บทที่ 2. พี่ชายข้างบ้าน

“แง้! เอามันออกไปนะ! แง้ๆๆ!”

เสียงร้องไห้โฮของเด็กน้อยวัยแปดขวบดังลั่นไปทั่วซอยในหมู่บ้านบียอนด์วีไอพี ร่างเล็กนั่งแปะอยู่กับพื้นถนนคอนกรีต จ้องมอง ‘งูยาง’ ตรงหน้าด้วยความขวัญเสียจนไม่กล้าแม้แต่จะลุกหนี

“ฮ่าๆๆ ยัยซื่อบื้อ! นั่นมันแค่งูของเล่นเองนะ ขี้แยชะมัด!”

เด็กชายวัยเก้าขวบที่ยืนชี้นิ้วหัวเราะร่าท่ามกลางกลุ่มเพื่อน คือจุดเริ่มต้นความเกลียดชังในใจของ ‘เจ้าขวัญ’... เธอปักใจเชื่อตั้งแต่ตอนนั้นว่า พี่ชายข้างบ้านคนนี้ไม่ต่างอะไรกับปีศาจตัวร้ายในการ์ตูนเจ้าหญิงที่เธอชอบดู

เวลาหมุนผ่าน ทั้งคู่กลายเป็นคู่กัดกันเรื่อยมาจนกระทั่งเข้าสู่วัยมัธยมปลาย พี่ชายคนเดิมเริ่มกลายเป็นคนเงียบขรึมและเข้าถึงยาก ทว่าสิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยน... คือเขายังคงหาโอกาสแกล้งเธออยู่เสมอ

และเหตุผลนั้นเอง...

“ห่างๆ กับแทนไทหน่อยนะลูก แม่ไม่ชอบพวกอันธพาล ได้ข่าวว่ามีเรื่องชกต่อยไม่เว้นแต่ละวัน” ‘แม่รดา’ เอ่ยกำชับด้วยสีหน้าแฝงความกังวลอย่างปิดไม่มิด

เจ้าขวัญพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ร้องตอบอย่างไร้ความอาลัยอาวรณ์ “หนูก็ไม่ได้อยากยุ่งจ้ะแม่ พี่แทนชอบแกล้งหนู แต่หนูไม่เคยคิดอยากเข้าใกล้เขาเลยสักนิด”

ผู้เป็นแม่ยิ้มรับด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะลูบหัวลูกสาวด้วยความรัก “ดีมากจ้ะ... เชื่อฟังพ่อกับแม่นะ”

เพราะคำว่า ‘ลูกที่ดี’ และ ‘ผู้มีพระคุณ’ ชีวิตของเจ้าขวัญจึงถูกกรอบของครอบครัวตีล้อมไว้อย่างแน่นหนา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการแต่งตัว เรื่องเรียน หรือแม้กระทั่งรสนิยมส่วนตัว แฟชั่นสวยๆ ที่เพื่อนวัยเดียวกันใส่กันขวักไขว่ เธอทำได้เพียงแอบมองด้วยความอิจฉา ลมหายใจถูกยึดเหนี่ยวไว้ด้วยคำพูดกรอกหูของผู้เป็นแม่ที่ว่า

‘เด็กสมัยนี้แต่งตัวอะไรกันก็ไม่รู้ เฮ้อ... ดีนะที่ลูกสาวแม่ไม่เป็นแบบนั้น’

กระทั่งเข้าสู่ช่วงมหาวิทยาลัย แม้ใจจริงจะรักงานนิเทศศาสตร์แค่ไหน เธอก็จำต้องเลือกเรียนคณะบริหารธุรกิจตามคำสั่งของพ่อแม่ ส่วนเรื่องของพี่ชายข้างบ้าน... แม้จะเคยห่างหายกันไปช่วงหนึ่ง แต่ทันทีที่ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยเอกชนโกลบอลแห่งนี้ วงจรอุบาทว์เดิมๆ ก็วนลูปกลับมาอีกครั้ง เขาคอยแกล้ง คอยรังควาน และที่น่ากลัวที่สุดคือ... เขารู้ความลับว่าเธอแอบชอบรุ่นพี่คณะแพทย์ปีสี่...

.

บรรยากาศยามเช้าภายในมหาวิทยาลัยร่มรื่นไปด้วยร่มไม้ใหญ่ โต๊ะหินอ่อนเรียงรายตลอดทางเดิน เจ้าขวัญในชุดนักศึกษาตัวหลวมโพลก กระโปรงพลีทยาวเลยเข่าดูเรียบร้อยจนเข้าขั้นเชย ใบหน้าหวานไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มตามคำสั่งห้ามของแม่ เธอเดินกอดหนังสือเรียนแน่น สายตาก้มมองต่ำไม่อยากสบตาใคร

“ยัยเฉิ่ม! จะรีบไปไหน ไม่คิดจะทักทายพี่ชายข้างบ้านหน่อยเหรอวะ?”

เสียงทุ้มห้าวของชายหนุ่มในชุดช็อปสีแดงเลือดหมูดังแหวกความเงียบขึ้นมาดั่งคำราม นักศึกษารอบข้างหันขวับมามองเธอเป็นตาเดียว เสียงหัวเราะคิกคักเริ่มเซ็งแซ่

เจ้าขวัญชะงักกึก สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ก่อนจะตัดสินใจก้าวขาเดินต่อ ทำเป็นหูหนวกไม่สนใจเสียงกวนประสาทนั้น

“เฮ้ย! นอกจากเฉิ่มแล้วยังหูหนวกด้วยหรือไงวะ!” แทนไทลุกพรวดขึ้นจากโต๊ะหินอ่อน คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่โดนเมิน

“พี่แทนคะ... จะไปสนใจทำไม วาวานั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคนนะคะ” หญิงสาวหุ่นเซ็กซี่ในชุดรัดรูปที่นั่งโอบแขนเขาอยู่เอ่ยประท้วงเสียงหวาน พลางทำหน้ามุ่ยอย่างขัดใจ

ทว่าแทนไทกลับสะบัดแขนออกอย่างไม่แยแส เขาย่างสามขุมเข้าหาเจ้าขวัญอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งมือหนาไปคว้าจับต้นแขนบางไว้แน่น... แรงพอที่จะยึดเธอไว้ แต่ไม่เบียดเบียนจนเกิดรอยช้ำ

“กูเรียก... ไม่ได้ยินหรือไง?”

“ได้ยิน แต่ไม่อยากตอบ” เธอเงยหน้าเอ่ยตอบตรงๆ ด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย แทนไทกระตุกยิ้มเหยียด นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่หวาน

“เกลียดกูขนาดนั้นเลย?”

ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจเป่ารดแก้มเนียน กวาดสายตามองใบหน้าสดใสไร้แป้งผสมรองพื้น ก่อนจะลากสายตามองไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเปิดเผย

“ก็รู้นี่คะ... แล้วจะถามทำไมอีก เจอกันก็ไม่ต้องฝืนทักหรอก ไม่ได้อยากคุยด้วย”

“หึ... ปากดี” เขาหัวเราะในลำคอ “ที่ทักเพราะกูรู้จัก ถึงต้องทัก เธอดื้อ อายุน้อยกว่าก็ควรรู้จักเคารพรุ่นพี่สิ”

“พี่ไม่ใช่รุ่นพี่ในคณะฉันสักหน่อย”

“แต่กูเป็นรุ่นพี่ในสถาบันเดียวกันไหมวะ!”

เจ้าขวัญสะดุ้งตัวโยนเมื่อเขาตวาดลั่น เธอกระชับหนังสือในอกแน่น ดวงตาสั่นระริกด้วยความโกรธและความเจ็บใจ เธอเกลียดคนเสียงดัง เกลียดการถูกตวาดใส่หน้า เกลียดอันธพาลที่ชอบหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว... และเกลียดเขามาตั้งแต่เด็ก!

หญิงสาวพรูลมหายใจเข้าออกช้าๆ เม้มริมฝีปากสั่นระริกเพื่อข่มอารมณ์กรุ่นร้อนในอก

“สวัสดีค่ะ... รุ่นพี่” เธอจำใจยกมือไหว้ทักทายตัดรำคาญ “ฉันขอตัวไปเรียนก่อนนะคะ”

พูดจบก็เตรียมจะก้าวขาหลบออกไปข้างๆ แต่คนพาลก็คือคนพาล...

หมับ!

มือหนาคว้าจับข้อมือเล็กไว้ได้ทันควัน “เดี๋ยว... เช้าขนาดนี้มีคลาสไหนเรียนวะ? เพิ่งจะเจ็ดโมงครึ่ง”

“.....”

“พอดีกูอยากกินกาแฟ”

จบคำสั่งเอาแต่ใจ เขาก็ออกแรงดึงข้อมือเบาๆ ออกเดินนำไปตามทางเพื่อพาเธอไปร้านกาแฟทันที โดยไม่แยแสเสียงตะโกนเรียกของกลุ่มเพื่อนวิศวะข้างหลัง

“เฮ้ยไอ้แทน! มึงจะไปไหนวะ?!” ‘เจต’ ตะโกนถามเมื่อเห็นเพื่อนทิ้งกาแฟที่ยังเต็มแก้วไว้บนโต๊ะ แถมยังทิ้งสาวสวยอย่างวาวาไว้กลางวงอีกต่างหาก

“แล้วกาแฟที่มึง...”

“หุบปากไปเลยไอ้บอล!”

‘บอล’ พูดยังไม่ทันจบ แทนไทหันไปตวาดดักคอเพื่อนเสียงเขียว ก่อนจะหันกลับมาหาคนตัวเล็กที่พยายามแกะมือเขาออกสุดชีวิต

“ปล่อยนะ! ฉันไม่ไปกับพี่!”

“อย่าดิ้นดิ! บอกให้ไปก็ต้องไป!”

เขาดุเสียงเข้ม สีหน้าดูหงุดหงิดระคนหึงหวงที่ซ่อนไว้ไม่มิด แต่อุ้งมือหนากลับรัดข้อมือเธอไว้แน่นหนา ไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดมือไปง่ายๆ แล้วออกแรงก้าวเดินจ้ำอ้าว โดยไม่สนใจเลยว่าคนข้างหลังจะต้องวิ่งตามจนเหนื่อยหอบแค่ไหน

ทั้งสองเดินจูงมือกันมาจนถึงร้านกาแฟแบรนด์ดังภายในมหาวิทยาลัย เจ้าขวัญที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินเพื่อก้าวตามคนตัวสูงให้ทันยืนหอบหายใจจนตัวโยน

“อ้าว… น้องเจ้าขวัญ มาซื้อกาแฟเหรอครับ?”

เสียงทุ้มนุ่มนวลอันคุ้นเคยดังทักทายขึ้น เจ้าขวัญรีบเงยหน้าขึ้นยืนตัวตรง ใบหน้าหวานที่เคยบูดบึ้งพลันขึ้นสีเลือดฝาดระเรื่อทันตาเมื่อสบเข้ากับดวงตาอบอุ่นของ ‘หมอพิชญ์’ นักศึกษาคณะแพทย์ปีสี่ผู้แต่งกายเนี๊ยบกริบ รอยยิ้มละมุนละไมบนใบหน้าหล่อเหลานั้นทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ

ทว่าสายตาของหมอพิชญ์กลับเลื่อนต่ำลงมองมือสองคู่ที่กุมประสานกันไว้ด้วยความแปลกใจ เจ้าขวัญมองตามสายตานั้นแล้วรีบสะบัดมือออกจากการจับกุมของแทนไทอย่างแรงจนหลุดพ้น เธอรีบยกหนังสือขึ้นมากอดไว้แน่น ก้มหน้าลงเล็กน้อยแก้มใสแดงระเรื่อ

“สะ… สวัสดีค่ะ พี่พิชญ์”

แทนไทขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อคมตึงขึ้นมาทันควัน เขามองหน้านักศึกษาแพทย์ด้วยสายตาไม่สบอารมณ์อย่างปิดไม่มิด ลิ้นหนาดุนกระพุ้งแก้มข่มความหงุดหงิดที่เริ่มปะทุในอก

“รู้จักมันด้วย?” เขาหันไปเลิกคิ้วถามคนข้างกายเสียงห้าว