Kabanata 2

Cindy POV

Napaluwas agad ako ng Maynila dahil kay Best.

Naku po! Ano na naman kayang nangyari sa babaeng ’yon? Ano na naman kaya ang ginawa ng damuhong asawa niya?

Sa tuwing tumatawag siya nang aligaga, alam kong may kagaguhan na namang naganap sa buhay may-asawa niya. At bilang best friend niya, automatic na responsibilidad kong sumugod.

“Good morning po, Ms. Cindy!” bati sa akin ng guard sa gate ng subdivision nila Best.

Kilalang-kilala na nila ako rito. Pero infairness kay Luc, hindi niya ako pina-ban kahit alam niyang number one kontrabida ako sa paningin niya.

“Good morning po,” sagot ko at dumiretso na sa loob.

“Hi, Ms. Salcedo.”

Napalingon ako sa bumati.

Hays.

Dire-diretso lang ako at hindi ko siya pinansin.

“Hanggang ngayon suplada ka pa rin sa gwapong tulad ko,” swabe niyang sabi habang humarang pa sa dadaanan ko.

Huminto ako at tinaasan siya ng kilay.

“Hoy! Wala akong panahong makipagbiruan sa’yo. Kaya please lang, tumabi ka diyan sa dadaanan ko. At please lang din, huwag mong masyadong i-absorb na gwapo ka. Baka may makarinig na tambay diyan sa labas at mag-hurimentado dahil sa sinabi mo!”

Tinulak ko siya para makadaan, pero hinawakan niya bigla ang kamay ko. Sa lakas ng pagkakahawak niya, imbes na maitulak ko siya, napasubsob ako sa dibdib niya.

Hay.

Ang lapad ng dibdib niya.

Eto ’yung tipong dibdib na, sabi ng iba, masarap higaan pagkatapos niyong mag—pik pak boom.

Napatigil ako sa sarili kong iniisip.

“Sabi na nga ba eh! Kunwaring itutulak ako, pero ang totoo gusto lang akong tsansingan!”

Sa sinabi niyang ’yon, parang kumulo ang dugo ko. Agad akong lumayo sa pagkakasubsob sa dibdib niya.

“Ang kapal mo, ’no? Bakit naman ako manya-nyansing sa’yo? Feeling ka porket driver ka at ang lapad ng dibdib mo at ang sarap higaan pagkatapos makipag pikpak—”

Tinakpan ko agad ang bibig ko.

Shocks.

Ano ba ’tong lumalabas sa bibig ko?!

Umirap ako at mabilis na tumalikod.

“Naku, diyan ka na nga! Bwisit ka!”

“Ms. Salcedo!” sigaw niya habang papasok ako.

“Kung naakit ka sa’kin, willing akong iparaya ang maganda at kabighabighani kong katawan para sa’yo!”

Pinandilatan ko siya.

“Ang nararamdaman mo, huwag mong timpiin! Para ’yang gutom—kapag pinigilan mong kumain, mas lalo kang nasasabik! Baka mamaya niyan sumakit pa tiyan mo!

Tsk.

Ang yabang talaga.

“Kung nagugutom man ako, at ikaw naamg ang pagkaing naka ahin” sigaw ko pabalik, “hinding-hindi ko gugustuhing kainin ang tulad mo, kahit magutom ako! Baka mas lalo pang sumakit ang tiyan ko! Sa dami ng kumakamay sayo panis ka na! Driver ka lang, huwag kang magmayabang!”

Bigla siyang natahimik.

Nag-iba ang aura niya. Parang may dumaan na lungkot sa mukha niya. Sandali lang ’yon, pero napansin ko.

Nakaramdam ako ng kaunting konsensya.

Pero hinayaan ko na lang.

Saka na ako magso-sorry.

At the mall

“Free taste hotdog! Tikman niyo na po!”

Eto ngayon ang bagong trabaho ko. Wala akong choice kundi maging sampler muna. Pero okay lang. Kahit paano, maganda ang sweldo at may extra pay pa kapag mataas ang sales. Medyo masikip lang ang costume kong hotdog sandwich.

“Cindy, pasensya ka muna dito sa binigay kong work ah,” sabi ni Jonah.

“Ano ka ba? Okay nga ’to eh! Ang cool kaya!” sagot ko. Totoo naman. Kahit anong trabaho, papatusin ko para makatulong kina Kuya.

“Diba marunong kang mag-drums?”

Tumango ako.

“Naghahanap ang The Agony Band ng pansamantalang drummer. Na-injury kasi sa kamay si Phoenix.”

Napaisip ako.

TAB? Alam ko si Vince Lee ang manager nila. Sikat na sikat na nga sila dahil puro gwapo at talented.

“Eh puro lalaki sila, ’di ba? Baka lalaki lang hanap nila?” paniniguro ko.

“Huwag kang praning. Kaibigan ko ang isang member.”

“Sino?”

“Si Travis.”

Ah, ’yung tahimik na pianist.

“Sige. Sabihin mo, tatanggapin ko.”

Ngumiti si Jonah.

“Patikim nga.”

Napalingon kami pareho.

At ayun na naman siya.

Ang bakulaw na driver ng asawa ni Best.

“Hay! Ang gwapo mo naman, Kuya!” sigaw ni Jonah sabay kindat

Nasaan ang gwapo diyan?

“Bakit nandito ka?” maangas kong tanong.

Kumuha siya ng hotdog

“Hoy, pat—”

Hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil isinubo niya bigla sa bibig ko ang hotdog.

“Ang daldal mo,” sabi niya.

“So what if nandito ako? Pagmamay-ari mo ba ’to?”

Masungit ang tono niya.

" Ang cute mo sa suot mong hotdog costume na yan ah! Pero mas cute ang hotdog ko dyan."

Napanganga ako nang inis sa kabastusan netong lalaki na to!

“Sweety pie! I'm here na!" Sigaw ng babaeng kulang na lang wag nang magdamit sa sobrang liit ng mga suot. Yumakap siya kay Nilo na akala mo naman sampung taong di nagkita.

"I don't know na gusto mo palang kumain niyan sweety pie. Sana bumili ako for you!" Ang lantod naman nitong babae na to at saka ano siya sugar mommy nitong bakulaw na to, yuck!

"Wag na Ashley." Sabi nung bakulaw.

"Sweety pie! I'm not Ashley, Tuesday ngayon diba? Si Marie ako ang kasama mo until three pm. Pwede ba kong mag ot?"

Leche, ang arte naman nito, may pa ot pang nalalaman, ano yan trabaho. Grabe abnormal na babae to, hinahayaan niya lang ganyanin siya ng kumag na yan?!

"No, Arianne alam niyo naman yung rules diba? Ang dami niyo, hindi ko alam kung papano pa kayo pag kakasyahin ang sarili ko sa buong isang linggo ko sa inyo."

Wow! Grabe magkasakit sana tong bakulaw na to! Napaka walang hiya!

Eto namang mga babae ang sasarap pagkukutusan yung mga mukha nang matauhan!

Sana magkasakit siya.

“Okay, sweetie pie. I can eat you ah?”

Napapikit ako sa inis.

“Excuse me!” singit ko.

“Kung okay lang, magsilayo kayo rito. Naiimbyerna na trabaho namin sa landian niyo!”

“Hey! Who are you? Gusto mo rin tong sweetie pie ko, ’no?”

Napanganga ako.

“Ako? May gusto sa driver na ’yan?” sabay turo ko sa kanya.

“Nagpapatawa ka ba? Hindi ko nga alam anong nagustuhan niyo diyan! And FYI, may boyfriend ako!”

Nanlaki ang mata ng bakulaw.

“May boyfriend ka?”

“Oo! Bakit, may angal ka?!”

“Wala. Nagulat lang ako na may nagkamali pang magkagusto sa’yo.”

“Kawawa naman siya,” dagdag niya. “Siguro hindi gwapo tulad ko?”

“Hoy! Ang gwapo kaya nun! At mayaman pa! Hindi tulad mong babaero at mayabang!”

“Anong pangalan?” seryoso niyang tanong.

Napalunok ako.

Shocks.

Ano nga ba?

Napalingon ako sa magazine sa isang stall.

Top Ten Most Eligible Billionaires.

May isang pangalan na tumatak.

“Si Niel Monteverde!” sigaw ko.

Kitang-kita ko ang pagkagulat sa mukha niya. Parang natulala siya sandali.

Pero agad din siyang ngumiti.

“Congrats.”

Kumuha siya ng cellphone at nag-text.

“Okay, Cindy. Alis na kami,” sabi niya habang nakangisi.

“Enjoy,” plastik kong sagot.

Sana madapa kayo.

“Ms. Cindy Salcedo, pwede ka na daw umuwi,” sabi ni Jonah.

“Hala! Bakit? Hindi pa tapos duty ko! Naku, baka tanggalin na naman ako!”

“Hindi! Ubos lahat ng hotdog! At double pay tayo!”

Napatalon ako sa tuwa.

Lumapit ang manager.

“Ms. Cindy, bukas sa loob ka na ng office magtatrabaho.”

“Ah? Sir, bakit po?”

“Inutos ng owner.”

Tumango ako.

Siguro nagandahan sila sa performance ko.

“Sir, sino po ba may-ari ng mall na ’to?”

“Tumawag siya kanina. Binili niya lahat ng items mo. Tinaasan pa trabaho mo.”

Natigilan ako.

“Napakaswerte mo. Ang bait ng boyfriend mo.”

“Sir, wala po akong boyfriend.”

“Sus! Secret lang natin.”

“Pakisabi kay Sir Monteverde, sana makita na namin siya. Sobrang bait niya.”

Monteverde?

Sino naman yon?