Mag-log inHindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang dalawang letrang nakita ko sa bracelet at kahit gaano ko gustong isipin na malinaw na ang ibig sabihin nito, may parte sa akin na ayaw basta gumawa ng conclusion. Oo, maaaring initials iyon ni Clarisse Limbao. Pero maaari ring ibang tao. Sa isang kaso kung saan halos lahat ng tao ay may itinatagong bahagi ng kuwento, hindi sapat ang dalawang letra para sabihin kong may sagot na ako. Kinabukasan, maaga akong bumalik sa school dala ang notebook ko at ang evidence bag na maingat kong itinago sa loob ng bag. Hindi ko muna sinabi kay Raiven ang tungkol sa initials. Gusto kong i-confirm muna iyon bago ako magsimulang mag-isip ng kung anu-anong posibilidad. Pagdating ko sa guidance office, nakita ko si Ms. Delvin na nag-aayos ng ilang folders sa mesa. Nang mapansin niya ako, agad siyang nag-angat ng tingin at bahagyang ngumiti. “Back again, Attorney?” tanong niya habang inilalagay ang folder sa isang
Pagbalik ko sa hotel, unang bumungad sa akin ang pamilyar na boses ni Liam na nagmumula sa living area ng suite. Nakasubsob siya sa carpet habang abala sa pagbuo ng isang malaking puzzle, samantalang si Raiven ay nakaupo sa sofa, hawak ang laptop niya pero halatang hindi talaga iyon ang buong attention niya. Nang makita niya akong pumasok, agad niyang isinara ang laptop at tumingin sa akin mula ulo hanggang paa, na para bang sinusuri kung may nangyari na naman sa akin sa school. “Finally,” sabi niya habang tumatayo at lumalapit sa akin. “You look like you just solved a murder case.” Napabuntong-hininga ako habang ibinababa ang bag ko sa tabi ng sofa. “I haven't solved anything.” “Good.” Kinuha niya ang bag ko at inilagay iyon sa armchair bago niya ako hinila papunta sa sofa. “Because you look exhausted.” “I'm fine,” sagot ko habang nauupo, pero bago pa ako makapagsalita ulit ay sumulpot si Liam sa harapan namin, hawak ang isang puzzle piece sa magkabilang kamay. “Mommy, look! Din
Dalawang beses pang kumatok sa pintuan bago ito tuluyang bumukas. Isang babaeng teacher ang sumilip sa loob, may hawak na ilang folders sa dibdib habang maingat na tinitingnan kaming dalawa. “Sorry, Sophia. Your next class is starting in a few minutes. Kailangan mo nang bumalik,” sabi niya, at agad kong napansin kung paano tila nabunutan ng tinik si Sophia.Napabuntong-hininga siya nang malalim, bumagsak ang mga balikat na kanina pa niya pinipigilan, bago niya mabilis na inayos ang strap ng bag niya. Sandali lamang iyon, pero sapat na para mapansin ko ang relief sa mukha niya.“Opo, Ma’am.” Tumayo siya at inayos ang uniform niya bago tumingin sa akin. “Thank you po, Attorney.”“Of course,” sagot ko habang isinasara ang notebook ko. “But we're not done yet. We'll continue this conversation another time.”Bahagya kong pinanatili ang tingin ko sa kanya, naghihintay kung may magiging reaction siya, pero ngumiti lamang siya nang maliit at tumango. “Opo.” Pagkatapos ay lumabas na siya kas
Tahimik ang guidance office nang tuluyan nang magsara ang pinto. Sa labas, may ilang estudyanteng nag-uusap habang naglalakad sa hallway, pero mabilis ding naglaho ang kanilang mga boses nang lumayo sila. Naiwan kaming dalawa ni Sophia sa loob, magkaharap sa maliit na mesa na nasa gitna ng silid.Umupo ako sa tapat niya at inilapag ang notebook ko sa harapan ko. Hindi ko muna binuksan iyon. Instead, pinagmasdan ko muna siya. Kanina pa siya panay ang paghila sa zipper ng bag niya, binubuksan at isinasara iyon kahit wala naman siyang kinukuha. Halatang kinakabahan.“You said may naalala ka tungkol sa gabing namatay si Clarisse,” mahinahon kong simula habang bahagya kong isinasandal ang likod ko sa upuan. “I want you to tell me everything you remember. Kahit maliit na bagay lang.”Napatingin si Sophia sa pintuan bago siya muling humarap sa akin. Saglit siyang nagdila sa tuyong labi at marahang huminga.“Hindi ko po alam kung importante ba talaga ’to, Attorney.”“Hindi ikaw ang magde-deci
Maaga akong nagising kinabukasan kahit halos hatinggabi na ako nakatulog. Hindi nawala sa isip ko ang message ni Sophia, lalo na ang huling sinabi niya tungkol sa gabing iyon. Ilang beses ko pa iyong binasa bago ako tuluyang nakatulog, at sa bawat pagkakataon ay pareho lang ang tanong na bumabalik sa isip ko. What happened that night? Mas nakakabahala dahil wala akong maalalang kahit anong reference sa isang partikular na gabi sa mga records na hawak ko. Walang incident report, walang guidance note, at wala ring witness statement na tahasang tumutukoy sa isang pangyayaring ganoon. Kung talagang may nangyari na may kinalaman kay Clarisse, bakit parang buong school ang nakalimot—o mas nakakatakot, bakit parang may mga taong piniling kalimutan iyon? “You're thinking too much again.” Napalingon ako kay Raiven na nakatayo malapit sa bintana habang hawak ang dalawang paper cups ng kape. Nakaayos na siya at mukhang ilang minuto na siyang gising, samantalang ako ay nakaupo pa rin sa gilid
Matagal kong tinitigan ang dalawang messages ni Sophia habang nakaupo sa gilid ng kama, hindi ko alam kung dapat ko ba siyang tawagan o hayaan muna siyang magsalita sa sarili niyang pace. Ilang minuto lang ang nakalipas, magaan pa ang pakiramdam ko dahil kasama ko sina Raiven at Liam, pero isang notification lang ang sapat para bumalik na naman sa isip ko ang buong kaso. Sa kabilang bahagi ng kuwarto, mahimbing na natutulog si Liam habang yakap-yakap ang stuffed toy na pinili niya kanina, at si Raiven naman ay tahimik na nagliligpit ng mga pinagkainan namin.Sophia: Attorney, I remembered something about Clarisse.Sophia: Something we never told the school.Mabilis akong nag-type ng reply habang nakakunot ang noo.Me: What is it?Lumabas ang typing indicator sa screen, pero ilang segundo lang ay nawala rin iyon. Bumalik ulit, saka na naman nawala. Napakagat ako sa loob ng pisngi ko habang hinihintay ang sagot niya, at nang wala pa rin itong dumarating ay napatingin ako kay Raiven. Nap
Mabilis kaming naglakad ni Anthony patungo sa parking lot kung saan nakaparada ang sasakyan niya. Ramdam ko pa rin ang mabilis na tibok ng puso ko at ang panginginig ng aking mga kamay habang hawak-hawak ko ang braso niya. Nang makapasok kami sa loob ng sasakyan at marinig ang marahang ugong ng ma
Alasiyete ng gabi. Mag-isa akong pumasok sa loob ng mamahaling restaurant na sinabi ni Raiven Simon sa text. Pilit kong pinapakalma ang sarili ko habang naglalakad. Gusto ko siyang harapin ngayon para tapusin na ang lahat ng ito gamit ang sarili kong mga salita.Agad kong nakita si Raiven Simon sa
“Mommy! You’re home!”Sinalubong ako ng isang mahigpit na yakap sa aking binti pagkabukas na pagkabukas ko ng pinto ng aming apartment. Awtomatikong napawi ang lahat ng pagod, inis, at bigat sa aking dibdib nang makita ko ang maningning na mga mata ng aking anak.Si Liam. Ang nag-iisa kong kayaman
Abala ako sa pagsasaayos ng iba't ibang papeles na nasa desk ko. Lahat na yata ng kaso na kailangan kong hawakan ay nabasa ko na dahil sa tindi ng inis ko kay Raiven Simon. Ewan ko ba, kapag galit o naiinis ako, imbes na madistract ay mas nagiging pokus ako sa mga bagay na kailangan kong tapusin.H







