CHAPTER 5

Kakababa ko lang at basang-basa pa ng pawis ang batok ko, magulo pa ang buhok ko, at pilit kong inaayos ang kwelyo ko para hindi halata. Pagdating ko sa sala, nandoon si Mrs. Montenegro, nakaupo sa sofa, naka-white dress at may hawak na tasa ng kape. Ngumiti siya sa akin, pero kinakabahan ako dahil ito ang unang beses na makakausap ko siya.

“Eliana, pasensya na ha, pinatawag kita ng gabi na,” sabi niya. Malumanay siyang magsalita at halatang mabait siya.

“Okay lang po, Ma’am,” sagot ko at tumayo nang maayos sa harap niya, pero ngumiti lang siya at pinaupo niya ako.

“May bago kaming nabiling bahay sa lugar ninyo mismo. Kailangan ng kasambahay doon. Naisip kita agad. Mas malapit ka sa pamilya mo, hindi ka na maho-homesick dito. Okay lang ba sa iyo kung ilipat kita doon?” sabi niya.

Napaisip ako sa lugar namin. Biglang lumiwanag ang mata ko at ang unang pumasok sa isip ko ay makakalayo ako kay Kael at makakalayo ako sa gulong nangyari kanina sa taas.

“Sige po, Ma’am. Papayag po ako—”

Hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko nang biglang dumating si Kael.

“NO!”

Malakas ang boses niya mula sa hagdan. Si Kael ay pababa, lasing pa rin, gusot pa rin ang itim na polo at magulo ang buhok, pero diretso ang tingin niya sa akin.

“Mom, hindi siya aalis,” sabi niya habang bumababa ng hagdan.

Mabilis na tumayo si Mrs. Montenegro.

“Kael? Lasing ka na naman? Anong hindi aalis? Ako ang nagde-decide dito. Bahay natin ito.”

Lumapit si Kael sa akin at biglang hinawakan ang wrist ko, saka hinila ako nang kaunti palapit sa kanya.

“May contract siya, Mom. Personal slave ko siya. Pumirma siya kaya sa akin lang siya. Hindi siya puwedeng ilipat kahit saan,” sabi ni Kael na seryoso at mahigpit ang hawak sa akin.

Tiningnan ko ang kamay niyang nakahawak sa akin.

“Bitawan mo nga ako,” sabi ko nang malakas at binawi ko agad ang kamay ko. “Tao ako, Kael, hindi gamit na puwedeng angkinin kung saan mo gusto.”

Tumingin sa akin si Kael, halatang nagulat sa sinabi ko.

“Slave mo ako sa papel, pero hindi mo ako pag-aari,” dagdag ko habang nakatingin diretso sa mga mata niya. “Kung gusto ni Ma’am na ilipat ako, desisyon ko iyon, hindi sa iyo.”

Tahimik ang sala at si Mrs. Montenegro ay napatingin sa aming dalawa. Tapos, bigla siyang ngumiti.

“Kael, mukhang hindi mo na slave iyan. Mukhang boss mo na iyan. Parang may magandang idea na pumapasok sa isip ko,” sabi ni Mrs. Montenegro habang natatawa.

“Ma, hindi ka nakakatuwa,” sagot ni Kael na nakasimangot, pero hindi pa rin inaalis ang tingin sa akin.

Tumingin ako kay Mrs. Montenegro.

“Ma’am, pag-iisipan ko po muna. Pero kung sakaling lumipat ako, sana hindi na niya ako mapigilan.”

Ngumisi si Kael.

“Try mo, Eliana. Kahit saan ka pa pumunta, susundan kita. Nasa contract iyon. Kahit saan ako, kasama ka,” bulong niya sa akin, mahina lang para kaming dalawa ang makarinig.

“Edi sumunod ka. CEO ka naman, di ba? Kaya mo mag-commute araw-araw papuntang probinsya?” sagot ko na pabulong din at tinaasan siya ng kilay.

Natawa si Mrs. Montenegro nang malakas.

“O siya, bukas ninyo na pag-awayan iyan. Eliana, doon ka na muna sa dating kwarto mo. Kael, umakyat ka na at maligo ka. Ang baho mo.”

Tumatawang umalis si Mrs. Montenegro. Hindi ko alam kung bakit tuwang-tuwa siya.

Nauna akong umakyat. Paglingon ko, nakasunod pa rin ang tingin ni Kael sa akin. Nasa bulsa ang mga kamay niya at nakangiti mag-isa.

“Akin ka lang, Eliana,” bulong niya.

Pero patuloy lang ako sa paglalakad. Tapos, nagsalita ulit siya.

“Nice taste,” sambit niya.

Narinig ko ang footsteps niya na paalis. Biglang uminit ang pisngi ko dahil alam ko ang ibig niyang sabihin.

Kinabukasan, maaga akong nagising dahil sa alarm. 5:46 AM na. Kailangan ko nang bumangon at magluto ng almusal ni Kael, pero pagbaba ko, nandoon na si Manang at nagluluto.

“Maghanda ka at pinapasabay tayong mag-almusal ni Madam,” sabi ni Manang habang nagluluto ng bacon.

“Po? Kasama ako?” tanong ko habang tinuturo ko ang sarili ko.

“Oo, lahat tayo. Kaya ihanda mo muna ang mga pinggan,” sabi niya, tapos nagtuloy siya sa pagluluto.

Hindi ko alam kung bakit kasama kami sa almusal, pero naghanda na ako. Maya-maya lang, dumating na si Mrs. Montenegro, tapos kasunod si Kael, pero mukhang masakit ang ulo dahil hindi maipinta ang mukha niya.

“Umupo na kayo at sabay na tayong mag-almusal,” masayang sabi ni Mrs. Montenegro.

“Sit.” Tinuro ni Kael ang upuan na katabi niya.

Hindi na ako nagreklamo at umupo na lang ako. Biglang tumahimik ang paligid. Siguro dahil iba ang presensya kapag kasama namin mag-almusal ang mag-ina.

“By the way, Eliana, about kagabi, hahanap na lang ako ng iba kasi nakapirma ka sa contract ni Kael,” pagbasag ni Mrs. Montenegro sa katahimikan namin.

Tatanggi pa sana ako, pero bigla kong naramdaman ang kamay ni Kael sa ilalim ng mesa.

“O-okay po,” nauutal kong sagot dahil sa kaba.

Tumingin ako kay Kael na kumakain, pero halatang nakangisi.

“Stop,” bulong ko kay Kael.

“Ha?” tanong ni Mrs. Montenegro.

Siguro narinig niya ang bulong ko.

“W-wala po,” agad kong sagot, tapos kumuha ako ng tubig at ininom ko, pero dahil sa kaba, bigla akong nabilaukan.

“Are you okay?” tanong ni Mrs. Montenegro na ngayon ay nakatayo na.

Huminga ako nang malalim nang biglang alisin ni Kael ang kamay niya. Kailan kaya ako magtatagal sa ganitong sitwasyon?

“Ayos lang po, Ma’am,” sabi ko, tapos nagpaalam na muna ako.

“Mag-CR lang po ako.”

Pero ang totoo, kailangan kong ikalma ang sarili ko.

Habang nasa CR, napatingin ako sa malaking salamin. Nakita ko ang sarili ko at naalala ko ang buhay ko bago ako pumasok sa mansyon na ito.

“Kaya mo iyan, Eliana,” bulong ko.

Ngumiti ako nang pilit dahil kahit gusto ko nang umalis, kailangan kong manatili dahil kailangan ko ng pera.

Paglabas ko ng CR, hindi ko akalain na nasa labas si Kael at nakatingin sa akin. Biglang uminit ang ulo ko dahil naalala ko ang ginawa niya kanina lang.

“Nagustuhan mo ba?” tanong niya, pero nakangisi ito na parang nang-aasar.

Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong lumapit sa kanya nang dahan-dahan at nabigla ako sa ginawa ko.

PAK!

Isang malakas na sampal ang ibinigay ko sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit, pero ginawa ko iyon. Tumingin si Kael sa akin, at ngayon ay nakamarka na sa mukha niya ang palad ko.

“Tapos ka na?” tanong niya.

Hindi galit ang tono niya. Mahinahon lang.

“Bastusin mo na ako, huwag lang sa harap ng magulang mo,” sabi ko, tapos umalis na ako sa harap niya.

Si Kael, sa halip na magalit, ngumiti lang at sinabing—

“Interesting.”