Chapter - 05 อุปสรรคของจัสมิน

**เนื้อหาเกี่ยวกับการแพทย์ในเรื่องนี้เป็นเพียงการแต่งขึ้นเพื่อใช้ในบริบทของนิยาย ไม่สามารถใช้อ้างอิงหรือแทนการวินิจฉัยและรักษาโรคจริงได้ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน**

หลายวันต่อมา

หลังจากเกิดเหตุการณ์ปะทะระหว่างเธอและผู้อำนวยการฟานอี้หญิงสาวก็พยายามหลีกเลี่ยงไม่นึกถึงหน้าเขาอีก แต่ทำไม๊ทำไม ผอ. แบบเขาถึงขยันมาตรวจคนไข้จังเลย แถมโลกยังเหวี่ยงให้เธอกับเขาเป็นหมอในสายงานใกล้ ๆ กันอีก

"เฮ้อ...วันนี้จะต้องคอนเซาท์ไหมเนี่ย"

หญิงสาวถอนหายใจออกมาระหว่างเดินเข้าไปในโรงพยาบาล ถึงจะมีเรื่องให้เถียงกันบ่อยแค่ไหนแต่ทั้งเธอและเขาต่างก็ยอมรับลึก ๆ ในใจว่าอีกฝ่ายเป็นหมอที่เก่งในสายงานของตัวเองมาก ๆ

และถึงแม้ว่าจะเป็นโรงพยาบาลเอกชนแต่คนไข้ในแต่ละวันนั้นไม่ได้น้อยไปกว่าโรงพยาบาลรัฐบาลเลย

คงเพราะการมีเทคโนโลยีและอุปกรณ์ครบครันมาก ๆ รวมถึงการดึงตัวแพทย์เก่ง ๆ ในแต่ละด้านมารวมกันไว้ทำให้โรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้เหมือนเป็นศูนย์รวมของพวกหมอเก่ง ๆ ที่สมองไหลออกมา

ติ๊ง!

เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นสิบร่างระหงในชุดสุภาพสวมทับด้วยเสื้อกาวน์ที่มีสัญลักษณ์ของโรงพยาบาล

Z international ก็เดินตรงไปที่ห้องตรวจ 307 ซึ่งเป็นห้องตรวจขนาดใหญ่สำหรับ 'คนไข้ VIP' ที่เธอต้องมาดูแลความเรียบร้อยในวันนี้ภายใต้สายตาของ "นายแพทย์ เหลียง เสี่ยวหยาง" อาจารย์แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านอายุรกรรมประสาท รวมถึงเป็นหนึ่งในทีมแพทย์อาวุโสของโรงพยาบาล Z international และหัวหน้าประจำแผนกอายุรกรรมอีกด้วย

และไม่ใช่แค่นั้น...แต่เขายังเคยเป็นอาจารย์ของนักศึกษาเกียรตินิยมอันดับหนึ่งอย่างจัสมินสมัยเรียนที่มหาวิทยาลัยเก่าแก่ของฮ่องกงอีกด้วย

"สวัสดีค่ะอาจารย์"

ทันทีที่หญิงสาวเดินเข้ามาในห้อง เธอก็ก้มหัวทักทายอดีตอาจารย์ผู้เคยสอนเป็นอันดับแรก แม้จะไม่ใช่ลูกศิษย์ที่เข้าตาสักเท่าไหร่เพราะเธอค่อนข้างเป็นเด็กมีความมั่นใจในตัวเองสูง และทำให้ผู้ใหญ่ไม่ค่อยเอ็นดูแต่เธอก็ยังให้ความเคารพเขาอยู่

"สวัสดี ตามสบายนะ"

"ค่ะ"

เธอพยักหน้ารับน้อย ๆ พร้อมทั้งเดินมานั่งที่โต๊ะตรวจเพื่อเริ่มซักประวัติคนไข้

"วันนี้อาการเป็นยังไงบ้างคะ ที่เคยผ่าตัดหลังไปเมื่อปีก่อนเนอะ"

จัสมินเริ่มซักประวัติคนไข้ที่ดูดีสมกับเป็นนักธุรกิจผู้ร่ำรวย เพราะเธอได้รับแจ้งมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าวันนี้จะมีคนไข้ VIP เข้ามาหนึ่งเคส

อันที่จริงเธอก็ไม่ค่อยชอบใจนักกับการมีอภิสิทธิ์ของคนร่ำรวย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคือหนึ่งในกระบวนการทำงานของโรงพยาบาลเอกชนที่ทุกอย่างเป็นเงินเป็นทองและเธอก็ได้ตรวจขั้นต้นกับคนไข้คนนี้ไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว

"สวัสดีครับคุณหมอ ตอนกินยาแก้ปวดมันก็ทุเลาลงนะครับ ตอนแรกคิดว่าดีขึ้นแล้วแต่ช่วงหลัง ๆ มันกลับมาปวดหนักกว่าเดิม โดยเฉพาะเวลานั่งประชุมนาน ๆ หรือขับรถ"

"เดี๋ยวหมอขอดูผลตรวจ MRI สักครู่นะคะ"

นัยน์ตากลมของจัสมินดูผลตรวจ MRI ที่ส่งมาจากรังสีแพทย์และประมวลผลในสมองไปด้วย

"อืม...เหมือนจะพบพังผืดนะ"

"พังผืด? มันเกิดขึ้นได้ยังไงครับคุณหมอ" คนไข้หนุ่มเลิกคิ้วขึ้นทันทีเพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่เป็น

"คือปกติร่างกายของคนเรามันมีกลไกซ่อมแซมตัวเอง และในกรณีของคนไข้ที่ได้ผ่าตัดไปเมื่อปีก่อน ร่างกายก็เลยพยายามรักษาบาดแผลที่เกิดขึ้น...เวลาที่ร่างกายซ่อมแซมเส้นประสาทหรือเนื้อเยื่อในโพรงกระดูกสันหลัง มันจะสร้างเนื้อเยื่อพิเศษขึ้นมาปกป้องตัวเอง แต่ปัญหาคือพังผิดพวกนี้สามารถไปเกาะตามเส้นประสาทได้ ทำให้เกิดอาการปวดหลังเรื้อรังค่ะ"

"หมายความว่าผ่าตัดไปแล้วแต่ร่างกายดันสร้างพังผืดขึ้นมางั้นเหรอครับ" ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาพยักหน้าตามการอธิบายอย่างละเอียดและเข้าใจง่ายของแพทย์หญิงที่สวยที่สุดที่เขาเคยเจอมา แม้ว่าจะประมาณการจากสายตาแล้วเธอน่าจะอายุไม่ถึงสามสิบแต่ความเก่งกาจนั้นเป็นที่เลื่องลือมากเลยทีเดียว

"ใช่ค่ะ และพังผืดเหล่านี้จะไปเบียดเส้นประสาททำให้เกิดอาการปวด"

"แล้วแบบนี้จะเป็นยังไงครับคุณหมอ ผมต้องผ่าตัดอีกแล้วเหรอ"

หลังจากฟังน้ำเสียงไม่สู้ดีของคนไข้จัสมินก็

พยายามวางแผนการรักษาในหัวและเขียนลงในกระดาษเพื่อให้เห็นภาพ เธอเป็นแพทย์อายุกรรมระบบประสาทที่มีความถนัดหลายด้าน ดังนั้นเธอจะต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดและทำให้คนไข้เสียเวลาและเจ็บตัวน้อยที่สุดให้

"ไม่ต้องผ่าเปิดก็ได้ค่ะ คือมันมีวิธีรักษาแบบ Epidural Adhesiolysis₁ อยู่ค่ะ เพราะพังผืดของคนไข้ไม่ได้เยอะมาก ถ้าให้หมออธิบายง่าย ๆ ก็คือการฉีดสลายพังผืดเพื่อลดการยึดเกาะ เครื่องมือที่ใช้มีขนาดเล็กมากค่ะไม่เกิน 2 มม."

"โห แบบนี้ผมก็ไม่ต้องเจ็บมากใช่ไหมครับ" นักธุรกิจหนุ่มหูผึ่งทันที ถ้าไม่ต้องผ่าตัดใหญ่แถมแผลเล็กมาก ๆ ก็หมายถึงความเจ็บที่น้อยลงและการฟื้นฟูร่างกายที่เร็วขึ้น

"ใช่ค่ะ แล้วก็ไม่ต้องพักฟื้นนานด้วยนะคะ ทำเสร็จแล้วกลับบ้านได้เลย หรือถ้าไม่สบายใจจะรอดูอาการหนึ่งคืนก็ได้ค่ะ แต่จริงๆ ปัญหาที่ตามมามันไม่ค่อยมีอะไรนะ"

"สักครู่นะครับคนไข้ หมอจัสมิน...ผมขอคุยด้วยสักครู่" ระหว่างที่จัสมินกำลังคุยกับคนไข้หมอเหลียงที่ฟังอยู่นานก็เดินเข้ามาขัดจังหวะ

"ได้ค่ะ รอหมอสักครู่นะคะ"

ร่างเล็กเดินตามหมอเหลียงออกมานอกห้องด้วยความมึนงง เพราะไม่รู้ว่าเมื่อกี้เธอทำอะไรผิดหรือเปล่า แต่เธอก็มั่นใจว่าฝีมือการรักษาของเธอไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลย อันที่จริงการต้องตรวจคนไข้ภายใต้การควบคุมของหัวหน้าแผนกมันก็เป็นการดูถูกวิชาชีพเธออยู่นะ

"มีอะไรเหรอคะอาจารย์"

"เคสนี้ผมว่ารักษาแบบ Open ดีกว่านะ"

"ไม่จำเป็นเลยนี่คะ คนไข้อายุแค่ยี่สิบเก้าปี แล้วพังผืดก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้น"

จัสมินตอบกลับด้วยความสัตย์จริง เธอเข้าใจว่าอาจารย์เหลียงนั้นเป็นแพทย์รุ่นเก่าที่มีการรักษาแบบดั้งเดิม แต่การผ่าตัดแบบ Open Surgery₂ นั้นไม่ได้จำเป็นเลย

"แต่คุณจะเอาอะไรรับประกันว่าพังผืดจะไม่กลับมาอีก? ถ้าทำแค่ EA แล้วคนไข้ไม่หายคุณจะให้เขามานั่งฉีดยาทุกปีอย่างนั้นเหรอ"

"การทำ EA มีอัตราความสำเร็จสูงและเรามีแนวทางไม่ให้พังผืดกลับมา เช่น การทำกายภาพร่วมด้วย และที่สำคัญ...คนไข้จะเจ็บน้อยกว่า ฟื้นตัวเร็วกว่า ไม่ต้องเสี่ยงกับภาวะแทรกซ้อนจากการผ่าตัดเปิด"

หลังจบประโยคอาจารย์ผู้มากประสบการณ์ก็มองอดีตลูกศิษย์ด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์นัก เพราะดูเหมือนเธอคนนี้จะไม่ได้เข้าใจการทำงานของโรงพยาบาลเอกชนเลย

"คนไข้คนนี้เป็นคนไข้ VIP..."

"..."

"คุณไม่คิดว่าเราจะต้องหาเงินเข้าโรงพยาบาลเหรอ"

"อะไรนะคะ"