LOGINShare
Chapter - 04 รับผิดชอบ
publish date:
2026-04-24 13:24:23ฟานอี้ที่เพิ่งกล่าวแนะนำตัวในฐานะผู้อำนวยการคนใหม่ของโรงพยาบาล Z international เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะก้าวลงจากเวทีด้วยท่าทางสง่างามท่ามกลางเสียงปรบมือ
ตอนนี้เหล่าบุคลากรทางการแพทย์ต่างประจำที่มุมต่าง ๆ เพื่อดื่มฉลองในงานเลี้ยง ร่างสูงโปร่งของผอ.หนุ่มเดินผ่านฝูงชนเพื่อตามหาหญิงสาวเจ้าของนัยน์ตาสีเฮเซลและไม่นานก็ได้เจอเธอยืนอยู่ที่มุมห้อง
ทันทีที่ทั้งคู่ปรากฎอยู่ตรงหน้ากันและกันเขาและเธอก็หยุดมองจ้องกันนิ่งราวกับกำลังสำรวจเครื่องหน้าของฝ่ายตรงข้ามเพื่อความแน่ใจในอะไรบางอย่าง
พอสบตากันไปสักพักทั้งคู่ก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยและพูดออกมาพร้อมกัน
"คุณ! / คุณ!"
เสียงอุทานของจัสมินและฟานอี้ดังขึ้นมาจนคนแถวนั้นเริ่มหันมามองและพวกเขาจึงยืนเงียบเนียน ๆ อยู่สักพักจนสถานการณ์กลับมาเป็นปกติแต่สายตาวาวโรจน์นั้นยังล็อกอีกฝ่ายไว้แน่น
และแล้วสงครามสาดน้ำลายก็เริ่มขึ้น!
"คุณกล่าวหาว่าฉันเป็นผู้หญิงรับงาน!" จัสมินมองเขาตาเขียว...นี่เองสินะ ไอ้ตัวดีที่หาว่าเธอรับงานพอมาเห็นหน้าชัด ๆ ในวันนี้แล้วพบว่าหล่อกว่าที่เห็นในคลับเป็นสิบเท่า
"คุณก็หาว่าผมเป็นโฮสต์เหมือนกัน!" ฟานอี้ตอบกลับเสียงเข้ม
"แต่คุณเป็นคนยื่นโน้ตนั้นให้ฉันก่อนนะ" ร่างบางยังคงไม่ยอมง่าย ๆ เรื่องนี้มันต้องเคลียร์!
"แต่คุณก็เขียนโน้ตทิ้งไว้เหมือนกัน"
"จิ๊!"
จัสมินจิ๊ปากอย่างไม่ชอบใจคนบ้าอะไรจะต่างฝ่ายต่างเข้าใจผิดเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้แถมนรกยังเหวี่ยงมาเจอกันอีก ให้ตายเถอะ!
"แต่คุณก็ตีราคาค่าตัวฉันแค่สองพันดอลลาห์ฮ่องกงไม่ใช่เหรอ คุณดูถูกฉันมากกว่า!" เธอแค่นเสียงใส่ด้วยความโมโหงานนี้อย่าหวังว่าเธอจะยอมง่าย ๆ
"คุณวางไว้ให้ผมแค่พันห้าผมยังไม่ว่าอะไรสักคำ"
"!!!"
สะอึกแรงมาก...นี่เธอวางเงินให้เขาแค่พันห้าเองเหรอเนี่ยถ้าเขาเป็นโฮสต์จริง ๆ คงอับอายจนมุดธรณีหนีมีอย่างที่ไหนคนที่ดูร่ำรวยอย่างเธอจ่ายเงินโฮสต์ด้วยเศษเงินแค่นี้
"ก็ฉันไม่เคยใช้บริการโฮสต์มาก่อน แล้วใครจะไปคิดล่ะว่าผู้อำนวยการระดับคุณจะว่างมารับงานตอนกลางคืนน่ะ" จัสมินไม่ยอมแพ้ต่อความอับอาย เธอจิกกัดเขาไปหนึ่งดอกเต็ม ๆ
"อ๋อ คุณก็ไม่ต่างกันนะ ได้ข่าวว่าเป็นอายุแพทย์ประสาทแต่พอตอนรับงานกลับบริการห่วยเป็นบ้า"
น้ำเสียงของฟานอี้เหยียดหยันเธอราวกับเป็นผู้ชนะในยกที่หนึ่งนั่นทำให้หญิงสาวกำหมัดแน่น
"ไอ้บ้า! ฉันไม่ได้รับงาน! ช่างกล้ามาว่าฉันใครมันจะไปกร้านโลกลีลาระดับปรมาจารย์แบบคุณล่ะ"
"ผมก็ไม่ได้เป็นโฮสต์ แต่คุณพูดแบบนี้แปลว่าติดใจจากคืนนั้นเหรอ งั้นถ้าอยากได้บริการแบบคืนนั้นอีกก็บอกได้นะ แต่ครั้งนี้คงต้องจ่ายแพงหน่อย"
โอ๊ยยยย! พูดมาได้หน้าไม่อาย ไอ้ชายหนุ่มหน้าหล่อนี่ต่อปากต่อคำเก่งจริง ๆ
"คุณทำให้ฉันเสียดายเงินพันห้าจริง ๆ ผู้ชายอะไรพูดจาทุเรศเป็นบ้า"
"เอ๊ะ!"
ฟานอี้เลือดขึ้นหน้าทันทีเมื่อได้ยินประโยคจิกกัดจากหญิงสาวตรงหน้าเกิดมาไม่เคยมีใครกล้าหยามเกียรติเขาขนาดนี้แต่ยัยหมอมาใหม่คนนี้กล้าหาญมาก!
"คืนนั้นฉันคงถูกอะไรบังตาถึงได้ซวยไปนอนกับคุณ!"
"ถ้าผมรู้ว่าคุณ 'ปากสุนัข' ขนาดนี้คงไม่จูบให้เสียปากหรอก"
เขาตอกกลับอย่างเจ็บแสบ...ถ้านี่คือการชกมวยก็ต้องยอมรับว่าน้ำหนักใกล้เคียงกันจนสูสีจริง ๆ
"ว่าฉันปากสุนัขแต่ก็จูบฉันทั้งคืนไม่ใช่หรือไง"
"คุณต่างหากที่เอาแต่บอกให้ผมจูบหน่อย ๆ ทั้งคืนผมก็แค่สนองตัณหาให้"
เขาเอ่ยล้อเลียนเรื่องราวในคืนนั้นที่เพิ่งแต่งได้เมื่อกี้...เพราะความจริงคือเขาเองนี่แหละที่เอาแต่จูบเอา จูบเอา ราวกับคนหิวโหย เขาก็ไม่รู้ว่าวิญญาณอะไรเข้าสิงเหมือนกัน!
"เกิดมาไม่เคยเจอใครพูดจาทุเรศและหลงตัวเองได้เท่าคุณเลย! ฉันไม่น่าเสียเงินให้คุณเลยจริง ๆ แถมอวยพรให้ลูกค้าเยอะอีก นิสัยแบบนี้ถ้าเป็นโฮสต์จริง ๆ คงไม่มีใครจ่ายหรอก"
"แต่คุณก็จ่ายมาแล้วนะ"
คุณหมอหนุ่มยังคงต่อล้อต่อเถียงไม่หยุดกับบทรักร้อนในคืนนั้น หญิงสาวทำได้เพียงกำหมัดแน่นและสูดหายใจลึกเพราะไม่อยากจะเชื่อว่าตนเองมีประสบการณ์เรื่องอย่างว่ากับไอ้หมอบ้าเกือบทั้งคืน!
บ้า บ้า บ้าที่สุด!
"เฮ้อ เอาเป็นว่าฉันจะถือว่ามันไม่เคยเกินขึ้นแล้วกันนะ คุณก็ช่วยลืม ๆ มันไปด้วยล่ะ" หญิงสาวขี้เกียจเถียงต่อหลังจากพูดจบจัสมินก็พาร่างบางของตัวเองเดินออกจากบริเวณนั้นทันทีแต่ติดที่ถูกมือใหญ่คว้าข้อมือรั้งไว้เสียก่อน
"ผมจะลืมได้ยังไงในเมื่อคุณเป็นคนเอาความบริสุทธิ์ผมไป"
Latest chapter
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 30 นี่ไม่ใช่ตอนจบ [END]
"เฮียขอโทษนะที่วันนั้นพูดไปว่าสงสารเธอ""ไม่เป็นไรค่ะ เพราะนึกย้อนมาก็เข้าใจว่าสถานการณ์ตอนนั้นมันยากจริง ๆ "จัสมินเอ่ยตามความจริง...หลังจากวันที่เกิดเหตุการณ์นั้นเธอก็คิดทบทวนทุก ๆ เรื่องในช่วงที่ห่างกันเธอเข้าใจในความยากลำบากของการเป็นผู้นำโรงพยาบาล ดังนั้นเธอจึงเข้าใจฟานอี้ทุกอย่างและไม่โกรธอะไรเลย"แต่เฮียจัดการให้หมดแล้วจัสมินกลับไปทำงานด้วยกันเถอะนะ พยาบาลกับหมอหมิงคิดถึงแย่แล้ว" ชายหนุ่มแซวคนรักด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย ตอนแรกเขาก็หึงเธอกับหมอหมิงมาก ๆ แต่พอได้รับรู้ความเป็นจริงเขาก็ไม่หึงอะไรแล้ว เพราะหมอหมิงเป็น LGBTQ ที่อ่อนโยนและชอบเล่นกับหมอท่านอื่นบ่อย ๆ เหมือนกัน"รวมถึงหมอฟานก็คิดถึงหมอจัสมินมาก ๆ พอไม่มีคนให้เถียงด้วยแล้วมันเหงา"เสียงใสหัวเราะออกมาเพราะเธอก็เป็นแพทย์มาหลายปีแต่ไม่เคยเถียงเรื่องการรักษากับใครมากเท่าเขาเลย แต่ก็ต้องขอบคุณการเถียงกันในทุกวันที่ทำให้เธอกับเขาได้มีวันนี้"ค่ะ จัสจะกลับไปทำงานให้ดีที่สุดแล้วปกป้องเฮียเองรวมทั้งปกป้องพยาบาลและแพทย์หญิงคนอื่นด้วย!""แต่ตอนนี้จัสต้องปกป้องตัวเองก่อนนะ""ทำไมเหรอคะ ว๊าย!"ระหว่างที่คนตัวเล็กกำลังมึนงงมือใหญ่ก็ฉวยโอ
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 30 อุ่นวาบไปทั้งตัว
เธอเรียกเขาเสียงกระเส่าพลางหันหน้าไปสบกับสายตาราวกับจะกลืนกินของเขา"น่ารังแก น่ารังแกที่สุด วันนี้เฮียจะรังแกจัสมินจนเดินไม่ได้เลย!"ฟานอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าไปด้วยแรงกามารมณ์เขายังคงฟอนเฟ้นก้อนเนื้อเนียนนุ่มน่าฟัดอยู่นานอีกหลายนาทีและจึงไล้เลียลิ้นร้ายลงมาจนถึงเนินเนื้ออวบอูมแสนเกลี้ยงเกลา"รู้ไหมว่าเฮียฝันว่าอะไร""มะ ไม่รู้ค่ะ""ฝันว่าได้ทำแบบนี้ไง"ว่าจบเขาก็สอดปลายลิ้นเข้าไปในช่องทางรักที่มีหยาดน้ำหวานไหลเคลือบและใช้ปลายนิ้วโป้งบดขยี้ลงไปที่ปุ่มกระสานอย่างรุนแรง"อ๊ะ เฮีย อย่านะคะ!"มือน้อยพยายามผลักศีรษะแกร่งออกเพราะการจู่โจมแบบนี้มันเสียวเกินไปเสียวจนเธอแทบขาดใจ...แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่หยุดรังแกอย่างที่เคยพูดไว้จริง ๆ เพราะลิ้นร้ายละเลงไปที่กลีบผการะรัวเร็วพร้อมทั้งสะกิดเขี่ยกดย้ำ ๆ ตรงจุดเสียวราวกับต้องการทรมานเธอให้ตายคาเตียง"อ๊า อื้อ เฮีย"ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอร้องครางออกมาพร้อมทั้งส่ายวนสะโพกจนลอยขึ้นจากโซฟา...มือใหญ่คอยบังคับจับกดให้เธอหนีจากการมอบความหฤหรรษ์นี้ไม่ได้เขากลั่นแกล้งเธออยู่นานพร้อมทั้งสอดนิ้วเข้าออกรัว ๆ จนหญิงสาวเสร็จสมตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มบทบรรเลงเพลงร
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 30 'เฮีย' NC 20++
"และคุณคงต้องรับผิดชอบผมจนลงจากเตียงไม่ได้เลย""หืม นี่ขู่ฉันเหรอ ว๊าย!"ในขณะที่จัสมินทำใจกล้าไปท้าทายเขาเล่น ๆ แต่ดูเหมือนว่าคนตัวสูงจะ 'เอาจริง' เพราะพอลิฟต์เปิดปุ๊บเขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นมาในอ้อมกอดและเดินตรงไปยังประตูห้องของเธออย่างรวดเร็ว"รหัสใหม่..."ติ๊ด!ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะบอกรหัสใหม่ของประตูแต่เธอก็ไม่รู้ว่าเขาทำได้ยังไงเพราะเขาประคองเธอไว้มือเดียวและใช้มือข้างที่ว่างไปกดรหัสเข้าห้องอย่างเชี่ยวชาญ..."รู้รหัสได้ยังไงคะ""ไม่วันเกิดพ่อก็วันเกิดแม่คุณนั่นแหละ""..."เขากล่าวตามจริงเพราะในตอนที่ไปสุสานเขาได้เห็นวันเกิดและวันเสียชีวิตของทั้งบิดาและมารดาของจัสมินเขาเลยจดจำใส่สมองมาไว้ตลอด"แบบนี้ฉันก็ไม่ปลอดภัยน่ะสิ ถ้าเมื่อคืนฉันไม่ไปง้อคุณ...คุณอาจจะบุกเข้ามาในห้องแล้วตีหัวฉันแบบในข่าวก็ได้นะ""ผมจะไปตีหัวคุณได้ยังไงแค่นี้ก็รักจนอยากกินคุณทั้งวันทั้งคืนอยู่แล้ว...""เข้าเวรมาทั้งคืนยังมีแรงอยู่หรือไง""ไม่ต้องห่วงผมมีแรงรังแกคุณได้ทั้งวัน"เขาก้มหน้าลงข้างหูเธอและกระซิบเสียงพร่าที่ร้อนฉ่าเหมือนเปลวไฟชะล้างความเย็นยามเช้าและใช้เท้าปิดประตูพร้อมวางร่างของเธอลงตรงโซฟาและจัดการถอดรอ
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 29 รับผิดชอบ
เหตุการณ์ในห้องประชุมวันนั้นภายหลังจัสมินกล่าวลาออกและเดินไปจากห้องประชุมบรรยากาศเงียบลงเล็กน้อยแต่เพียงชั่วครู่ เสียงซุบซิบก็ระเบิดขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่แม้ว่าเธอจะขอลาออกด้วยตนเอง แต่ก็ยังหนีไม่พ้นอคติของแพทย์บางคน"ถึงเธอจะขอลาออกแล้วแต่ผมยังยืนยันว่าเธอจะต้องรับผิดชอบกับเรื่องนี้" หมอเหลียงยังคงไม่ยอมแพ้ในการทำลายจัสมินเพราะสำหรับเขาการปกป้องโรงพยาบาลที่เปรียบเสมือนบ่อเงินบ่อทองนั้นสำคัญที่สุด"ที่หมอจัสมินกล่าวว่ามีพยานและหลักฐานจากกล้องวงจรปิดในโถงทางเดินที่สามารถเช็กสีหน้าในเหตุการณ์นั้นได้ ผมคิดว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อรูปคดี"น้ำเสียงเรียบนิ่งดุจผืนน้ำกล่าวแม้จะเยือกเย็นแต่ก็คมกริบทางอารมณ์อย่างชัดเจน"หมอฟานจะฟ้องกลับคนไข้ VIP ที่บริจาคให้มูลนิธิของโรงพยาบาลปีละหลายสิบล้านอย่างนั้นเหรอ!""เขาไม่ใช่คนไข้ของเราตั้งแต่วันที่เขาลวนลามบุคลากรของโรงพยาบาลแล้ว""นี่คุณกำลังใช้เรื่องส่วนตัวมารวมกับการสอบสวนทางวินัยนะ! ท่านจางพูดอะไรหน่อยสิครับ"หมอเหลียงหันไปทางหัวโต๊ะที่มีจาง หลี่หมิง ผู้เป็นบิดาของฟานอี้และเจ้าของโรงพยาบาลนี้ แม้เขาจะเป็นคนพูดน้อยมาก ๆ แต่ก็อ่านสถานการณ์ได้อย่างเฉี
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 29 ไม่เคยคิดจะหมดรัก
นอกจากจะไม่ได้รับคำตอบแล้วเขายังเดินกลับเข้าไปยังอีกห้องหนึ่งโดยไม่พูดอะไรกับเธอสักคำประตูห้องพักแพทย์ที่ถูกปิดลงทำให้จัสมินยืนตัวสั่นและน้ำตาร่วงเงียบ ๆ ราวกับหัวใจแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ตรงนั้น'ฉันมาช้าไปสินะ'หญิงสาวหลับตาลงและยืนนิ่งอยู่หน้าห้องพักแพทย์โดยปล่อยให้น้ำตาหลั่งรินเงียบ ๆ แม้ว่าบริเวณนี้จะยังมีพยาบาลและเจ้าหน้าที่คนอื่นอยู่แต่เธอก็ไม่อาจห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลได้เลย"ฮึก..."'ทำไมฉันไม่บอกรักคุณให้มันเร็วกว่านี้นะ'ความคิดในใจล่องลอยเข้ามาย้ำ ๆ ราวกับจะตอกย้ำว่าเธอทำผิดที่ผลักไสเขาไปเองจะมาร้องไห้ตอนนี้มันคงไม่ช่วยอะไรอีกแล้วเพราะเธอได้ทำสิ่งที่โง่ที่สุดลงไปมือน้อยกำรองเท้าส้นสูงที่ถอดระหว่างวิ่งมาแน่นเธอเดินหันหลังออกมาจากบริเวณห้องพักแพทย์ช้า ๆ และพยายามบอกตัวเองว่าอย่างน้อยเธอก็ได้พูดความรู้สึกกับเขาแล้วถึงจะเสียดายและเสียใจแต่เธอก็จะไม่บังคับให้เขาต้องมารักเธอตอบเพราะแค่ได้เห็นหน้าเขา...ก็เพียงพอแล้วในระหว่างที่เธอกำลังพาร่างกายที่หนักอึ้งไปด้วยความเจ็บปวดออกจากบริเวณนั้นเสียงที่อยากได้ยินมาตลอดก็ดังขึ้น..."มาบอกรักแล้วจะทิ้งผมหรือไง"จัสมินหันขวับทันทีดวงตาของเธอยังแด
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 28 สายเกินไปหรือเปล่า
"ไหน ๆ ทั้งโลกก็ต้องตายกันหมดแล้วยังไงก็ต้องจากกันในสักวันอย่างนั้นทำไมเราไม่ใช้เวลาที่เหลือให้มีความสุขที่สุดล่ะ""...""คนเราชอบกลัวความเสียใจในตอนจบจนลืมว่าความสุขมันอยู่ระหว่างทางต่างหาก" เอวาลินเสริมทัพเมื่อเห็นแสงที่นัยน์ตาสีเฮเซลของเพื่อนสาวที่กลับมาอีกครั้ง"ผู้ชายที่เธอเป็นโลกทั้งใบของเขา...แต่เธอกลับจะเอาเรื่องในอดีตมาขังเธอไว้อย่างนั้นเหรอ""อากงอาจจะทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวซวยและไร้ค่าแต่เขาไม่มีสิทธิ์กำหนดว่าเธอไม่คู่ควรที่จะมีความสุข"คำพูดของโซอี้ช่วยปลดล็อกโซ่ตรวนที่รัดแน่นในหัวใจของจัสมินออกจนเบาสบายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจริงสินะ...เธอผ่านการสูญเสียคนรักมาตั้งสามคนแล้วแต่เธอก็ยังคงหายใจอยู่แล้วทำไมเธอต้องใช้ชีวิตกับความกลัวบ้า ๆ ที่อากงแช่งเธอไปทั้งชีวิตด้วยล่ะ?ทำไมเธอต้องปล่อยให้คำพูดจากคนที่ไม่คิดจะเห็นเธอเป็นคนในครอบครัวล่ามโซ่เธอไว้ด้วย...ตอนแรกเธอคิดว่าการใช้ชีวิตคนเดียวกับความเศร้าใจมันคือการไว้ทุกข์ให้คนที่จากไปแต่เธอกำลังลืมไปว่าเธอก็เป็นแค่ลูกสาว หลานสาว และคนรักของใครคนหนึ่งเท่านั้นเธอมีก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจ...เธอเองก็สมควรได้รับความสุข เธอเองก็
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 04 เราไม่เคยรู้จักกันอยู่แล้ว
"ผมจะลืมได้ยังไงในเมื่อคุณเป็นคนเอาความบริสุทธิ์ผมไป""หา!?"ใบหน้าของเธอร้อนวูบขึ้นมาแบบห้ามไม่อยู่ เธอจ้องเขาด้วยความไม่เชื่อสายตาก่อนจะรีบถอยออกห่างจากชายหนุ่มอย่างร้อนรน"พูดบ้าอะไรของคุณ!" จัสมินสะบัดข้อมือหลุดออกจากการเกาะกุมและมองเขาด้วยสายตาไม่เชื่อถือทันทีก็จะให้เชื่อได้ยังไง...คืนนั้นเขา
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 03 คนนี้แหละใช่เลย!
“นี่เขาหาว่าฉันเป็นสาวรับงานเหรอ!?”เสียงของเธอดังขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความหัวเสียมือเรียวกำกระดาษแผ่นนั้นแน่นพร้อมความร้อนพุ่งปรี๊ดขึ้นสู่ศีรษะใบหน้างามแดงจัดไม่ใช่เพราะเขินอายแต่เป็นเพราะความโกรธสุดขีด!ไอ้หน้าหล่อนี่มีตาหามีแววไม่เสียแล้ว! เธอเป็นถึงแพทย์หญิงอัจฉริยะในตำนานนะแล้วเธอก็เป็นลูกสาวของแ
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 03 โฮสต์?
แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านม่านโปร่งทาบลงบนผิวกายขาวเนียนของหญิงสาวที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา"...อือ"จัสมินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาสีเฮเซลปรับโฟกัสจากความพร่ามัวเป็นภาพชัดเจน ความรู้สึกแรกหลังจากตื่นนอนคืออาการปวดเมื่อยทั่วร่างกาย เธอพยายามขยับตัวแต่กลับต้องเม้มปากแน่นเมื่อความเจ็บจี๊ดแล่นปลาบขึ้นต
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 02 ค่ำคืนแสนเร่าร้อน (NC 20+)
"..."ร่างสูงไม่ตอบอะไรแต่โน้มกายลงมาฝังริมฝีปากซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่นและเลื่อนลงมาตามร่างนวลจนถึงเนินภูเขาทั้งสองลูกเขาประกบปากลงไปดูดดุนปลายถันสีสดพลางใช้มือใหญ่อีกข้างบีบขยำกับทรวงอกนุ่มเด้งอย่างเมามันจนเรียกเสียงครางจากคนใต้ร่างได้เป็นจังหวะ"อื้อ..."ฝ่ามือเรียวกดไปที่ศีรษะเพื่อให้เขาบดเบียดส
You May Also Like
มรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ145.1K viewsแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI79.3K viewsขย้ำรักเลขา NC-20
C561.7K viewsรอยร้าวรัก
Sitha76.0K viewsFalling for Him ( พี่ชายข้างบ้าน )
พีช มะกรูด34 viewsอย่าเกลียดหนู
ผัดบวบ77 viewsเมื่อไม่รักก็...ไม่รั้ง
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี2.5K viewsเมียเก็บที่ไร้ค่า
พัดลดา242 views
