehe. Ayaw mo ba andito ako?” nakanguso nitong sabi at kunwari nagtatampo.

“Nah, Dion! Miss ka rin ni Daddy Zan.”

“Hehe.” saad ng anak ko. Lumapit ako sa kanila.

“Zander, kamusta na pala ’yung pasyenteng inaasikaso ko? Napadalaw ka ba doon?” tanong ko.

“Okay naman siya. Kanina nga may dinalang pasyente dito,” saad naman nito.

“Huh? Na-ano daw?” tanong ko.

“Ewan, si Doc Santiez ang nag-asikaso eh. Tara, sa cafeteria tayo.”

“Can you buy me a burger, Daddy Zan?” saad ng anak ko. Tinakpan ko naman ang bibig nito, nakakahiya.

“Sure naman, Dion.”

“Huwag na, Zan. Nakakahiya naman kasi eh, huwag na,” singit ko.

“No, Zai. Ayos lang, basta para naman sa inyo, lalo na sa anak mo. Mahal ko kaya ’to,” nakangising sambit niya.

“Naku! Diba may duty pa ako? Pwede ba sa’yo na muna si Dion? Pupuntahan ko pa kasi muna ’yung pasyente ko,” nahihiyang sambit ko.

“Sige, Zai. Ako na bahala kay Dion, huwag ka nang mag-alala. Puntahan mo na lang ako sa office ko pag tapos ka na. Doon lang kami ni Dion,” ani nito.

“Oo na.” Pinantayan ko si Dion. “Magpakabait ka sa Daddy Zan mo ha, huwag magpasaway,” dagdag ko.

“Opo, Mommy. I love you po.” hinalikan niya ako sa pisngi.

“Ay, ang sweet naman ng baby ni Mommy. I love you too, anak. Sige na ha, ’yung bilin ko huwag mo kakalimutan,” paalala ko ulit.

“Opo, Mom.”

“Ingatan mo anak ko, Zander.”

“Oo, halika na, Dion.” Kinarga niya si Dion. Napangiti na lang ako, parang mag-ama talaga sila.

Pinuntahan ko na ang batang pasyente na inaalagaan ko. 18 years old na ’yon, ay bakit ko pa ba kinukuwento, ayts.

Papalapit na ako sa room ng pasyente nang may makita akong nag-uusap. Nakatalikod ito, kausap niya si Doctor Suarez.

Hahakbang na sana ako ulit nang may makabangga akong isang babae. Natapunan siya ng sarili niyang kape.

“Argh, are you deaf?” usal nito. Tumayo siya at pinunasan ang damit niya. Napalapit sa amin ang kausap ni Doc Suarez at nabigla ako, siya ang pangalawang bilyonaryo.

“What happened, dear?” tanong nito sa anak niya.

“Hindi kasi tumitingin sa dinadaanan niyang babae na ’yan kaya natapunan ko tuloy ang sarili ko ng kape, Dad. Ang dungis-dungis ko,” maarte nitong saad.

“Bakit di ka tumitingin sa dinadaanan mo? Hindi mo ba kilala ’yang nabangga mo?” sermon sa akin ng lalaki na ama daw ng babae.

“Pasensya na po, hindi ko po sinasadya,” usal ko.

“Doctor ka pa naman, walang respeto. Ano ka, doctor na tanga?” saad nito. Nasampal ko siya at nagulat ako nang sampalin din niya ako. Dumating si Doc Reyes.

“What’s going on here, Mr. Alvarez? Nandito ho kayo?”

“Respeto naman sa doctor niyo, walang respeto,” usal nito sabay akbay sa anak niya at umalis.

“Ano ba nangyari, Doc Santos?” tanong nito.

“Eh aksidente lang po ang nangyari, Doc. Napaka-arte din kasi nung babaeng ’yon, ang OA. Sinabihan pa akong walang respeto.”

“Ayts, sana hinayaan mo na lang, Doc Santos. Hindi mo ba sila kilala?”

“Kilala ko naman po, pero nasasaktan kasi ako sa sinasabi nila,” pagtatanggol ko sa sarili ko.

“May punto ka naman. ’Yung anak talaga ni Mr. Alvarez, wala talagang respeto eh, tsaka masama ugali nun. Sana madapa ’yon,” saad ni Doc Reyes.

“Loh, si Doc Reyes, haha.”

“Tama naman ako, Doc Santos. Sige na, puntahan mo na muna pasyente mo, painumin mo ng gamot,” usal nito sabay tapik sa balikat ko bago ako talikuran.

Sinawalang-bahala ko na lang ang nangyari at pumasok na sa loob. Pagkapasok ko doon, nakita ko agad ang batang pasyente ko, nakangiti na naman siya sa akin. Napakunot na lang ako, palagi siyang ngumingiti sa akin pag nakikita akong pumapasok sa silid niya. Hindi ko naman alam ang dahilan.

“Anong klaseng ngiti na naman ’yan?” ani ko at chineck siya. Wala naman palang naging problema, malapit na siyang makalabas dito.

“Mabuti naman at okay ka na. Baka bukas na bukas makakalabas ka na—”

“Aray, Doc, ang sakit!” daing nito sabay hawak sa ulo niya.

“Huh? Bakit, alin ang masakit?” nataranta kong sabi. Umaarte ba ito?

“Ang sakit ng puso ko, Doc. Sobrang sakit,” daing pa nito. Masakit daw ang puso pero ulo ang hawak. Napagtanto kong inuuto niya ako.

“Ah, bago na pala ngayon? Ang puso pala nasa ulo na? Nakakatawa ka naman, haha,” usal ko.

“Ay, ulo ba ang nahawakan ko? Masakit po talaga,” pag-uulit niya.

“Bakit naman daw masakit? Sabihin mo nga,” asik ko.

“Pauwiin na kasi ako eh. Titigil kakabog ang puso ko pag di na kita makikita,” usal pa nito.

“Ay aba, bago ’yan ah. May anak na ako, tsaka bata ka pa,” irap ko.

“Uu, may anak ka nga, pero wala namang ama. Pwede naman akong maging ama sa anak mo kahit bata lang ako. Wagas naman ako magmahal, yeah,” ani nito sabay kindat.

“Ay, ang taray mo. Sige na, inumin mo muna ang gamot mo,” saad ko. Sinunod naman niya ang inutos ko nang may biglang pumasok. Pagkatingin ko, si Doctor Suarez ito.

“Doc, kayo pala?”

“May pinapabigay lang sa’yo si Doc Reyes. May gaganaping party ngayong gabi sa isang resort na pagmamay-ari ng mga Alvarez. Mga one week ata doon at lahat ng doctor kailangang pumunta,” nakangiting saad niya. Si Doc Reyes pala ang nangunguna sa amin dito. Tinanggap ko ang inabot niya.

“Party?”

“Lahat ng doctor binigyan ng ganyan.”

“Sige, pakisabi kay Doc Reyes na aasahan niya ako. Salamat sa paghatid nito sa akin, Doc,” nakangiting saad ko.

“Wala ’yon. Sige, aalis na ako,” pagpapaalam niya.

Ngumiti lang ako at agad kong nilingon ang bata.

“Magpahinga ka na at aalis na ako. Kailangan kong maghanda sa gaganaping party mamayang gabi. Bukas makakalabas ka na,” ngiting sambit ko.

“Babalik naman ako dito para makita ka,” kumindat na naman siya.

“Che.” Tuluyan na akong lumabas sa room na iyon at agad kong tinahak ang office ni Zander, pero nakita ko sila sa lobby.

Naglakad na ako papunta doon at nang makarating ako, agad akong umupo.

“Mommy, you’re back. Look, Daddy Zan brought me this. It’s so cool and beautiful. I am right, Mom?” pinakita niya sa akin ang laruan na hawak niya.

“Oo naman, anak, pero akala ko ba pagkain ang bibilhin mo? Bakit laruan ’yan?”

“Kahapon ko pa ’yan nabili, ngayon ko lang nabigay. Natanggap mo na ba ang invitation?” tanong nito.

“Uu, Zan. Namo-mroblema nga ako eh kung sino ang magbabantay kay Dion. Si Mama kasi, alam mo naman, nagtatrabaho siya sa bakery niya,” saad ko.

“Why, Mom? Were you going po ba?” tanong ni Dion.

“May gaganaping party kasi mamayang gabi, anak, at hindi ko alam kung sino ang ipapabantay ko sa’yo.”

“Why, Mom? I’m not allowed to come with you or ayaw mo lang ako isama?” nakanguso ito, ang cute.

“Hindi naman sa gano’n, an—”

“You can bring Dion on the party, Zai. I’m here naman, I’ll help you. Alam mo naman kasi si Tita, diba? Kaya isama mo na lang para makapag-enjoy naman itong baby Dion namin.”

“I’m not baby anymore,” reklamo niya.

“But you’re still our baby, Dion,” dugtong ng Daddy Zan niya.

“Fine. Kakausapin ko lang si Mama pagdating ko sa bahay.” Lumingon ako kay Dion. “Behave ka lang doon sa event, baby, ah,” saad ko.

“Argh, opo. But don’t call me baby, Mom. I’m not baby na, I’m big na po,” reklamo na naman niya.

“Baby ka pa rin ni Mommy,” saad ko. Ngumiti siya, tumawa na lang ako.

Kinarga ni Zander si Dion. Uuwi na kami para makapag-ayos na. Pupuntahan ko pa si Mama sa bakery niya.

SOMEONE POV…

Pinagmamasdan ko ngayon ang isang babae at lalaki. May karga-kargang bata ang lalaki.

“She’s married, huh?” bulong ko.

“Daddy Zan, buy me ice cream. I want to eat ice cream,” sambit ng bata.

“Of course, baby. What kind of flavor do you want?”

“Vanilla and chocolate po,” ngiting sambit ng bata.

“Sure, I’ll buy it for you.”

“Naku, huwag na, Zan. Nakakahiya naman sa’yo,” saad ng babae.

“No, he’s my son, okay? Walang nakakahiya doon,” usal ng lalaki. Nagpatuloy sila sa paglalakad nila.

Kasal na siya? May anak na siya? Tsk. Never mind. Bakit ko pa iisipin ’yon? Wala na akong pakialam.

“Boss, andiyan na si Doc Reyes,” usal ng secretary ko.

“Okay,” ani ko.

“Naku-naku, Mr. Fuentes, sino ba ang pinagmamasdan mo?” tanong nito.

Naglakad na lang ako para puntahan si Doc Reyes, sinawalang-bahala ko na lang ang nakita ko.