Share

Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ
Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ
Author: มุนดัล

บทที่ 1. บทนำ

last update publish date: 2026-09-25 20:30:33

ซ่าาา…!

เสียงของเหลวสีแดงฉานสาดกระเซ็นลงบนเนื้อผ้าซาตินสีชมพูฟูฟ่อง ท่ามกลางบรรยากาศในงานเลี้ยงเชื่อมความสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัยโกลบอลที่เคยคึกครื้นไปด้วยกลุ่มนักศึกษาเซเลบระดับนานาชาติ บัดนี้กลับเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ

กลุ่มชายหนุ่มวิศวะปี 4 สาขายานยนต์และยานยนต์ไฟฟ้าในชุดช็อปสีแดงเด่นชัดยืนล้อมกรอบหญิงสาวคนหนึ่งไว้ และหนึ่งในนั้น... 'แทนไท' เพิ่งจะถือแก้วไวน์ที่ว่างเปล่าในมือด้วยสีหน้านิ่งเรียบระคนกวนประสาท ก่อนเขาจะปรายตามองชุดที่เปียกชุ่มแล้วเอ่ยหน้าตาย

“ชุดเธอเปื้อนไวน์แล้ว... เดี๋ยวฉันพาไปเปลี่ยน”

พูดจบก็ไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วกึ่งลากกึ่งจูงพ้นวงล้อมของแขกเหรื่อ ออกมาจากมือของ ‘หมอพิชญ์’ นักศึกษาแพทย์ปี 4 ในชุดทักซิโด้สีขาวสะอาดตาที่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นทันที

“อะไรของพี่เนี่ย! พี่แทน! พี่บ้าไปแล้วหรือไง!”

‘เจ้าขวัญ’ ร้องโวยวายตลอดทางพยายามยื้อข้อมือตัวเองกลับ แต่ ‘แทนไท’ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหรือสนใจเสียงกรีดร้องของเธอเลยสักนิด เขายังคงลากเธอฝ่าสายตานับร้อยชีวิตพ้นตัวงาน จนมาถึงโซนห้องรับรองสำหรับเปลี่ยนชุดที่ไร้ผู้คน

แกร๊ก!

เขาเปิดประตูผลักเธอเข้าไป ก่อนจะใช้ปลายเท้ากระแทกมันปิดลงดัง ปัง!

พรึ่บ!

ทันทีที่บานประตูไม้ปิดสนิท ร่างระหงในชุดราตรีฟูฟ่องที่ดูขัดตาแต่กลับขับผิวให้เธอโดดเด่นสะดุดตาก็ถูกดันให้แนบติดกับบานประตูทันที

“พี่แทน!”

“สนุกมากไหมเจ้าขวัญ... ชอบมันมากถึงขนาดยอมให้มันโอบเอวขนาดนั้นเลยหรือไง!!”

เสียงทุ้มต่ำคำรามลั่นด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะลุจุดเดือด เขายืดตัวเต็มความสูง 189 เซนติเมตรก่อนจะโน้มใบหน้าดุดันลงมาใกล้แก้มเนียนใส จนเจ้าขวัญสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวหน้าอย่างน่ากลัว

“ปล่อยนะ! ถ้าชอบแล้วจะทำไม? ก็ฉันชอบพี่พิชญ์!” เธอกลั้นใจสวนกลับด้วยความโมโห

“หึ... ไอ้หมอหน้าจืดนั่นมันมีดีอะไรนักหนา ถึงได้ยอมให้มันแตะเนื้อต้องตัวขนาดนั้น! จบงานไม่พากันไปต่อเลยล่ะ!”

เจ้าขวัญเม้มปากแน่น มองใบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยโทสะอย่างไม่เข้าใจ เธอใช้สองมือดันแผงอกแกร่งใต้ร่มผ้าช็อปสีแดงเต็มแรง แม้รู้ว่าแรงอันน้อยนิดของเธอจะไม่ทำให้ร่างสูงที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อยก็ตาม หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างแรงด้วยความอัดอั้นตันใจ

“ถ้าฉันจะไปต่อกับพี่พิชญ์มันก็ไม่เกี่ยวกับพี่สักหน่อย! พี่พิชญ์ทั้งแสนดี เพียบพร้อมราวกับเจ้าชาย และเรากำลังจะคบกัน! แล้วพี่ยุ่งอะไรด้วย? มันไม่เกี่ยวกับพี่เลยสักนิด!”

“คบกันเหรอ? เธอรักมันแล้วคิดว่ามันจะรักคนอย่างเธอหรือไง? สำคัญตัวเองผิดไปหน่อยหรือเปล่าเจ้าขวัญ... เจ้าชาย? หน้าอย่างมันเนี่ยนะเจ้าชาย? หึ... คิดเหรอว่าคนแบบมันจะจริงจังกับเด็กปัญญาอ่อนอย่างเธอ!"

“ก็ยังดีกว่าคนอย่างพี่ก็แล้วกัน! ในสายตาของฉันพี่พิชญ์เหมือนเจ้าชายในฝัน... ส่วนพี่มันก็เป็นได้แค่...”

เธอดำดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์แล้วชะงักกึก เมื่อจู่ๆ แทนไทก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนชิด ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดริมฝีปาก ดวงตาคมกริบหรี่ลงจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“แค่อะไร... พูดให้จบสิ!”

“ปีศาจไง! ชอบรังแกคนอื่น ทำตัวป่าเถื่อนไร้เหตุผล พอใจหรือยัง! แล้วฉันจะให้ใครแตะเนื้อต้องตัวมันก็เรื่องของฉัน... พี่เป็นแค่พี่ชายข้างบ้าน! เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันสักที!”

“งั้นเหรอ... อย่างนั้นสินะเจ้าขวัญ”

มุมปากหยักกระตุกยิ้มเหยียดหยัน ราวกับคำพูดของเธอเมื่อครู่คือฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ่ง ความเจ็บปวดจากการเฝ้ามองเธอวิ่งเข้าหาคนอื่นถูกกลืนกลับลงไป เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

“ได้! ในเมื่อเธอเห็นฉันเป็นปีศาจ... งั้นเธอจะได้รู้ว่าปีศาจอย่างฉัน ที่เอาแต่ใจตัวเองมาตลอด มันทำอะไรได้บ้าง!”

สิ้นเสียงคำรามนั้น เขาก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อ้าปากเถียงหรือปฏิเสธอีกต่อไป

ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากกระจับอย่างจาบจ้วงและรุนแรง ไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงรสชาติของความหึงหวงและหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอ

มือเล็กที่ทั้งทุบทั้งตีแผงอกแกร่งเพื่อขัดขืน ถูกมือหนาเพียงข้างเดียวรวบตรึงไว้เหนือศีรษะ แนบติดกับบานไม้จนไม่เหลือพื้นที่ให้เธอหนีพ้นจากเงื้อมมือของอสูรกายร้ายตัวนี้ได้เลย

“อื้ม…! อึก…”

เสียงประท้วงอู้อี้ในลำคอพร้อมแรงดิ้นรนสุดกำลัง ไม่ได้ทำให้รสจูบดิบเถื่อนนั้นเพลาลงเลยแม้แต่น้อย แทนไทผละริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีให้เธอได้สูดอากาศหายใจเข้าปอด ก่อนจะกดจูบลงมาใหม่โดยปรับเปลี่ยนองศาให้ล้ำลึกและดุดันยิ่งกว่าเดิม ราวกับต้องการลงทัณฑ์ให้สาสมกับความอัดอั้นที่สะสมมานาน

เจ้าขวัญน้ำตาเอ่อคลอเต็มสองเบ้าตาจนพร่ามัว เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาท่ามกลางลมหายใจหอบกระชั้น ร่างกายที่อ่อนปวกเปียกทำได้เพียงปล่อยให้เขาตักตวงความหวานจากริมฝีปากตามอำเภอใจ จนกระทั่งแทนไทเป็นฝ่ายยอมผละใบหน้าออก

ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาด้วยหัวใจที่กระหน่ำซัดด้วยความเจ็บปวดร้าวราญ มันทั้งรัก ทั้งโกรธ และหึงหวงจนแทบคลั่ง

“ร้องไห้ทำไม...” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้นที่ปะปนกับความร้าวราญ

“อยากไปหาไอ้หมอนั่นนักไม่ใช่หรือไง! ถ้าอยากได้นัก ฉันจะซ้อมให้เธอดูก่อนไป... จะได้รู้ว่ามันคิดจะทำยังไงเธอบ้าง! จะได้รู้ว่าผู้ชายอย่างมันไม่ได้มีความรักสะอาดบริสุทธิ์อย่างที่เธอคิด!”

เขากัดกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ยิ่งเห็นหยาดน้ำตาของเธอก็ยิ่งเหมือนราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ความหึงหวงกัดกินสติจนขาดผึง

“อย่าคิดว่าน้ำตาแค่นี้จะทำให้ฉันหยุด!”

ใบหน้าหล่อเหลาดุดันก้มลงซุกไซร้ซอกคอระหงอย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดผิวเนื้อจนเจ้าขวัญสะอื้นด้วยความหวาดกลัว มือหนาที่บีบเค้นเอวคอดกิ่วด้วยแรงอารมณ์ ลากไล้สัมผัสขึ้นสูงผ่านส่วนโค้งเว้า ก่อนจะรวบกอบกุมความนุ่มนิ่มเต็มมือผ่านเนื้อผ้า และ...

แคว่ก!!

เสียงเนื้อผ้าซาตินราคาแพงฉีกขาดออกจากกันตามแรงกระชาก เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สั่นสะท้านภายใต้เงื้อมมือของอสูรกายผู้ไร้ความปรานี

“ฮึก… อย่า…”

เสียงสะอื้นไห้เอ่ยร้องห้ามแผ่วเบา แต่กลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง รอยขบกัดสีกุหลาบเข้มประทับลามเลียไปทั่วลำคอระหงและลาดไหล่เนียนจนเธอรู้สึกเจ็บแปล๊บไปถึงขั้วหัวใจ ชุดเดรสสีชมพูฟูฟ่องตัวสวยที่แม่ตั้งใจเลือกให้เธอใส่ถูกกระชากและร่นลงไปกองกับพื้นห้องอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นผิวขาวอมชมพูเนียนละเอียดที่สั่นระริกสะท้อนกับแสงไฟในห้องเปลี่ยนเสื้อ

แทนไทผละใบหน้าหล่อคมที่เต็มไปด้วยร่องรอยอารมณ์ออก สายตาดุดันกวาดมองเรือนร่างอรชรด้วยแววตาวาวโรจน์ ที่ลุกโชนไปด้วยความหลงใหลระคนความหึงหวงบ้าคลั่ง

เขาสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาและเต็มไปด้วยแววตาเว้าวอนขอให้หยุด ร่างระหงห่อไหล่เข้าหากันด้วยความหวาดกลัวต่ออารมณ์ดิบเถื่อนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน เพื่อสะกดกลั้นความใจอ่อนที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก

“อย่าหวัง… ว่าฉันจะปล่อยเธอไป”

เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความดุดัน ก่อนที่เขาจะคว้าหมับเข้าที่ร่างระหงดึงเข้ามากอดแนบแน่นแนบอกราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้จมหายเข้าไปในตัวเขา ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับลาดไหล่เพรียวเปลือยเปล่าสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัว กลิ่นแป้งเด็กและคอตตอนสะอาดที่เขาคุ้นเคยและคลั่งไคล้มาตั้งแต่เด็กเข้าปอดลึก

ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อที่สั่นสะท้าน ก่อนที่เสียงทุ้มพร่าจะเอ่ยกระซิบข้างหูด้วยความเจ็บปวดร้าวราญ

“ปีศาจอย่างฉัน… มันก็มีหัวใจเหมือนกันนะเจ้าขวัญ… แล้วทำไม… ทำไมฉันถึงสู้ไอ้เจ้าชายของเธอไม่ได้วะ!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   90.รักที่ต้องก้าวต่อ [จบ]

    บรรยากาศยามเช้า ณ โถงประชุมใหญ่ประจำมหาวิทยาลัย อบอวลไปด้วยสายลมแห่งความสำเร็จและเสียงปรบมือกึกก้องสลับกับเสียงประกาศชื่อนิสิตผู้ได้รับเกียรตินิยมอย่างเป็นทางการ“นางสาวพิมพิมล ศรีแก้ว... คณะบริหารธุรกิจ เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง”สิ้นเสียงประกาศทรงเกียรติผ่านลำโพงก้อง ร่างอรชรของเจ้าขวัญในชุดครุยสากลสีเข้มคาดแถบกำมะหยี่สีส้มสว่างประดับพู่ทอง ยืนก้าวออกมารับใบปริญญาบัตรด้วยท่วงท่าสง่างามและเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจนัยน์ตากลมโตคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ สี่ปีแห่งความทุ่มเทเรียนหนัก การบริหารจัดการระบบการเงินให้อู่ T-Tech และการเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็ง บัดนี้ได้รับการการันตีด้วยความสำเร็จอันงดงามที่สุดในชีวิตบริเวณลานม้าหินอ่อนด้านนอก คุณก้องเกียรติและคุณรดา ยืนปิติดีใจจนน้ำตารื้น คุณรดาถือช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อโตไว้อย่างทะนุถนอม ขณะที่คุณก้องเกียรติในชุดสูทสากลภูมิฐานยิ้มกว้างไม่กักเก็บความภาคภูมิใจในตัวลูกสาวคนเดียวเลยแม้แต่น้อย“เจ้าขวัญลูกแม่!” คุณรดาโผเข้ากอดลูกสาวทันทีที่เธอเดินก้าวออกมาจากโถงประชุม “ยินดีด้วยนะลูก! เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง... แม่กับพ่อภูมิใจ

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 89. พูดสิว่ารักใคร [NC+]

    เสียงสัญญาณล็อกอัตโนมัติของประตูคอนโดเช่าดังขึ้นเบาๆ แกร๊ก... ตัดขาดโลกภายนอก ความวุ่นวาย และเสียงเครื่องยนต์ยานพาหนะออกไปโดยสิ้นเชิง เหลือไว้เพียงความเงียบสงบอันอบอุ่นและแสงไฟวอร์มไลท์สีส้มละมุนตาที่สาดส่องผ่านโถงทางเดินทว่ายังไม่ทันที่เท้าคู่เล็กของเจ้าขวัญจะได้ก้าวพ้นพรมเช็ดหน้าหน้าประตูห้องนอนใหญ่ ท่อนแขนแกร่งทรงพลังของแทนไทก็รวบกระชับเอวคอดกิ่วจากด้านหลัง ดึงร่างอรชรเข้าหาแผงอกกว้างอันอุ่นจัดอย่างรวดเร็วและถือสิทธิ์“อื้อ... พี่แทน...”เจ้าขวัญอุทานเสียงหวานพราวระยับ ใบหน้าหวานหมุนกลับมามองอสูรกายหนุ่มในความสลัว ทว่ายังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยประโยคใดต่อ เรียวปากกระจับสีกุหลาบก็ถูกครอบครองด้วยริมฝีปากหยักลึกของชายหนุ่มทันทีสัมผัสจูบแรกตรงบานประตูห้องนอนเต็มไปด้วยความโหยหา อัดอั้น และไฟเสน่หาที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน แทนไทบดเบียดองศาจูบอย่างลึกซึ้งหนักแน่น ร่างสูงใหญ่ 189 เซนติเมตรดันร่างบางเข้าชิดบานประตูไม้แท้หนักแน่น ฝ่ามือหนาข้างซ้ายประคองสอดประสานเรือนผมนุ่มสลวยไว้แน่น ขณะที่ฝ่ามือขวาที่หายดีแล้วรวบกุมสะโพกงอนงาม ยกร่างบางขึ้นอุ้มลอยจนปลายเท้าของเธอพ้นจากพื้นเจ้าขวัญยกสองมือเล็กข

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 88. จบเพื่อเริ่มต้นเส้นทางใหม่

    วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างมั่นคง สายลมแห่งอนาคตที่แสนอบอุ่นพัดพาเอาความทรงจำอันขมขื่นในอดีตให้เลือนหาย เหลือไว้เพียงความรักอันบริสุทธิ์ที่เติบโตและหยั่งรากลึกลงในหัวใจของคนทั้งสองในทุกๆ เย็นหลังเลิกเรียน ภาพที่ชินตาภายในห้องทำงานกระจกของอู่ T-Tech คือการที่แทนไทและเจ้าขวัญนั่งเคียงข้างกันบนโซฟาตัวยาว โดยมีพิมพ์เขียวแบบบ้านเดี่ยวสองชั้นสไตล์โมเดิร์นลักชัวรีแผ่กว้างอยู่บนโต๊ะสองสามีภรรยาในอนาคตช่วยกันละเลียดออกแบบเรือนหอผืนใหญ่ 2 ไร่ด้วยความใส่ใจ ทุกตารางนิ้วถูกรังสรรค์ด้วยความรักและไลฟ์สไตล์ของกันและกัน มีทั้งห้องทำงานการเงินกระจกใสของเจ้าขวัญ สวนหินกว้างสำหรับวิ่งเล่น และโรงจอดรถสปอร์ตขนาดใหญ่ของแทนไท และเพื่อให้รากฐานแห่งอนาคตมั่นคงดั่งปราการเหล็กแทนไทจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่เด็ดเดี่ยว... ชายหนุ่มจัดการประกาศขายทั้งเพนท์เฮาส์หรูคอนโดใจกลางเมืองที่เคยเป็นป้อมปราการและรังรักลับๆ ของพวกเขา รวมถึงบ้านหลังเก่าที่พ่อแม่ของเขาเคยซื้อไว้ข้างคฤหาสน์ของครอบครัวเธอ เพื่อนำเงินทุกบาททุกสตางค์มารวมกับเงินเก็บจากหยาดเหงื่อแรงงาน นำไปทุ่มเทสร้างเรือนหอหลังใหญ่ให้สมบูรณ์แบบที่สุดโดยไม่พึ่งพ

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 87. ที่ดินผืนนั้น...

    ลานปูนกว้างหน้าอู่ T-Tech Performance & Engineering ยามค่ำคืน คึกคักไปด้วยแสงไฟปิงปองวอร์มไลท์สีส้มละมุนตาที่ถูกแขวนโยงระหว่างเสาเหล็กโครงสร้างเสียงเนื้อหมูหมักซอสฉ่ำๆ บนเตาปิ้งย่างส่งเสียง ซ่า... พร้อมกลิ่นหอมกรุ่นคละคลุ้งไปกับไอความเย็นของเครื่องดื่มแช่เย็นจัด เสียงเพลงสกาและร็อกไทยยุค 90s ดังก้องจากลำโพงบลูทูธตัวใหญ่ สร้างบรรยากาศปลดปล่อยความเครียดหลังจากที่พวกเขาทุ่มเทหยาดเหงื่อและอดนอนฟันฝ่า Senior Project มาตลอดหลายเดือน“เห้ยไอ้เจต! มึงย่างหมูหรือมึงเผาถ่านวะ?!” บอลตะโกนลั่นพลางใช้ที่หนีบเหล็กเคาะขอบเตาปิ้งย่างอย่างขำขัน “เกรียมขนาดนี้ถ้าไอ้แทนมันมาเห็น มันจับมึงกรอกน้ำจิ้มแจ่วแน่!”“แดกๆ ไปเหอะ! บ่นชิบหาย!” เจตสวนกลับพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ “กวดข้อสอบวิศวกรรมโครงสร้างยากๆ มาได้ตั้งสี่ปี กระเพาะพวกเรามันทนทานยิ่งกว่าเหล็กเว้ย! แค่หมูไหม้ขอบนิดหน่อยทำเป็นอนามัยไปได้!”พายในชุดเสื้อยืดสีเทาเก๋กางเกงยีนส์ลุยๆ นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้พลาสติกข้างๆ เจ้าขวัญ หญิงสาวจิบเครื่องดื่มเย็นๆ พลางมองภาพสองหนุ่มเพื่อนสนิทปัญญาอ่อนเคี้ยวหมูกระทะอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วสั่นหน้ายิ้มๆ“ดูพวกมันส

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 86.ผลลัพธ์โปรเจกต์จบ

    โถงประชุมใหญ่ชั้นสี่ คณะวิศวกรรมศาสตร์ คละคลุ้งไปด้วยไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศบรรยากาศตึงเครียดของ ‘วันนำเสนอ Senior Project’ รอบสุดท้ายเสียงฉายสไลด์จากโปรเจกเตอร์ เสียงรันโค้ดแบบจำลองระบบ และการสอบถามคำถามเชิงลึกจากคณะกรรมการอาจารย์ทรงคุณวุฒิ ดังก้องสะท้อนผ่านลำโพงเป็นระยะ นักศึกษาชั้นปีที่ 4 ในชุดสูทสากลสีเข้มเรียบร้อย ต่างนั่งเกร็งและลุ้นระทึกรอคอยผลการประเมินชี้ชะตาการเรียนจบอย่างใจจ่อกระทั่งเสียงปรบมือจากอาจารย์ประธานสอบดังขึ้น...“กลุ่มระบบควบคุมเครื่องยนต์และฮาร์ดแวร์ ระบบเอไอ ประมวลผล T-Tech... ผ่านการนำเสนอด้วยผลการประเมินระดับ A ครับ ยินดีด้วย”สิ้นเสียงประกาศ บรรยากาศอึดอัดถอนทับพลันพังทลายลงในเสี้ยววินาที บอลถึงกับปล่อยโฮออกมาเบาๆ พลางทรุดตัวลงทอดกายกับเก้าอี้บรรยาย ส่วนเจตโผเข้ากอดคอเพื่อนสนิทอย่างกึกก้องด้วยความสะใจ การเคี่ยวเข็ญอดนอนติดต่อกันหลายสัปดาห์ การทุ่มเทหยาดเหงื่อและสติปัญญาทั้งหมดเพื่อแลกกับชิ้นงานวิศวกรรมอันสมบูรณ์แบบ บัดนี้ได้ดอกผลตอบแทนอย่างงดงามที่สุดแล้ว“กูจบแล้วเว้ยมึง! กูไม่ได้อยู่ปี 5 แล้ว!” บอลปลดเนกไทออกด้วยฝ่ามือสั่นระริก “อาจารย์แกเคี่ยวสัด

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 85. บัญชีคนใหม่ของอู่

    ณ อู่ T-Tech Performance & Engineeringแสงไฟนีออนขาวสว่างภายในพื้นที่ซ่อมบำรุง กลิ่นคราบน้ำมันเครื่องละลายผสมกลิ่นกาแฟสดกรุ่นที่ถูกชงใหม่ เสียงประแจขันน็อตและเสียงพัดลมระบายอากาศดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอทว่าสิ่งที่ทำให้บรรยากาศดิบเถื่อนของอู่ช่างซ่อมรถเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในเย็นวันนี้ คือร่างอรชรของเจ้าขวัญที่ก้าวเข้าประตูมาพร้อมกับกระเป๋าใส่โน้ตบุ๊กและแฟ้มเอกสารการเงินเล่มโตเจ้าขวัญในชุดนักศึกษารัดรูปสวยสะกดจากคณะบริหารธุรกิจที่ดูเรียบหรูและผ่องใส เธอในลุคสาวนักคิดระบบสายการเงินก้าวตรงไปยังห้องทำงานกระจกติดแอร์ที่อยู่มุมด้านในอู่ ห้องที่เมื่อก่อนเคยเป็นเพียงที่เก็บลังอะไหล่และกองเอกสารยุ่งเหยิง ทว่าบัดนี้กลับถูกแทนไทปัดกวาดเช็ดถูและติดเครื่องปรับอากาศอย่างดี จัดโต๊ะทำงานไม้แท้ตัวกว้างพร้อมเก้าอี้ดูดซับหลังนุ่มนวลไว้รอต้อนรับเธอโดยเฉพาะ“เชี่ย... ซีอีโอตัวจริงก้าวเท้าเข้าบริษัทว่ะพวกมึง!”บอลที่กำลังนั่งแคะเมล็ดทานตะวันอยู่ตรงเคาน์เตอร์อุทานขึ้นเสียงดัง รีบเด้งตัวขึ้นยืนตรงและโค้งคารวะแบบเกินจริง“ยินดีต้อนรับท่านประธานฝ่ายการเงินครับ! คืนนี้อู่เราจะมีงบซื้อบะหมี่ถ้วยยี่ห้อแพงของเก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status