LOGIN"..."
ร่างสูงไม่ตอบอะไรแต่โน้มกายลงมาฝังริมฝีปากซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่นและเลื่อนลงมาตามร่างนวลจนถึงเนินภูเขาทั้งสองลูก
เขาประกบปากลงไปดูดดุนปลายถันสีสดพลางใช้มือใหญ่อีกข้างบีบขยำกับทรวงอกนุ่มเด้งอย่างเมามันจนเรียกเสียงครางจากคนใต้ร่างได้เป็นจังหวะ
"อื้อ..."
ฝ่ามือเรียวกดไปที่ศีรษะเพื่อให้เขาบดเบียดสัมผัสเข้ามาอีก เพราะตอนนี้เธอต้องการ...ต้องการมากจนทนแทบไม่ไหว
ทั้งความมึนเมาจากแอลกอฮอล์ที่ซัดไปหลายแก้ว ทั้งกลิ่นหอมสะอาดและสัมผัสสุดเร่าร้อนจากตัวเขาที่แทรกซึมเข้ามาทำให้เธอมึนเมาหนักกว่าเดิม หัวสมองนั้นขาวโพลนไปหมด เธอไม่รับรู้อะไรเลยนอกจากสัมผัสเสียววาบจากยอดถันที่กำลังถูกดูดดื่มจากคนด้านบน
ไม่อาจปฏิเสธว่ามันรู้สึกดีแค่ไหน...ถึงจะไม่เคยทำอะไรแบบนี้กับใครแต่ในครั้งแรกนี้ก็ถือว่าไม่ได้แย่สักเท่าไหร่
"อา..."
เสียงครางของหญิงสาวช่วยกระตุ้นความกำหนัดที่แข็งตึงในกางเกงให้ปวดหนึบมากยิ่งขึ้น แต่เขายังคงสนุกกับการดูดเม้มเม็ดยอดและโลมเลียไปรอบ ๆ เต้าขาวอยู่ เรือนร่างของเธอให้ความรู้สึกหวานราวกับยาเสพติดที่ถ้าหากหยุดกินเอาดื้อ ๆ จะขาดใจตายเอาได้
ใบหน้าหล่อเหลาสลับไปขบเม้มที่ทรวงอกอวบอิ่มซ้ายทีขวาทีอย่างเท่าเทียม เขาฟอนเฟ้นก้อนเนื้อนุ่มด้วยริมฝีปากและฝ่ามือจนตอนนี้เต้าตูมเต็มไปด้วยรอยรักสีแดงเป็นจ้ำ ๆ ทำย้ำวนไปวนมาอยู่นานหลายนาทีกว่าที่จะยอมถอดถอนริมฝีปากออกและเปลี่ยนเป้าหมายเป็นช่วงล่างที่เปียกฉ่ำจนสัมผัสได้เพียงแค่ใช้นิ้วแตะไปรอบ ๆ
เขาใช้ปลายนิ้วชี้ไล้วนที่ช่องทางรักของหญิงสาวแต่ไม่ได้สอดเข้าไปเพราะดูจากการหลั่งหยาดธาราที่เปียกเยิ้มเต็มเตียงนั้นคงเป็นหลักฐานชิ้นเยี่ยมว่าเธอพร้อมเสียยิ่งกว่าพร้อม
ร่างสูงไม่รีรอรีบปลดเปลื้องกายแกร่งให้เปลือยเปล่าโดยไม่ลืมที่จะหยิบซองเครื่องป้องกันออกมาจากกระเป๋าเงินและจัดการสวมใส่ไปที่แก่นกายแข็งตึงด้วยความรวดเร็ว
"อึก..."
เจ้าของใบหน้าสวยจัดกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อเห็นขนาดของแท่งร้อนที่พาดอยู่ตรงหน้าท้องแกร่ง ด้วยความที่เธอเป็นหมอเธอรู้ว่าในหลักวิทยาศาสตร์แล้วมันสามารถเข้ามาได้...แต่ก็ต้องเจ็บมาก!
เพราะของเขามัน 'ใหญ่' และ 'ยาว' เกินขนาดมาตรฐานของชายเอเชียไปเยอะมาก ๆ แต่ถ้าพิจารณาจากความสูงที่น่าจะประมาณร้อยแปดสิบแปดจนถึงร้อยเก้าสิบและร่างกายแข็งแรงเหมือนกับนายแบบก็พอจะเข้าใจได้ว่าการมีขนาดมังกรที่ใหญ่กว่าชาวบ้านนั้นถือว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้
'แบบนี้ลูกค้าสาวก็คงติดใจกันทุกคนเลยสินะ มีดีทั้งหน้าตาและร่างกายขนาดนี้'
ถามว่ามีความกังวลไหม มันก็แอบกังวลนิด ๆ แต่ตอนนี้ร่างกายของเธอถูกพันธนาการด้วยความร้อนจัดจนอยากปลดปล่อยมากเต็มทีแล้วถึงเจ็บก็จะทน...
"คงไม่เจ็บหรอกใช่ไหม"
ชายหนุ่มเอยถามเสียงนิ่งโดยที่นำแท่งร้อนที่ถูกสวมด้วยเครื่องป้องกันจนเรียบร้อยไปจ่ออยู่หน้าทางเข้าและจับเรียวขาขาวอ้ากว้าง...แม้จะคิดว่าเธอเองก็คงมีประสบการณ์ทางรักมาพอสมควร แต่เขาก็ยังต้องให้เกียรติและถามเธอก่อน
"อื้อ ไม่เจ็บหรอก"
"ดี"
หลังจากได้ยินประโยคตอบกลับจากหญิงสาวเซ็กซี่ใต้ร่าง เขาก็จัดการสอดใส่ท่อนลำเข้าไปในช่องทางคับแคบทันทีโดยไม่ยั้งแรง...แต่มันเข้าไปได้แค่ครึ่งเดียวเท่านั้นเขาก็รู้สึกเหมือนว่าไปต่อไม่ได้เพราะว่าเธอ...
ยังบริสุทธิ์!
ใช่ ใช่แน่ ๆ ดูจากเลือดสีสดที่เจือปนกับของเหลวไหลออกมาและความคับแน่นจนขยับแทบไม่ได้แบบนี้...แต่ผู้หญิงที่เป็นคนชวนเขาขึ้นห้องและเป็นฝ่ายเปิดก่อนเนี่ยนะ?
"ทำไมยังบริสุทธิ์..."
"มันแปลกด้วยหรือไง"
แม้จะเจ็บร้าวกลางกายจนแทบฉีกแต่จัสมินก็ยังคงคอนเซปต์ 'เจ็บแต่เก็บอาการ' ไว้ อันที่จริงเธอแทบจะผลักเขาออกไปเลยด้วยซ้ำ แต่ความใคร่กระหายอยากทำมากกว่านี้มันพุ่งสูงจนระงับไม่ไหว
"ก็ไม่แปลก..." เขาตอบกลับเสียงเรียบและพยายามโฟกัสกับท่อนลำที่ยังเข้าไปไม่หมดของตัวเอง พลางคิดว่าแม้ลุคเธอจะไม่ได้ดูแรงอะไรขนาดนั้น แต่ก็ดูเหมือนเป็นคนสู้คนและมีความมั่นใจอย่างสูงถึงกล้าชวนเขาขึ้นห้องแบบนี้
หรือว่าเธอจะเป็นนักศึกษามารับงานครั้งแรกงั้นเหรอ?
ก็อาจจะเป็นไปได้นะ เพราะถ้าให้พูดกันตามตรงสมัยนี้โลกมันเปลี่ยนไปมาก เขาเคยอ่านข่าวว่ามีการขายพรหมจรรย์เกิดขึ้นจริงในต่างประเทศตั้งหลายครั้ง เพราะฉะนั้นเขาต้องเพิ่มค่าตัวให้เธอใช่ไหม...เงินสดก็ไม่มีเสียด้วย
"อึก...รีบ ๆ ทำเถอะ ฉะ-ฉันไม่ไหวแล้ว"
เสียงหวานดังขึ้นปลุกให้เขาหลุดออกจากภวังค์ความคิด แม้ว่าสีหน้าของเจ้าตัวจะดูเจ็บปวดจนเหยเกแต่ก็ยังยืนกรานที่จะให้เขามุ่งตรงเข้าไป เพราะเธอเองคงจะทนต่อฤทธิ์แอลกอฮอล์ไม่ไหวแล้ว และเขาเองก็ไม่ต่างกับเธอเลยสักนิด
ปึก!
สะโพกสอบดันกายเข้าไปด้านในจนสุดในคราวเดียว ขืนช้ากว่านี้มีหวังได้ปลดปล่อยออกมาในเวลาไม่เป็นอันควรพอดี
"อ๊ะ!"
ร่างเล็กหวีดครางออกมาเสียงดังเมื่อช่องทางรักสามารถโอบอุ้มความใหญ่ยาวของเขาได้จนเกือบหมด แม้จะเจ็บจนน้ำตาไหลที่แปลว่าไหลจริง ๆ แต่เธอก็เลือกที่จะกัดฟันแล้วไปต่อ
ถ้าหยุดตอนนี้ก็จะเท่ากับว่าเจ็บฟรี ๆ สู้ไปให้สุดแล้วหยุดที่ขึ้นสวรรค์เลยดีกว่า!
"อึก อ๊ะ"
เมื่อคนบนร่างเริ่มการสอดกระแทกเข้าออกในจังหวะเนิบนาบเนื้อกายก็พลานเต้นระส่ำกับความรู้สึกแปลกใหม่ มันเจ็บแต่ทว่าเสียวซ่านอย่างบอกไม่ถูก...ร่างกายมนุษย์นี่มันแสนมหัศจรรย์จริง ๆ
ระหว่างที่ค่อย ๆ เพิ่มจังหวะในการเขาสาวเอวเข้าออก ร่างสูงก็โน้มลงมาจูบไซ้ที่บริเวณทรวงอกทั้งสองข้างซึ่งมันสามารถปลุกอารมณ์กำหนัดของหญิงสาวได้มากขึ้นกว่าเดิมจากการถูกจู่โจมทั้งบนและล่างในคราเดียวกัน
"อ๊ะ อ๊า"
ท่อนเอ็นแข็งตึงขยับกระแทกเข้ามาเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไปทั่วห้อง ตอนนี้ร่างกายเธอเริ่มปรับตัวได้ในระดับหนึ่งแล้ว ส่วนหนึ่งก็ต้องให้เครดิตกับตัวเองที่ปลดปล่อยหยาดน้ำใส ๆ มาช่วยให้การขับเคลื่อนแสนร้อนนี้เป็นไปด้วยความง่ายยิ่งขึ้น
"..."
ภาพของร่างขาวที่กระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะกระตุ้นอณูความอยากให้กับชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี เขาพยายามข่มกลั้นสัญชาตญาณดิบในร่างกายไม่ให้ถาโถมเข้าใส่ร่างบอบบางเพื่อระบายอารมณ์ของตัวเองเพราะเกรงว่าเธอจะรับมันไม่ไหว...แม้ในใจมันแทบจะขาดออกจากกันแล้วเต็มทน
"อื้อ อ๊า ร้อนจัง"
เสียงครวญครางจากคนที่ถูกกระหน่ำแทงดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าชวนให้หลงมัวเมาในรสรักคล้ายกับต้องการให้เคลิบเคลิ้มในภวังค์บางอย่าง
มือใหญ่จับล็อกเอวบางไว้แนบแน่นเพื่อรองรับแรงกระแทกที่เขาเพิ่มขึ้นด้วยไฟรักแห่งธรรมชาติที่หลั่งออกมา ความซ่านกระสันร้อนเร่าแผดเผาห้องแห่งนี้ให้อุณหภูมิสูงขึ้นแม้ว่าจะเปิดเครื่องปรับอากาศก็ไม่อาจสู้ไหว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์น้ำเมาหรือเป็นเพราะเรือนกายที่สอดประสานกันแน่...
"อ๊า อ๊ะ"
จัสมินทั้งจุกและเสียววาบในช่องท้องราวกับมีผีเสื้อบินวนอยู่ข้างใน ขนกายลุกชันด้วยความเต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์หนักอึ้งของกามา
ใบหน้างามส่ายครางไปมาจนเส้นผมยาวสลวยสยายเต็มที่นอน ความรู้สึกกระสันซ่านไต่ระดับขึ้นสูงจนแทบจะแตะจุดหมายในไม่ช้า
และดูเหมือนว่าความรู้สึกของเธอจะถ่ายทอดไปถึงเขาเช่นกัน เพราะร่างสูงนั้นเพิ่มแรงกระแทกระรัวราวกับเครื่องจักร
เธอไม่รู้หรอกว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว...ตอนนี้รู้เพียงแต่ว่าเธอจวนจะถึงฝั่งฝันเต็มทนจากการถูกตะบี้ตะบันตอกตรึงจนเรือนกายกระเพื่อมขึ้นลงไปมา
"อื้อ อ๊า อ๊า"
ตอนนี้ทัศนวิสัยเบื้องหน้าที่เป็นภาพของชายหนุ่มหน้าตาดีเจ้าของเรือนร่างสมบูรณ์แบบกำลังเลือนหายไปเรื่อย ๆ และเริ่มจะเป็นสีขาวโพลนจากความเปี่ยมล้นด้วยแรงปรารถนาถึงขีดสุด
"อ๊ะ อ๊า!"
หลังจากถูกโหมกระหน่ำเพียงไม่กี่ครั้งหญิงสาวก็กระตุกเกร็งจนเนื้อสั่น เธอคว้าปุยเมฆแสนนุ่มนวลมาครอบครองได้สำเร็จและรู้สึกว่าอาการร้อนก่อนหน้านี้ได้ทุเลาลงไปบ้างแล้ว
"อ่า"
เสียงครางต่ำ ๆ จากชายหนุ่มทำให้หญิงสาวถึงกับลืมตามาดู เพราะตลอดเวลาที่ทำรักกันเขามักจะกัดฟันข่มอารมณ์ไว้ แต่ตอนนี้ถึงขั้นครางออกมาต่ำ ๆ แบบนี้มันบ่งบอกว่าเขาคงเสียดเสียวเป็นอย่างมาก
ร่างแกร่งยังคงสอดกระแทกเข้ามาไม่หยุด ยิ่งถูกภายในกายสาวตอดรัดระรัวแรงจนเต้นตุบ ๆ เขาก็ยิ่งกระซ่านจนเกินกว่าจะเก็บเสียงครางเอาไว้ได้ เขากดขาเรียวเสลาลงกับเตียงและกระหน่ำแทงรัว ๆ
ชายหนุ่มร่อนเอวส่ายเข้าออกไม่กี่ครั้งสุดท้ายจนความอดทนขาดวิ่น จึงรีบถอดถอนตัวตนออกมาจากโพรงเนื้อหนึบและชักรูดอีกสองสามครั้งปลดปล่อยสายนทีสีมุกออกมาเต็มเครื่องป้องกันสีใส
"เฮียขอโทษนะที่วันนั้นพูดไปว่าสงสารเธอ""ไม่เป็นไรค่ะ เพราะนึกย้อนมาก็เข้าใจว่าสถานการณ์ตอนนั้นมันยากจริง ๆ "จัสมินเอ่ยตามความจริง...หลังจากวันที่เกิดเหตุการณ์นั้นเธอก็คิดทบทวนทุก ๆ เรื่องในช่วงที่ห่างกันเธอเข้าใจในความยากลำบากของการเป็นผู้นำโรงพยาบาล ดังนั้นเธอจึงเข้าใจฟานอี้ทุกอย่างและไม่โกรธอะไรเลย"แต่เฮียจัดการให้หมดแล้วจัสมินกลับไปทำงานด้วยกันเถอะนะ พยาบาลกับหมอหมิงคิดถึงแย่แล้ว" ชายหนุ่มแซวคนรักด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย ตอนแรกเขาก็หึงเธอกับหมอหมิงมาก ๆ แต่พอได้รับรู้ความเป็นจริงเขาก็ไม่หึงอะไรแล้ว เพราะหมอหมิงเป็น LGBTQ ที่อ่อนโยนและชอบเล่นกับหมอท่านอื่นบ่อย ๆ เหมือนกัน"รวมถึงหมอฟานก็คิดถึงหมอจัสมินมาก ๆ พอไม่มีคนให้เถียงด้วยแล้วมันเหงา"เสียงใสหัวเราะออกมาเพราะเธอก็เป็นแพทย์มาหลายปีแต่ไม่เคยเถียงเรื่องการรักษากับใครมากเท่าเขาเลย แต่ก็ต้องขอบคุณการเถียงกันในทุกวันที่ทำให้เธอกับเขาได้มีวันนี้"ค่ะ จัสจะกลับไปทำงานให้ดีที่สุดแล้วปกป้องเฮียเองรวมทั้งปกป้องพยาบาลและแพทย์หญิงคนอื่นด้วย!""แต่ตอนนี้จัสต้องปกป้องตัวเองก่อนนะ""ทำไมเหรอคะ ว๊าย!"ระหว่างที่คนตัวเล็กกำลังมึนงงมือใหญ่ก็ฉวยโอ
เธอเรียกเขาเสียงกระเส่าพลางหันหน้าไปสบกับสายตาราวกับจะกลืนกินของเขา"น่ารังแก น่ารังแกที่สุด วันนี้เฮียจะรังแกจัสมินจนเดินไม่ได้เลย!"ฟานอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าไปด้วยแรงกามารมณ์เขายังคงฟอนเฟ้นก้อนเนื้อเนียนนุ่มน่าฟัดอยู่นานอีกหลายนาทีและจึงไล้เลียลิ้นร้ายลงมาจนถึงเนินเนื้ออวบอูมแสนเกลี้ยงเกลา"รู้ไหมว่าเฮียฝันว่าอะไร""มะ ไม่รู้ค่ะ""ฝันว่าได้ทำแบบนี้ไง"ว่าจบเขาก็สอดปลายลิ้นเข้าไปในช่องทางรักที่มีหยาดน้ำหวานไหลเคลือบและใช้ปลายนิ้วโป้งบดขยี้ลงไปที่ปุ่มกระสานอย่างรุนแรง"อ๊ะ เฮีย อย่านะคะ!"มือน้อยพยายามผลักศีรษะแกร่งออกเพราะการจู่โจมแบบนี้มันเสียวเกินไปเสียวจนเธอแทบขาดใจ...แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่หยุดรังแกอย่างที่เคยพูดไว้จริง ๆ เพราะลิ้นร้ายละเลงไปที่กลีบผการะรัวเร็วพร้อมทั้งสะกิดเขี่ยกดย้ำ ๆ ตรงจุดเสียวราวกับต้องการทรมานเธอให้ตายคาเตียง"อ๊า อื้อ เฮีย"ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอร้องครางออกมาพร้อมทั้งส่ายวนสะโพกจนลอยขึ้นจากโซฟา...มือใหญ่คอยบังคับจับกดให้เธอหนีจากการมอบความหฤหรรษ์นี้ไม่ได้เขากลั่นแกล้งเธออยู่นานพร้อมทั้งสอดนิ้วเข้าออกรัว ๆ จนหญิงสาวเสร็จสมตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มบทบรรเลงเพลงร
"และคุณคงต้องรับผิดชอบผมจนลงจากเตียงไม่ได้เลย""หืม นี่ขู่ฉันเหรอ ว๊าย!"ในขณะที่จัสมินทำใจกล้าไปท้าทายเขาเล่น ๆ แต่ดูเหมือนว่าคนตัวสูงจะ 'เอาจริง' เพราะพอลิฟต์เปิดปุ๊บเขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นมาในอ้อมกอดและเดินตรงไปยังประตูห้องของเธออย่างรวดเร็ว"รหัสใหม่..."ติ๊ด!ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะบอกรหัสใหม่ของประตูแต่เธอก็ไม่รู้ว่าเขาทำได้ยังไงเพราะเขาประคองเธอไว้มือเดียวและใช้มือข้างที่ว่างไปกดรหัสเข้าห้องอย่างเชี่ยวชาญ..."รู้รหัสได้ยังไงคะ""ไม่วันเกิดพ่อก็วันเกิดแม่คุณนั่นแหละ""..."เขากล่าวตามจริงเพราะในตอนที่ไปสุสานเขาได้เห็นวันเกิดและวันเสียชีวิตของทั้งบิดาและมารดาของจัสมินเขาเลยจดจำใส่สมองมาไว้ตลอด"แบบนี้ฉันก็ไม่ปลอดภัยน่ะสิ ถ้าเมื่อคืนฉันไม่ไปง้อคุณ...คุณอาจจะบุกเข้ามาในห้องแล้วตีหัวฉันแบบในข่าวก็ได้นะ""ผมจะไปตีหัวคุณได้ยังไงแค่นี้ก็รักจนอยากกินคุณทั้งวันทั้งคืนอยู่แล้ว...""เข้าเวรมาทั้งคืนยังมีแรงอยู่หรือไง""ไม่ต้องห่วงผมมีแรงรังแกคุณได้ทั้งวัน"เขาก้มหน้าลงข้างหูเธอและกระซิบเสียงพร่าที่ร้อนฉ่าเหมือนเปลวไฟชะล้างความเย็นยามเช้าและใช้เท้าปิดประตูพร้อมวางร่างของเธอลงตรงโซฟาและจัดการถอดรอ
เหตุการณ์ในห้องประชุมวันนั้นภายหลังจัสมินกล่าวลาออกและเดินไปจากห้องประชุมบรรยากาศเงียบลงเล็กน้อยแต่เพียงชั่วครู่ เสียงซุบซิบก็ระเบิดขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่แม้ว่าเธอจะขอลาออกด้วยตนเอง แต่ก็ยังหนีไม่พ้นอคติของแพทย์บางคน"ถึงเธอจะขอลาออกแล้วแต่ผมยังยืนยันว่าเธอจะต้องรับผิดชอบกับเรื่องนี้" หมอเหลียงยังคงไม่ยอมแพ้ในการทำลายจัสมินเพราะสำหรับเขาการปกป้องโรงพยาบาลที่เปรียบเสมือนบ่อเงินบ่อทองนั้นสำคัญที่สุด"ที่หมอจัสมินกล่าวว่ามีพยานและหลักฐานจากกล้องวงจรปิดในโถงทางเดินที่สามารถเช็กสีหน้าในเหตุการณ์นั้นได้ ผมคิดว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อรูปคดี"น้ำเสียงเรียบนิ่งดุจผืนน้ำกล่าวแม้จะเยือกเย็นแต่ก็คมกริบทางอารมณ์อย่างชัดเจน"หมอฟานจะฟ้องกลับคนไข้ VIP ที่บริจาคให้มูลนิธิของโรงพยาบาลปีละหลายสิบล้านอย่างนั้นเหรอ!""เขาไม่ใช่คนไข้ของเราตั้งแต่วันที่เขาลวนลามบุคลากรของโรงพยาบาลแล้ว""นี่คุณกำลังใช้เรื่องส่วนตัวมารวมกับการสอบสวนทางวินัยนะ! ท่านจางพูดอะไรหน่อยสิครับ"หมอเหลียงหันไปทางหัวโต๊ะที่มีจาง หลี่หมิง ผู้เป็นบิดาของฟานอี้และเจ้าของโรงพยาบาลนี้ แม้เขาจะเป็นคนพูดน้อยมาก ๆ แต่ก็อ่านสถานการณ์ได้อย่างเฉี
นอกจากจะไม่ได้รับคำตอบแล้วเขายังเดินกลับเข้าไปยังอีกห้องหนึ่งโดยไม่พูดอะไรกับเธอสักคำประตูห้องพักแพทย์ที่ถูกปิดลงทำให้จัสมินยืนตัวสั่นและน้ำตาร่วงเงียบ ๆ ราวกับหัวใจแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ตรงนั้น'ฉันมาช้าไปสินะ'หญิงสาวหลับตาลงและยืนนิ่งอยู่หน้าห้องพักแพทย์โดยปล่อยให้น้ำตาหลั่งรินเงียบ ๆ แม้ว่าบริเวณนี้จะยังมีพยาบาลและเจ้าหน้าที่คนอื่นอยู่แต่เธอก็ไม่อาจห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลได้เลย"ฮึก..."'ทำไมฉันไม่บอกรักคุณให้มันเร็วกว่านี้นะ'ความคิดในใจล่องลอยเข้ามาย้ำ ๆ ราวกับจะตอกย้ำว่าเธอทำผิดที่ผลักไสเขาไปเองจะมาร้องไห้ตอนนี้มันคงไม่ช่วยอะไรอีกแล้วเพราะเธอได้ทำสิ่งที่โง่ที่สุดลงไปมือน้อยกำรองเท้าส้นสูงที่ถอดระหว่างวิ่งมาแน่นเธอเดินหันหลังออกมาจากบริเวณห้องพักแพทย์ช้า ๆ และพยายามบอกตัวเองว่าอย่างน้อยเธอก็ได้พูดความรู้สึกกับเขาแล้วถึงจะเสียดายและเสียใจแต่เธอก็จะไม่บังคับให้เขาต้องมารักเธอตอบเพราะแค่ได้เห็นหน้าเขา...ก็เพียงพอแล้วในระหว่างที่เธอกำลังพาร่างกายที่หนักอึ้งไปด้วยความเจ็บปวดออกจากบริเวณนั้นเสียงที่อยากได้ยินมาตลอดก็ดังขึ้น..."มาบอกรักแล้วจะทิ้งผมหรือไง"จัสมินหันขวับทันทีดวงตาของเธอยังแด
"ไหน ๆ ทั้งโลกก็ต้องตายกันหมดแล้วยังไงก็ต้องจากกันในสักวันอย่างนั้นทำไมเราไม่ใช้เวลาที่เหลือให้มีความสุขที่สุดล่ะ""...""คนเราชอบกลัวความเสียใจในตอนจบจนลืมว่าความสุขมันอยู่ระหว่างทางต่างหาก" เอวาลินเสริมทัพเมื่อเห็นแสงที่นัยน์ตาสีเฮเซลของเพื่อนสาวที่กลับมาอีกครั้ง"ผู้ชายที่เธอเป็นโลกทั้งใบของเขา...แต่เธอกลับจะเอาเรื่องในอดีตมาขังเธอไว้อย่างนั้นเหรอ""อากงอาจจะทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวซวยและไร้ค่าแต่เขาไม่มีสิทธิ์กำหนดว่าเธอไม่คู่ควรที่จะมีความสุข"คำพูดของโซอี้ช่วยปลดล็อกโซ่ตรวนที่รัดแน่นในหัวใจของจัสมินออกจนเบาสบายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจริงสินะ...เธอผ่านการสูญเสียคนรักมาตั้งสามคนแล้วแต่เธอก็ยังคงหายใจอยู่แล้วทำไมเธอต้องใช้ชีวิตกับความกลัวบ้า ๆ ที่อากงแช่งเธอไปทั้งชีวิตด้วยล่ะ?ทำไมเธอต้องปล่อยให้คำพูดจากคนที่ไม่คิดจะเห็นเธอเป็นคนในครอบครัวล่ามโซ่เธอไว้ด้วย...ตอนแรกเธอคิดว่าการใช้ชีวิตคนเดียวกับความเศร้าใจมันคือการไว้ทุกข์ให้คนที่จากไปแต่เธอกำลังลืมไปว่าเธอก็เป็นแค่ลูกสาว หลานสาว และคนรักของใครคนหนึ่งเท่านั้นเธอมีก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจ...เธอเองก็สมควรได้รับความสุข เธอเองก็
พวกเขานอนกอดก่ายกันและกันอยู่นานกว่าที่ลมหายใจจะกลับมาเป็นปกติเพราะบทรักเมื่อครู่นั้นร้อนแรงและดิบเถื่อนเกินกว่าคืนไหน ๆ"เมื่อกี้คุณปล่อยข้างใน...""ผมขอโทษ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมไปเอายาให้""บ้า! ทำแบบนี้เขาก็รู้กันทั้งโรงพยาบาลพอดีสิ""รู้แล้วยังไง"คำพูดไม่ยี่หระของฟานอี้ทำให้จัสมินหัวใจเต้นแรงขึ้นมา
"จะเลือกอะไรระหว่างไปลงนรกกับฉันหรือจะเดินไปตลาดท่ามกลางแดดร้อน ๆ นี่"ฟานอี้เงียบกริบพูดอะไรไม่ออก...เขาพ่นลมหายใจออกมาและได้แต่พาตัวเองขึ้นซ้อนท้ายแบบไม่เต็มใจ รวมถึงพยายามนั่งให้ห่างจากแผ่นหลังบางให้มากที่สุด มือของเขาจับขอบเบาะอย่างแน่นเพราะเขาไม่รู้จะฝากชีวิตไว้กับร่างเล็กนี้ได้หรือไม่'ให้ตาย
"คุณตามฉันมาอย่างนั้นเหรอ!""หา หลงตัวเองไปไหม ผมจะตามคุณมาทำไมไม่ทราบ" คิ้วหนาขมวดหากันทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น นี่เธอเอาความมั่นใจมาจากไหน...แต่ก็คงมั่นใจพอสมควรแหละ ดูจากชุดนอนสีขาวบางเบาแสนน่าหงุดหงิดที่ใส่ก็พอจะทราบได้"แล้วทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ล่ะ""ผมมากับไอ้ไท่...แฟนเพื่อนคุณไง""มากับพี่ชายอ
ครืด...หญิงสาวออกมาจากห้องตรวจถือซองเอกสารใบลาแน่นจนกระดาษแทบยับ เธอกังวลมากว่าหมอเหลียงจะไม่อนุมัติเพราะเขาไม่ชอบขี้หน้าเธออยู่แล้วก๊อก ก๊อก ก๊อกจัสมินเคาะประตูห้องของหมอเหลียงแต่ก็ไม่พบเสียงตอบรับ ไม่นานนักพยาบาลที่อยู่แถวนั้นจึงมาบอกว่าหมอเหลียงไม่ได้ตรวจคนไข้แล้ว แพทย์สาวเริ่มเหงื่อตกเพราะอี







