Chapter - 05 ความช่วยเหลือของฟานอี้

"คนไข้คนนี้เป็นคนไข้ VIP..."

"..."

"คุณไม่คิดว่าเราจะต้องหาเงินเข้าโรงพยาบาลเหรอ"

"อะไรนะคะ"

"การผ่าตัดแบบเปิดได้ค่าเคสมากกว่า EA และคนไข้ก็ต้องนอนพักฟื้นนานขึ้นนั่นเท่ากับว่าโรงพยาบาลจะมีรายได้เพิ่มขึ้นอีกมากจากแค่เคสเดียว...คุณเป็นหมอที่นี่ดังนั้นคุณต้องคิดเรื่องพวกนี้ด้วย"

จัสมินแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เธอรู้ว่าหมออาวุโสบางคนสนใจเรื่องเงินมากกว่าคนไข้และนี่ก็คือโรงพยาบาลเอกชน แต่เธอคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าหมอเหลียงจะพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้

"โรงพยาบาลเราทำเงินได้มหาศาลในแต่ละปีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ เรามีบริการตั้งมากมาย..."

"เราอยู่ในโรงพยาบาลเอกชนนะ ไม่ใช่คลินิกฝึกหัดสำหรับทำความดีแต่ขาดทุน การผ่าตัดใหญ่ในรายนี้จะได้ทั้งค่าผ่าตัด ค่าวิสัญญี ค่าห้องพิเศษ ค่าบริการ ค่ายา และอื่น ๆ อีกมากมาย ยังไงเขาก็เป็นคนไข้ VIP แค่หมอยืนยันให้ผ่าเขาก็ยินดีจะจ่ายเงินก้อนโตอยู่แล้ว"

"..."

หญิงสาวเกิดอาการชะงักอยู่กับที่ทันทีที่ฟังประโยคพวกนั้นจบ เพราะการทำแบบนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับ...

"เราเป็นหมอไม่ใช่โจรนะคะอาจารย์ ถ้าจะให้หนูหลอกคนไข้เพื่อเงินหนูคงไม่สะดวกทำค่ะ...เพราะหนูไม่ได้เป็นพวกรีดไถ"

"!!!"

"คุณว่าผมเป็นโจรเหรอ?!" เหลียงโกรธจนเลือดขึ้นหน้าแต่พยายามระงับอารมณ์ไม่ให้เสียงดังไปมากกว่านี้ เขาก็พอรู้อยู่ว่าอดีตลูกศิษย์ที่เขาจำไม่มีวันลืมนั้นเป็นคนเถรตรงแค่ไหนแต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขั้นหักหน้ากันขนาดนี้

"หนูไม่ได้บอกว่าอาจารย์เป็นโจรค่ะ หนูแค่พูดถึงวิธีที่อาจารย์จะทำซึ่งมันดูเหมือนพวกโจรดักปล้นเขาทำกันเฉย ๆ ค่ะ"

"คุณนี่ปากเก่งเหมือนสมัยเรียนเลยจริง ๆ คุณเป็นเด็กเรียนเก่งอันนั้นผมไม่เถียงนะ แต่เรื่องการใช้ชีวิตแบบที่หมอผู้ใหญ่เขาทำกันคุณคงต้องการเวลามากกว่านี้"

"..."

จัสมินกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินประโยคดูถูกซึ่งหน้าจากอดีตอาจารย์ที่เคยสอนเธอมา...เด็กกว่าแล้วยังไง เด็กแล้วไม่มีปัญญารักษาคนไข้เหรอ เธอก็จบแพทย์มาด้วยความรู้ความสามารถมาเหมือนกัน

"ถึงหนูจะอายุยังไม่ถึงสามสิบ แต่หนูก็สอบติดแพทย์ตั้งแต่อายุสิบหก หนูเริ่มต้นเร็วกว่าหมอคนอื่นในรุ่นดังนั้นประสบการณ์หนูก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าหมอที่อายุเท่ากันเลยหรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ วิธีรักษาของหนูอาจจะทำยอดให้ไม่เท่าการผ่าตัดใหญ่แต่อาจารย์จะปฏิเสธเหรอคะว่ามันไม่ดีต่อคนไข้"

เธอตอกกลับหมอเหลียงอย่างแข็งกร้าว ไม่ใช่ว่าเธอไม่เข้าใจกระบวนการทำงานของโรงพยาบาลเอกชน แต่การหลอกให้คนไข้เจ็บตัวเพื่อเอาเงินแบบนี้มันไม่ถูกจรรยาบรรณ

"มีอะไรกันหรือเปล่าครับ" ก่อนที่การโต้เถียงระหว่างอาจารย์และอดีตลูกศิษย์จะร้อนแรงไปกว่านี้ ร่างสูงในเสื้อกาวน์สีขาวก็เดินเข้ามา และนั่นคือฟานอี้...ศัลยแพทย์ระบบประสาทผู้เป็นผอ. ของโรงพยาบาลแห่งนี้

"หมอฟานมาก็ดีเลย รบกวนช่วยดูเคสนี้หน่อยสิ ผมว่าหมอฟานน่าจะเชี่ยวชาญกว่าหมอเด็ก ๆ "

หมอเหลียงจงใจเน้นคำว่าเด็กใส่จัสมินซึ่งนั่นทำให้หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น เพราะเธอมักจะโดนครหามาตลอดว่ายังดูเด็กเกินไปและไม่น่าเชื่อถือ เธอรู้สึกเบื่อหน่ายกับการพิสูจน์ตัวเองให้ทั้งครอบครัวและคนทั้งโลกเห็น

เหมือนพยายามไปเท่าไหร่มันก็ไม่พอ ทั้งการสอบได้ที่หนึ่งมาทั้งชีวิต กวาดรางวัลทางวิชาการ สอบเข้าแพทย์ได้ตั้งแต่อายุสิบหก มีงานวิจัยตีพิมพ์ระดับนานาชาติ แต่ขีดจำกัดของการเป็นหมอผู้หญิงที่อายุน้อยก็ยังทำให้เธอดูด้อยอยู่เสมอ

"ขออนุญาตนะครับคนไข้...หมอฟานดูเคสนี้หน่อย ผมเสนอให้ผ่าตัดเปิด แต่หมอจัสมินยืนยันจะทำ EA ผมอยากให้คุณตัดสินใจ"

เมื่อได้ยินดังนั้นจัสมินก็ใบหน้าชาวาบยิ่งกว่าถูกตบ...นี่คือการไม่ให้เกียรติกันอย่างร้ายแรง! เพราะเธอเป็นเจ้าของเคสนี้ การตัดสินใจและความรับผิดชอบมันต้องเป็นของแพทย์หญิง จัสมิน มิคาอิลลอฟ ไม่ใช่หมอฟานอี้ที่เป็นเจ้าของโรงพยาบาล!

"อ่า ได้ครับ" ฟานอี้ตอบตกลงพลางส่งสายตามาหาจัสมินก่อนจะเดินเข้าไปดู MRI ของคนไข้ แล้วหันไปหาเจ้าตัว

"เป็นยังไงบ้างครับ" ร่างสูงทำการอ่านรายงานผลตั้งแต่แรกและซักประวัติพร้อมตรวจทางกายภาพประกอบกับประมวลผล MRI ไปด้วย ความที่เขาเป็นศัลยแพทย์ระบบประสาทจึงมีความรู้ลงลึกเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี

"..."

จัสมินจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ขมวดคิ้วเขม็ง...เขาเป็นเจ้าของโรงพยาบาลนี่นะ คงไม่มีทางเข้าข้างเธอแน่ ๆ เพราะเขาก็ต้องเอาเงินไว้ก่อนสิถูกแล้ว

"EA ก็พอแล้วครับ"

"..."

จัสมินชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงเล็กรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะสำหรับเธอนั้น การทำให้คนไข้เจ็บปวดและพักฟื้นน้อยที่สุดคือปฏิญาณของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะยังหมั่นไส้หมอฟานอี้อยู่แต่เธอก็ยอมรับว่าการที่เขาตัดสินใจตามหลักการแพทย์โดยไม่มีอคตินับว่าน่าชื่นชม

"พังผืดที่เกาะยังไม่รุนแรงขนาดที่ต้องผ่าตัดเปิด EA สามารถลดอาการปวดและลดการยึดรั้งของพังผืดได้ คนไข้ไม่มีภาวะฉุกเฉินที่ต้องผ่าตัดใหญ่ ผมว่าเราไม่จำเป็นต้องให้คนไข้มาเสี่ยงกับภาวะแทรกซ้อนจากการผ่าตัดเปิด"

"..."

แพทย์อาวุโสแอบกำหมัดแน่นเพราะรู้สึกเหมือนโดนหักหน้าโดยหมออายุน้อยทั้งสองคน แม้เขาจะยังไม่พอใจ แต่เมื่อหมอศัลยแพทย์ระบบประสาทยืนยันแบบนี้ เขาก็ไม่สามารถเถียงอะไรได้มากจึงทำได้เพียงเดินออกจากห้องด้วยความเสียหน้าขั้นสุด

"แต่นี่ก็เป็นเพียงความเห็นของผมเท่านั้น คนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจในครั้งนี้คือคุณหมอจัสมินที่เป็นเจ้าของเคสครับ" เขากล่าวพร้อมส่งสายตามายังจัสมินที่เป็นเจ้าของเคสโดยตรง

พอถูกเขาให้เกียรติแบบนี้แล้วก็รู้สึกดีขึ้นเยอะเลยแฮะ...

"ค่ะ ถ้าให้หมอแนะนำก็คงเป็นการทำ EA"

"ถ้ามันไม่ต้องพักฟื้นนานและเจ็บน้อยผมก็ไม่ลังเลยเลยครับ" นักธุรกิจหนุ่มโพล่งขึ้นมาทันที อันที่จริงเขาเห็นด้วยกับจัสมินตั้งแต่แรกแล้วเพราะมันมีข้อแทรกซ้อนน้อยมาก

"ค่ะ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวหมอนัดวันมาตรวจร่างกายอีกครั้งและค่อยทำหัตถการกันนะคะ"

"ได้เลยครับ ขอบคุณมากครับคุณหมอ" เขาก้มหัวให้หมอหน้าตาดีทั้งสองก่อนจะเดินตามพยาบาลออกไปเพื่อจัดการนัดวันมาทำหัตถการ

และตอนนี้ในห้องตรวจ VIP ที่เคยร้อนไปด้วยไฟก็เหลือเพียงจัสมินและฟานอี้เท่านั้น

"ยังไงก็...ขอบคุณนะคะที่เลือกวิธีฉัน" เสียงหวานเอ่ยขอบคุณจากใจจริง เพราะถ้าไม่มีบุคคลที่สามอย่างหมอฟานเข้ามาเกี่ยววันนี้คนไข้ของเธออาจจะต้องได้รับวิธีการผ่าตัดใหญ่ไปแล้วก็ได้

"ผมก็แค่เลือกแนวทางที่ดีที่สุดสำหรับคนไข้...ไม่ใช่เพราะคุณ"

"เอ้า!"

หมอนี่…ยังน่าหมั่นไส้เหมือนเดิมเลยสินะ ไม่น่าไปขอบคุณเลยจริง ๆ

"อ๋อ แล้วก็...คุณติดหนี้ผมนะ"

***

Epidural Adhesiolysis [1] หรือ EA : คือการฉีดยาสเตียรอยด์เข้าโพรงกระดูกสันหลังเพื่อสลายพังผืด

Open Surgery [2] : การผ่าตัดแบบเปิด