บทที่ 1. บทนำ

ซ่าาา…!

เสียงของเหลวสีแดงฉานสาดกระเซ็นลงบนเนื้อผ้าซาตินสีชมพูฟูฟ่อง ท่ามกลางบรรยากาศในงานเลี้ยงเชื่อมความสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัยโกลบอลที่เคยคึกครื้นไปด้วยกลุ่มนักศึกษาเซเลบระดับนานาชาติ บัดนี้กลับเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ

กลุ่มชายหนุ่มวิศวะปี 4 สาขายานยนต์และยานยนต์ไฟฟ้าในชุดช็อปสีแดงเด่นชัดยืนล้อมกรอบหญิงสาวคนหนึ่งไว้ และหนึ่งในนั้น... 'แทนไท' เพิ่งจะถือแก้วไวน์ที่ว่างเปล่าในมือด้วยสีหน้านิ่งเรียบระคนกวนประสาท ก่อนเขาจะปรายตามองชุดที่เปียกชุ่มแล้วเอ่ยหน้าตาย

“ชุดเธอเปื้อนไวน์แล้ว... เดี๋ยวฉันพาไปเปลี่ยน”

พูดจบก็ไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วกึ่งลากกึ่งจูงพ้นวงล้อมของแขกเหรื่อ ออกมาจากมือของ ‘หมอพิชญ์’ นักศึกษาแพทย์ปี 4 ในชุดทักซิโด้สีขาวสะอาดตาที่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นทันที

“อะไรของพี่เนี่ย! พี่แทน! พี่บ้าไปแล้วหรือไง!”

‘เจ้าขวัญ’ ร้องโวยวายตลอดทางพยายามยื้อข้อมือตัวเองกลับ แต่ ‘แทนไท’ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหรือสนใจเสียงกรีดร้องของเธอเลยสักนิด เขายังคงลากเธอฝ่าสายตานับร้อยชีวิตพ้นตัวงาน จนมาถึงโซนห้องรับรองสำหรับเปลี่ยนชุดที่ไร้ผู้คน

แกร๊ก!

เขาเปิดประตูผลักเธอเข้าไป ก่อนจะใช้ปลายเท้ากระแทกมันปิดลงดัง ปัง!

พรึ่บ!

ทันทีที่บานประตูไม้ปิดสนิท ร่างระหงในชุดราตรีฟูฟ่องที่ดูขัดตาแต่กลับขับผิวให้เธอโดดเด่นสะดุดตาก็ถูกดันให้แนบติดกับบานประตูทันที

“พี่แทน!”

“สนุกมากไหมเจ้าขวัญ... ชอบมันมากถึงขนาดยอมให้มันโอบเอวขนาดนั้นเลยหรือไง!!”

เสียงทุ้มต่ำคำรามลั่นด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะลุจุดเดือด เขายืดตัวเต็มความสูง 189 เซนติเมตรก่อนจะโน้มใบหน้าดุดันลงมาใกล้แก้มเนียนใส จนเจ้าขวัญสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวหน้าอย่างน่ากลัว

“ปล่อยนะ! ถ้าชอบแล้วจะทำไม? ก็ฉันชอบพี่พิชญ์!” เธอกลั้นใจสวนกลับด้วยความโมโห

“หึ... ไอ้หมอหน้าจืดนั่นมันมีดีอะไรนักหนา ถึงได้ยอมให้มันแตะเนื้อต้องตัวขนาดนั้น! จบงานไม่พากันไปต่อเลยล่ะ!”

เจ้าขวัญเม้มปากแน่น มองใบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยโทสะอย่างไม่เข้าใจ เธอใช้สองมือดันแผงอกแกร่งใต้ร่มผ้าช็อปสีแดงเต็มแรง แม้รู้ว่าแรงอันน้อยนิดของเธอจะไม่ทำให้ร่างสูงที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อยก็ตาม หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างแรงด้วยความอัดอั้นตันใจ

“ถ้าฉันจะไปต่อกับพี่พิชญ์มันก็ไม่เกี่ยวกับพี่สักหน่อย! พี่พิชญ์ทั้งแสนดี เพียบพร้อมราวกับเจ้าชาย และเรากำลังจะคบกัน! แล้วพี่ยุ่งอะไรด้วย? มันไม่เกี่ยวกับพี่เลยสักนิด!”

“คบกันเหรอ? เธอรักมันแล้วคิดว่ามันจะรักคนอย่างเธอหรือไง? สำคัญตัวเองผิดไปหน่อยหรือเปล่าเจ้าขวัญ... เจ้าชาย? หน้าอย่างมันเนี่ยนะเจ้าชาย? หึ... คิดเหรอว่าคนแบบมันจะจริงจังกับเด็กปัญญาอ่อนอย่างเธอ!"

“ก็ยังดีกว่าคนอย่างพี่ก็แล้วกัน! ในสายตาของฉันพี่พิชญ์เหมือนเจ้าชายในฝัน... ส่วนพี่มันก็เป็นได้แค่...”

เธอดำดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์แล้วชะงักกึก เมื่อจู่ๆ แทนไทก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนชิด ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดริมฝีปาก ดวงตาคมกริบหรี่ลงจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“แค่อะไร... พูดให้จบสิ!”

“ปีศาจไง! ชอบรังแกคนอื่น ทำตัวป่าเถื่อนไร้เหตุผล พอใจหรือยัง! แล้วฉันจะให้ใครแตะเนื้อต้องตัวมันก็เรื่องของฉัน... พี่เป็นแค่พี่ชายข้างบ้าน! เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันสักที!”

“งั้นเหรอ... อย่างนั้นสินะเจ้าขวัญ”

มุมปากหยักกระตุกยิ้มเหยียดหยัน ราวกับคำพูดของเธอเมื่อครู่คือฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ่ง ความเจ็บปวดจากการเฝ้ามองเธอวิ่งเข้าหาคนอื่นถูกกลืนกลับลงไป เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

“ได้! ในเมื่อเธอเห็นฉันเป็นปีศาจ... งั้นเธอจะได้รู้ว่าปีศาจอย่างฉัน ที่เอาแต่ใจตัวเองมาตลอด มันทำอะไรได้บ้าง!”

สิ้นเสียงคำรามนั้น เขาก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อ้าปากเถียงหรือปฏิเสธอีกต่อไป

ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากกระจับอย่างจาบจ้วงและรุนแรง ไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงรสชาติของความหึงหวงและหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอ

มือเล็กที่ทั้งทุบทั้งตีแผงอกแกร่งเพื่อขัดขืน ถูกมือหนาเพียงข้างเดียวรวบตรึงไว้เหนือศีรษะ แนบติดกับบานไม้จนไม่เหลือพื้นที่ให้เธอหนีพ้นจากเงื้อมมือของอสูรกายร้ายตัวนี้ได้เลย

“อื้ม…! อึก…”

เสียงประท้วงอู้อี้ในลำคอพร้อมแรงดิ้นรนสุดกำลัง ไม่ได้ทำให้รสจูบดิบเถื่อนนั้นเพลาลงเลยแม้แต่น้อย แทนไทผละริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีให้เธอได้สูดอากาศหายใจเข้าปอด ก่อนจะกดจูบลงมาใหม่โดยปรับเปลี่ยนองศาให้ล้ำลึกและดุดันยิ่งกว่าเดิม ราวกับต้องการลงทัณฑ์ให้สาสมกับความอัดอั้นที่สะสมมานาน

เจ้าขวัญน้ำตาเอ่อคลอเต็มสองเบ้าตาจนพร่ามัว เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาท่ามกลางลมหายใจหอบกระชั้น ร่างกายที่อ่อนปวกเปียกทำได้เพียงปล่อยให้เขาตักตวงความหวานจากริมฝีปากตามอำเภอใจ จนกระทั่งแทนไทเป็นฝ่ายยอมผละใบหน้าออก

ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาด้วยหัวใจที่กระหน่ำซัดด้วยความเจ็บปวดร้าวราญ มันทั้งรัก ทั้งโกรธ และหึงหวงจนแทบคลั่ง

“ร้องไห้ทำไม...” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้นที่ปะปนกับความร้าวราญ

“อยากไปหาไอ้หมอนั่นนักไม่ใช่หรือไง! ถ้าอยากได้นัก ฉันจะซ้อมให้เธอดูก่อนไป... จะได้รู้ว่ามันคิดจะทำยังไงเธอบ้าง! จะได้รู้ว่าผู้ชายอย่างมันไม่ได้มีความรักสะอาดบริสุทธิ์อย่างที่เธอคิด!”

เขากัดกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ยิ่งเห็นหยาดน้ำตาของเธอก็ยิ่งเหมือนราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ความหึงหวงกัดกินสติจนขาดผึง

“อย่าคิดว่าน้ำตาแค่นี้จะทำให้ฉันหยุด!”

ใบหน้าหล่อเหลาดุดันก้มลงซุกไซร้ซอกคอระหงอย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดผิวเนื้อจนเจ้าขวัญสะอื้นด้วยความหวาดกลัว มือหนาที่บีบเค้นเอวคอดกิ่วด้วยแรงอารมณ์ ลากไล้สัมผัสขึ้นสูงผ่านส่วนโค้งเว้า ก่อนจะรวบกอบกุมความนุ่มนิ่มเต็มมือผ่านเนื้อผ้า และ...

แคว่ก!!

เสียงเนื้อผ้าซาตินราคาแพงฉีกขาดออกจากกันตามแรงกระชาก เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สั่นสะท้านภายใต้เงื้อมมือของอสูรกายผู้ไร้ความปรานี

“ฮึก… อย่า…”

เสียงสะอื้นไห้เอ่ยร้องห้ามแผ่วเบา แต่กลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง รอยขบกัดสีกุหลาบเข้มประทับลามเลียไปทั่วลำคอระหงและลาดไหล่เนียนจนเธอรู้สึกเจ็บแปล๊บไปถึงขั้วหัวใจ ชุดเดรสสีชมพูฟูฟ่องตัวสวยที่แม่ตั้งใจเลือกให้เธอใส่ถูกกระชากและร่นลงไปกองกับพื้นห้องอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นผิวขาวอมชมพูเนียนละเอียดที่สั่นระริกสะท้อนกับแสงไฟในห้องเปลี่ยนเสื้อ

แทนไทผละใบหน้าหล่อคมที่เต็มไปด้วยร่องรอยอารมณ์ออก สายตาดุดันกวาดมองเรือนร่างอรชรด้วยแววตาวาวโรจน์ ที่ลุกโชนไปด้วยความหลงใหลระคนความหึงหวงบ้าคลั่ง

เขาสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาและเต็มไปด้วยแววตาเว้าวอนขอให้หยุด ร่างระหงห่อไหล่เข้าหากันด้วยความหวาดกลัวต่ออารมณ์ดิบเถื่อนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน เพื่อสะกดกลั้นความใจอ่อนที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก

“อย่าหวัง… ว่าฉันจะปล่อยเธอไป”

เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความดุดัน ก่อนที่เขาจะคว้าหมับเข้าที่ร่างระหงดึงเข้ามากอดแนบแน่นแนบอกราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้จมหายเข้าไปในตัวเขา ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับลาดไหล่เพรียวเปลือยเปล่าสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัว กลิ่นแป้งเด็กและคอตตอนสะอาดที่เขาคุ้นเคยและคลั่งไคล้มาตั้งแต่เด็กเข้าปอดลึก

ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อที่สั่นสะท้าน ก่อนที่เสียงทุ้มพร่าจะเอ่ยกระซิบข้างหูด้วยความเจ็บปวดร้าวราญ

“ปีศาจอย่างฉัน… มันก็มีหัวใจเหมือนกันนะเจ้าขวัญ… แล้วทำไม… ทำไมฉันถึงสู้ไอ้เจ้าชายของเธอไม่ได้วะ!”