เข้าสู่ระบบHindi ko alam kung ilang oras na ba akong umiiyak. Ang sakit sakit. Ang sakit kasi bakit ganon? bakit parang dahil lang sa kailangan ako a doon lang niya naisipan na punatahan ako, na para bang kung wala silang problema at hindi ako kailangan ay hindi niya ako malaalalang puntahan.Kahit alam niyang kailangan ko siya nunhg mga panahon na kailangan ko ng tulong ng isang ina, bakit nakayanan niyang hayaan lang ako? and worst nagawa niya akong talikurean at kalimutan. Tapos ngayon? ngayon nagmamakaaawa siya sakin dahil sa anak anakan niya,Naramdaman ko ang paglubog ng kama sa tabi ko. Alam kong si Raiven 'yun. Hindi siya nagsalita agad, hinayaan niya lang akong ilabas ang lahat. Pagkalipas ng ilang sandali, naramdaman ko ang malalambot niyang mga kamay na dahan-dahang humaplos sa likod ko."Van," tawag niya sa mahinang boses. "Naka usap ko ang mommy mo. Nasa sala pa rin siya, hihintayin ka daw niya. hindi daw siya aalis hanggat hindi ka nakakausap tungkol kay Janice. Kailangan na kailang
"Patawarin mo ako, Vanessa... Sising-sisi ako kung bakit ngayon lang ako nagpakita," humihikbing patuloy ni Mama. "Sorry kasi... kasi hindi na ako nagparamdam sayo." saad pa niya. Huminga ako ng malalim para humugot ng lakas ng loob. "Hindi naman ako galit mommy, diba... diba ginawa mo lang naman na umalis para makalimutan mo na ang nangyari kay Daddy? para magpagaling..." saad ko."Pero... ang pinagtataka ko lang ay kung bakit halos 5 years kang walang paramdam." dagdag ko pa."Dahil nalaman ko na buntis ka... buwan buwan akong nagpapadala sayo hindi ba? halos isang taon kang tumigil sa pag aaral, kaya nagalit ako... hanggang sa malaman kong nagkaanak ka..." sunod sunod niyang saad, habang ako ay patuloy lang sa pag lunok."Nang malaman ko yun... mas pinili ko na lang ns putulin ang communication natin. Dahil... dahil akala ko titigil ka na talaga sa pag aaral at mag fo-focus sa pagbuo ng sarili mong pamilya" saad pa ni mommy. "Paano niyo nalaman?" tanong ko."Nakita kita... nakit
Mabilis naming nilisan ang resort pagkatapos ng tanghalian. Buong biyahe pabalik ng Pampanga ay tahimik lang ako, nakatitig sa bintana habang pinapanood ang nagbabagong tanawin mula sa mga puno ng probinsya patungo sa mga pamilyar na kalsada. Si Liam ay mahimbing na natutulog sa kanyang car seat katabi si Ate Jesa, habang si Raiven naman ay seryosong nagmamaneho, paminsan-minsang pinipiga ang kamay ko para ipaalalang hindi ako nag-iisa. "Don't worry too much, Van," malambing na saad ni Raiven nang mapansin ang lalim ng iniisip ko. "I'm right here. Kung anuman ang kailangan niya, pag-uusapan natin." Ngumiti lang ako nang pilit. Ayoko pa sanang bumalik pero siya lang talaga ang nagpumilit dahil baka importante raw sng sasabihin ng mommy ko. Well, hindi lang naman tampo meron ako sakaniya. Guilty rin ako kasi nag lihim ako sakaniya, ang ipinagtatampo ko lang ay pitong taon kaming nagkalayo, sa pitong taon na yun dalawang taon lang kami may communication, the rest wala na. And now?
Hindi agad ako nakakibi, pero tinatagan ko ang boses ko."Mom..." "Oh God! Van! Ilang taon tayong hindi nagka usap" dinig ko ang mahinang pag hikbi niya sa kabilang linya. bakit siya biglang nagparamdam? after all this years?"Saan niyo po nakuha ang number ko?""Ahh... g-galing ako sa firm niyo, binigay ng isa sa mga kaibigan mo sa firm, Dave ang pangalan." sagot niya at halos bumaon na ang ngipin ko sa labi ko."N-nasa pampanga ka?" tanong ko."Oo anak... at may kasama ako.""Sino?""Kapatid mo..." Halos mabuwal ako dahil sa sinabi ni niya. I am her only child, and now she's telling me na may kapatid ako?"Kailangan namin ang tulong mo...""Mom? anong sinasabi mong kapatid?" "Tsaka ko na ipapaliwanag, pero sa ngayon kailangan kita makausap ng personal dahil hindi ko alam kung paano ipapaliwanag sayo ang problema namin." saad pa nito kaya napakuyom ako. "Pero... wala ako sa pampanga---""Alam ko, saan kayo? pupuntahan namin kayo. Gusto ko rin makita ang apo ko" halos matigilan
Nagising ako bago pa man sumikat ang araw. Ang buong silid ng aming beachfront villa ay nababalot pa sa tinatawag nilang blue hour—yung saktong transition kung saan ang gabi ay dahan-dahang nagpaparaya sa paparating na liwanag. Sobrang lamig ng hangin. Humahampas ito sa mukha ko, nanggagaling sa bahagyang nakabukas na sliding glass door na patungo sa beachfront terrace. Doon mo maririnig nang malinaw ang banayad at tila humuhunising alon ng dagat. Awtomatiko kong kinapa ang kabilang bahagi ng kama. Lamig lang ng mamahaling linen ang sumalubong sa palad ko. Bakante na ang pwesto ni Raiven. "Nasaan na naman kaya ang lalakeng ’yun?" bulong ko sa sarili ko habang kinukuskos ang mga mata ko. Umupo ako sa gilid ng kama at doon ko napansin ang kakaibang setup sa ibabaw ng nightstand. May nakapatong na isang malinis at makapal na puting sobre, at sa tabi nito ay isang maliit na velvet box. Parang biglang nag-skipping a beat ang puso ko. Bahagyang nanginginig ang mga kamay ko habang i
Maaga akong nagising. Sobrang gaan ng pakiramdam ko dahil wala akong iniisip na kaso na ngayon, Masaya ako dahil alam kong magiging masaya na sila Clara at Carrie. At ngayon naman ay ngayon ang alisnamin papuntang beach resort.Bumangon ako dahan-dahan, making sure na hindi magigising si Raiven. Pero sa isang iglap, naramdaman ko ang malalakas na braso niya na humila sa akin pabalik."And where do you think you're going??" paos niyang tanong, habang nakapikit pa rin. His morning voice is always something I look forward to—deep, raspy, and intimate.Natawa ako nang mahina habang inaayos ang buhok niya. "Magluluto lang ako ng breakfast. Tsaka baka gising na ang anak mo. Alam nating dalawa na kapag nalaman ni Liam na magbe-beach tayo, baka hindi na siya makatulog sa excitement.""Hmm, i think he's already excited now" ngisi ni Raiven kaya kusang tumaas ang kilay ko."Wag mo sabihing...""Yep! nagising siya kaninang madaling araw, and ayaw niyang matulog ulit so i told him na mag bebeach
Napanganga ako sa narinig ko. Mabilis kong itinulak ang kaniyang mga kamay palayo sa bewang ko at humakbang pabalik, halos mabangga ko na ang dulo ng kama kung saan nakaupo si Liam na abala sa paglalaro ng kaniyang iPad."Nabubuang ka na ba, Raiven Simon?!" pabulong kong asik sa kaniya, sinisiguron
Napatitig ako kay Raiven, pilit na hinahanap sa mga mata niya kung nagbibiro ba siya o nadadala lang ng emosyon. Pero walang bahid ng pag-aalinlangan sa mukha niya. Seryoso siya. Desperado siyang makuha ang tiwala ko, at mas desperado siyang masiguro na walang makakalapit kay Liam habang magulo ang
Pinunasan ko ang mga luha sa pisngi ko bago kami tuluyang pumasok sa loob ng apartment. Buong biyahe mula sa law firm, walang nagsasalita sa amin ni Raiven sa loob ng sasakyan. Ramdam ko ang paminsan-minsang sulyap niya sa akin, puno ng pag-aalala, habang ang isang kamay niya ay nananatiling nakapa
Nang makalabas ako ng conference room, halos hindi ako makahinga nang maayos. The air in the hallway felt thinner. I was walking fast, heels clicking rhythmically against the floor, trying to put as much distance as possible between me and the room where I just challenged the most powerful man I kn







