Chapter - 03 คนนี้แหละใช่เลย!

“นี่เขาหาว่าฉันเป็นสาวรับงานเหรอ!?”

เสียงของเธอดังขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความหัวเสียมือเรียวกำกระดาษแผ่นนั้นแน่นพร้อมความร้อนพุ่งปรี๊ดขึ้นสู่ศีรษะใบหน้างามแดงจัดไม่ใช่เพราะเขินอายแต่เป็นเพราะความโกรธสุดขีด!

ไอ้หน้าหล่อนี่มีตาหามีแววไม่เสียแล้ว! เธอเป็นถึงแพทย์หญิงอัจฉริยะในตำนานนะแล้วเธอก็เป็นลูกสาวของแม่ที่มาจากตระกูลตงและบิดาที่เป็นแพทย์ชื่อดังด้านจิตอาสาต่อให้เธอจะใช้ชีวิตแบบไม่ออกงานสังคมแต่รัศมีความร่ำรวยด้วยความรู้และเงินทองมันก็ต้องออกมาให้เห็นบ้างสิ!

และจำนวนเงินที่ให้มามันยังนับได้แค่สองพันดอลลาห์ฮ่องกงเองนี่เวอร์จิ้นของเธอมีค่าแค่นี้เองเหรอเนี่ย!...แถมยังใส่มาแค่ชื่อย่อ ZF ใครจะไปรู้ว่าแกเป็นใคร!

"ปวดหัวจริง ๆ !"

จัสมินสบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนขยำกระดาษโน้ตจนยับยู่ยี่และยัดลงในกระดาษสะพายเหมือนเดิมเธอต้องพยายามระงับอารมณ์...นี่ไม่ใช่เวลามานั่งโมโหเพราะเช้านี้เธอมีคนไข้ที่ต้องตรวจเยอะมาก

ติ๊ง!

และเมื่อเธอกดปุ่มสัญญาณพยาบาลก็เดินมาเปิดประตูห้องตรวจแล้วรันคิวคนไข้ทันที จัสมินตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่พยายามละทิ้งความขุ่นเคืองไว้ข้างหลังเธอตรวจคนไข้ไปเรื่อย ๆ อย่างมืออาชีพจนกระทั่งใบหน้าของคนที่เธอไม่อยากจะเสวนาด้วยมากที่สุดก็เดินเข้ามาเมื่อถึงเวลาพักเที่ยง

"จัสมิน"

เธอหลับตาและสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะตอบรับอย่างไม่เต็มใจเพราะคนที่มาก็คือไอ้หมอเหว่ยที่หลอกลวงเธอนั่นเอง

"ว่าไง"

ครืด...

"ปิดประตูทำไม"

"ก็อยากคุยด้วย ผมรู้ว่าคุณยังโกรธอยู่ แต่แค่จะมาบอกว่าผมเลิกกับหลี่ปิงแล้ว...ผมเลือกคุณนะ"

"หา? ใครขอให้เลือกฉันไม่ทราบ ฉันไม่ใช่ตัวเลือกของนายนะ" คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีที่ได้ยินประโยคสุดสะอิดสะเอียนจากคนหน้าหม้อ

"ผมชอบคุณจริง ๆ แต่หลี่ปิงเธอตามราวีผมไม่เลิกเลยทำให้คุณเดือดร้อนไปด้วย แต่ผมเลือกคุณแล้ว"

"นี่นายยังโทษแฟนอีกเหรอ ถ้านายไม่นอกใจเธอมันก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ แล้วฉันจะพูดครั้งสุดท้ายนะว่าฉันไม่ได้ขอให้นายมาเลือกฉัน ฉันไม่ใช่ตัวเลือกของใคร"

"แต่ผมจริงจังกับคุณจริง ๆ นะจัสมิน"

"โอ๊ยยย! หยุดพูดสักทีเถอะ ด่าไปแล้วยังไม่เจียมตัวอีก อย่ามาทำให้ฉันเสียเวลาหน่อยเลย ฉันไม่ชอบความสัมพันธ์อะไรที่มันยุ่งเหยิง และฉันก็ไม่ได้ชอบนายด้วย" เธอกล่าวเสียงแข็งก่อนจะถอนหายใจออกมายาว ๆ ให้รู้ไปเลยว่าเธอกำลังรู้สึกกระอักกระอ่วนแค่ไหน

"ไม่อะ ผมจะพยายามต่อไป ก็ผมชอบคุณจริง ๆ " หมอเหว่ยยังคงพยายามตื๊อเพื่อหวังให้หญิงสาวใจอ่อนแต่เขาคงไม่รู้ว่ามันทำให้สาวมั่นอย่างจัสมินหัวเสียจนแทบจะเข้าไปตบกะโหลกให้รู้แล้วรู้รอด

"นี่เป็นหมอมาได้ยังไงเนี่ย! มองไม่เห็นถึงตรรกะข้อเท็จจริงเลยเหรอว่าฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย! เลิกยุ่งกับฉันแล้วแยกย้ายกันทำงานไปซะ!"

หญิงสาวตะคอกใส่อย่างเหลือทน เธอหยิบกระเป๋าสะพายเดินออกมาจากห้องตรวจด้วยใบหน้าบูดบึ้ง...แค่คิดว่าจะต้องทำงานร่วมกับคนแบบนี้ไปอีกหลายปีก็ชวนอ้วกแล้ว ไม่น่าหลวมตัวไปคุยกับมันตั้งสองเดือนเลย เสียเวลาชีวิตสุด ๆ 

หลังหมดเวลาตรวจ

"...เสร็จสักที"

หญิงสาวพึมพำขึ้นพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า มือเรียวยกขึ้นมาบีบตรงขมับเล็กน้อยเพื่อเป็นการผ่อนคลายหลังจากตรวจคนไข้มาทั้งวันแถมยังต้องมาปวดหัวกับหมอเหว่ยนั่นอีก

ในตอนที่เธอกำลังจะเก็บของเพื่อเตรียมตัวขึ้นวอร์ดไปดูความเรียบร้อยของผู้ป่วยนัยน์ตาคู่สวยก็ไปสะดุดกับแฟ้มเอกสารสำคัญที่พยาบาลนำมาให้เมื่อหลายวันก่อน

"ไหนดูหน่อย..."

มือเรียวเปิดเอกสารดูและพบว่ามันส่งมาจาก "โรงพยาบาล Z international" โรงพยาบาลเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในฮ่องกงโดยมีเนื้อความเสนอให้เธอไปรับตำแหน่งอายุรแพทย์ที่นั่นพร้อมกับเงินเดือนที่สูงลิ่วจนต้องเบิกตากว้างแถมสวัสดิการก็ดีเยี่ยมแต่ติดที่เงื่อนไขของสัญญาคือเธอต้องทำงานที่นั่นอย่างน้อยหนึ่งปี

'จากการประชุมบอร์ดบริหารของ Z International เห็นพ้องว่าฝีมือและผมงานของแพทย์หญิงจัสมินเหมาะสมอย่างยิ่งกับโครงการนี้...'

"หมอเฉินเหรอ..."

เสียงหวานพึมพำเบา ๆ เพราะผู้อำนวยการของโรงพยาบาล Z ในตอนนี้คือหมอเฉินที่เธอเคยได้ยินชื่อเสียงทางการทำงานมาบ้างเพราะท่านถือเป็นอาวุโสในวงการนี้

"..."

หลังจากอ่านไปคร่าว ๆ จัสมินก็ถอนหายใจออกมาอันที่จริงมันก็น่าสนใจอยู่หรอกนะเพราะดูเหมือนว่าทางโรงพยาบาลกำลังทำโครงการเกี่ยวกับระบบประสาทซึ่งในจดหมายเรียงร้อยรายละเอียดถึงผลงานอันโดดเด่นที่ผ่านมาของเธอทางโรงพยาบาลจึงทาบทามให้ไปร่วมงานด้วย

แต่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้มันเป็นที่ที่หญิงสาวทำงานมาตลอดและเธอคุ้นเคยกับทุกคนแต่ในขณะเดียวกัน...เธอก็เบื่อเต็มทนที่จะต้องอดทนทำงานร่วมกับหมอเหว่ย

"เงินก็ดี..."

จัสมินคิดหนักพลางมองเอกสารในมืออีกครั้ง...ถึงทุกคนจะรับรู้ว่าเธอเป็นลูกหลานตระกูลตงผู้ร่ำรวยแต่ความจริงคือเธอไม่เคยขอเงินทางบ้านเลยแม้แต่ดอลลาห์เดียว

เพราะด้วยเหตุผลบางประการที่ทำให้เธอนั้นไม่ถูกกับใครสักคนในตระกูลตง...เธอจึงมาอาศัยอยู่คนเดียวที่คอนโดสมบัติของแม่

"..."

หรือบางทีมันอาจจะถึงเวลาเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แล้วก็ได้และถ้าต้องเริ่มใหม่จริง ๆ โรงพยาบาล Z international ก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลวแต่ยังไงก็ต้องคิดให้รอบคอบ

สามเดือนต่อมา

เรือนกายระหงของจัสมินอยู่ในชุดเดรสพอดีตัวสีสุภาพในงานเลี้ยงของโรงพยาบาล Z international 

ใช่แล้ว...เธอตอบตกลงเข้ามาทำงานที่นี่อย่างเป็นทางการและในวันนี้เป็นวันประกาศต้อนรับผู้อำนวยการคนใหม่ของโรงพยาบาลพอดี ถือว่าเธอเข้ามาในช่วงผลัดเปลี่ยนตำแหน่งพอดีเลย

ในตอนแรกก็คิดอยู่นานว่าจะมาเริ่มต้นใหม่ดีไหมแต่สิ่งที่ทำให้เธอตัดสินใจก็คือ...หมอเหว่ย เพราะเขาคอยแต่จะตามตื๊อเธอราวกับคนโรคจิตในทุกวันจนเสียสมาธิในการทำงานเธอเลยเลือกออกจากที่นั่นและมาเริ่มใหม่ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้

อีกอย่างมันก็เป็นสัญญาสั้น ๆ แค่หนึ่งปีเองลองทำดูก็ไม่เสียหายอะไร...

"ผอ.คนใหม่ดูดีมากเลยนะคะ...ยังดูเด็กอยู่เลย" เสียงใสปริศนาดังขึ้นทำให้จัสมินเงยหน้าจากแก้วไวน์ราคาแพงขึ้นไปยิ้มให้น้อย ๆ 

"อ๋อ...ฉันเจิ้งอิงนะคะ เป็นหมอเด็กค่ะ คุณคงเป็นหมอจัสมินใช่ไหมคะ"

"ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"

มือเรียวยื่นไปจับทักทายกับหมอเจิ้งอิงอย่างสุภาพเธอเลือกที่จะไม่ถามต่อว่ารู้จักเธอได้ยังไงแต่เบนสายตาไปบนเวทีที่กำลังมีร่างสูงโปร่งของผอ.คนใหม่กำลังก้าวเดินบนเวทีอย่างสง่างาม

แค่เห็นเสี้ยวหน้าออร่ายังออกเลยว่าหล่อเหลาแค่ไหนแล้วถ้าเห็นเต็ม ๆ นี่น่าจะหล่อพอ ๆ กับ...

"คุณ!"

และในเสี้ยววินาทีนั้นเองดวงตาสีเฮเซลของจัสมินก็สอดประสานกับนัยน์ตาสีนิลของชายหนุ่มที่ยืนอยู่บนเวทีที่สบตากับเธอพอดี

ใช่เลย! นี่มันหนุ่มที่หาว่าเธอเป็นสาวรับงานในคืนนั้น! แถมดูจากการชะงักและขมวดคิ้วเมื่อเห็นหน้าเธอแบบนี้ก็แปลว่าเขาจำคืนนั้นได้เช่นกัน ให้ตายสิ! นี่เขาเป็นหมอเหรอเนี่ย

"สวัสดีครับ ผม จาง ฟานอี้ จะมารับตำแหน่งเป็นผอ. ของโรงพยาบาล Z Hospital ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปครับ"

"!!!"

ตอนนี้เธอประติดประต่อเรื่องราวได้แล้ว...ZF ที่เขาเขียนในโน้ตนั้นมันหมายถึง Zhang Fanyi นั่นเอง!