Chapter - 04 เราไม่เคยรู้จักกันอยู่แล้ว

"ผมจะลืมได้ยังไงในเมื่อคุณเป็นคนเอาความบริสุทธิ์ผมไป"

"หา!?"

ใบหน้าของเธอร้อนวูบขึ้นมาแบบห้ามไม่อยู่ เธอจ้องเขาด้วยความไม่เชื่อสายตาก่อนจะรีบถอยออกห่างจากชายหนุ่มอย่างร้อนรน

"พูดบ้าอะไรของคุณ!" จัสมินสะบัดข้อมือหลุดออกจากการเกาะกุมและมองเขาด้วยสายตาไม่เชื่อถือทันที

ก็จะให้เชื่อได้ยังไง...คืนนั้นเขาลีลาเด็ดเผ็ดร้อนจนเตียงแทบไหม้แถมยังจัดหนักจนเกือบถึงเช้าราวกับมืออาชีพที่ผ่านประสบการณ์มาเยอะใครจะไปเชื่อลงเล่า!

"ก็พูดความจริง"

"ไม่มีทาง คนอย่างคุณเนี่ยนะบริสุทธิ์"

"ก็เหมือนกับที่คนอย่างคุณยังบริสุทธิ์อยู่ล่ะมั้ง"

กรี๊ดดดดดดดด! ไอ้ปากแมว ทำไมกล้าเอาความบริสุทธิ์ของเธอมาพูดแบบหน้าด้าน ๆ แบบนี้เธอนึกว่าเขาลืม ๆ มันไปแล้วเสียอีก

"จริง ๆ ผมเป็นฝ่ายเสียหายด้วยซ้ำ" ฟานอี้ยังคงยียวนเธอไม่เลิก แม้ใบหน้าจะเรียบนิ่งแต่คำพูดคำจานั้นแดกดันทุกประโยค

"พูดแบบนี้ได้ยังไง!"

"ก็มันจริง"

"คุณก็เอาเวอร์จิ้นฉันไปเหมือนกันเราต่างกันตรงไหน"

"ในหลักวิทยาศาสตร์คุณอาจเสียหายมากกว่า แต่ทางจิตใจผมเสียหายกว่าคุณเยอะใครใช้ให้วางเงินทิ้งให้ตั้งพันห้าเพราะคิดว่าผมเป็นโฮสต์ล่ะ"

"จะให้ฉันโอนค่าตัวให้เพิ่มเลยไหมล่ะถึงจะพอใจอีกอย่างคุณก็หาว่าฉันเป็นผู้หญิงรับงานก่อนเหมือนกัน" จัสมินเหลือจะทนกับผู้ชายคนนี้เต็มที! คืออาชีพไหน ๆ ก็มีเกียรติกันทั้งนั้นแต่มันต้องไม่ใช่การเข้าใจผิดและกล่าวหากันตั้งแต่แรกแบบนี้

"ก็คุณเอาแต่ส่งสายตายั่วผมทั้งคืน ใครจะคิดว่าแค่นักดื่มเฉย ๆ ล่ะ"

เอ้า! มาโทษเธออี๊กกกกกกก ให้มันได้อย่างนี้สิ ทั้ง ๆ ที่ต่างคนต่างจ้องกันอย่างเอาเป็นเอาตายแท้ ๆ ถ้าเธอกับเขาเป็นปลากัดคงท้องมีลูกเป็นโขยงแล้วมั้ง!

"คุณก็มองฉันจนแทบจะเข้ามาเลียแล้วด้วยซ้ำ ทำไมโทษแค่ฉันคนเดียว"

"ก็แค่มองแต่ยังไม่ได้เลียเลยนี่สิ น่าเสียดาย" นัยน์ตาสีนิลฉายแววสนุกอยู่ข้างในอย่างเห็นได้ชัดแม้ใบหน้าจะนิ่งราวกับถูกฉาบไว้ด้วยน้ำแข็งแต่เธอสังเกตว่ามุมปากของเขาแอบยกขึ้นนิดหน่อยเมื่อได้ต่อปากต่อคำกับเธอ

จัสมินกัดฟันกำหมัดแน่นกับความหน้าด้านหน้าทนของหมอฟานอี้ เธอพยายามสะกดกลั้นไม่ให้กรี๊ดต่อหน้าคนทั้งงานเลี้ยง และปรับสีตาให้ปกติที่สุด

"เอาเป็นว่า...ฉันยกโทษให้คุณแล้วกัน และหวังว่าจะไม่ได้เจอกันบ่อย ๆ เพราะคุณเป็นผอ. คงมีงานมากมาย เราจะอยู่ในโรงพยาบาลนี้อย่างคนที่ไม่ต้องรู้จักกันอีก!"

"ผมต่างหากที่ต้องยกโทษให้คุณ อ๋อ...แล้วก็เราไม่เคยรู้จักกันอยู่แล้ว"

"อ๋อ ฉันก็ไม่มีรสนิยมอยากเสวนากับคนแบบคุณเหมือนกัน" หญิงสาวเดินออกมาจากงานโดยไม่สนใจคนรอบข้างอีกต่อไป แค่คิดว่าจะต้องทำงานอยู่ในโรงพยาบาลกับผู้อำนวยการปากเสียแบบเขาก็สมองจะบวมแล้ว แต่คงไม่ได้เจอกันบ่อยหรอกเพราะเขาเป็นถึงระดับผู้บริหารนี่นา

หลายวันต่อมา

ถึงจะพูดว่าไม่ค่อยได้เจอกัน แต่โชคชะตาดันให้เขาและเธอทำงานอยู่ใกล้กันมาก เพราะสายงานใกล้ ๆ กัน และวันนี้ก็เป็นวันประชุม จัสมินเลยซื้อชามะลิมาดื่มตั้งแต่เช้าและเข้าห้องประชุมไปโดยที่นั่งให้ห่างจากไอ้ผอ. บ้านั่นที่สุด

"การจัด Neuro Wellness ของโรงพยาบาลมีมาตลอด และทุกครั้งก็ได้รับความสนใจจากบุคคลเป็นอย่างมาก"

"เราจะเจาะกลุ่มเป้าหมายเป็น ผู้บริหารระดับสูง เจ้าของธุรกิจ นักลงทุน เหล่า VIP ที่ใช้บริการโรงพยาบาลของเรา" นายแพทย์ 'เหลียง' ที่ปรึกษาผู้อำนวยการและหัวหน้าแผนกอายุรกรรมประสาทและสมองกล่าวถึงกิจกรรมที่ทางโรงพยาบาลจะมีการจัดขึ้น

"และเราจะมีทั้งการตรวจสุภาพสมองขั้นสูง เช็กความเครียด และได้ปรึกษากับแพทย์เฉพาะทาง" หมอ 'อู๋' รองผู้อำนวยการแห่งโรงพยาบาล Z และหัวหน้าแผนกศัลยกรรมประสาทและสมองกล่าวเสริมทัพ

"..."

ร่างบางนั่งฟังด้วยความตั้งใจพร้อมทั้งจดไปด้วย เพราะเธอยังใหม่กับที่นี่มาก แล้วแผนกที่หมออาวุโสกล่าวเป็นแผนกเธอและแผนกเกี่ยวเนื่องกัน

"ครับ และครั้งนี้พวกเราจัดให้หมอจัสมินตัวแทนอายุแพทย์ประสาทกับหมอฟานอี้ตัวแทนจากศัลยแพทย์ประสาทเป็นผู้ควบคุมกิจกรรมนี้ รบกวนด้วยนะครับท่านผอ."

'หมอจัสมินตัวแทนอายุแพทย์ประสาทกับหมอฟาน...'

ระหว่างที่จดและพึมพำในใจเธอก็นึกขึ้นได้ว่าเธอกับเขาต้องมาทำงานร่วมกันอย่างนั้นเหรอ!

"ไม่! / ไม่!" เมื่อทั้งสองรู้ตัวก็ประสานเสียงปฏิเสธออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ให้ร่วมงานกันยอมตายดีกว่า!