로그인Masamang tiningnan ni Trina si Kira, puno ng galit ang kanyang mga mata. “Ikaw… kapag sinubukan mo akong galawin, hindi ka palalampasin ni Kuya Travis…”Bahagyang ngumiti si Kira, puno ng pangungutya. “Talaga? Kung ganoon siya kalakas, bakit nandito ka ngayon—nakahiga, sugatan, at halos hindi pa makagalaw?”Lalong nainis si Trina, halos mabilaukan pa sa galit.Lumapit si Katreese, walang emosyon ang mukha, at diretsong nagtanong, “Ang mga taong kumidnap sa’yo… sila rin ba ang mga taong kasama sa charity gala noong gabing ‘yon?”Saglit na natigilan si Trina. Sumilay ang gulat sa kanyang mga mata, ngunit agad niya itong itinago at nagkunwaring walang alam. “Ano ba ang… sinasabi mo? Wala akong… maintindihan.”Nanatiling kalmado ang tinig ni Katreese. “Noong gabing ‘yon, si Travis ay agad na tumakbo papunta sa’yo at niyakap ka para protektahan. Sa gitna ng kaguluhan, pinili ka niyang unahin, hindi ang paglabas.”Bahagyang ngumisi si Trina. “Siyempre. Inuna niya akong protektahan dahil aya
Bahagyang natigilan si Katreese.Ang mga patak ng ulan ay sunod-sunod na tumama sa kanyang payong, malinaw na maririnig sa tahimik at tila inabandunang sementeryo.Dahan-dahan siyang lumingon.Ilang hakbang sa likuran niya, nakatayo si Travis, nakasuot ng itim, habang si Assistant Florez ay may hawak na payong sa kanyang tabi.Magkahiwalay sila ng ilang hakbang, ngunit tila magkalapit ang kanilang mga mata na parehong tahimik, parehong may dalang mabigat na damdamin.Namumula ang mga mata ng lalaki, na lalong kapansin-pansin sa kanyang maputlang mukha.Halatang hindi maganda ang kanyang kalagayan. Ngunit nanatiling kalmado si Katreese, walang bakas ng emosyon ang kanyang mga mata habang pinagmamasdan siya.Matagal ang katahimikan.Sa wakas, bahagyang gumalaw ang lalamunan ni Travis, tila hirap siyang lunukin ang bigat ng kanyang sasabihin. Bahagyang naghiwalay ang kanyang maputlang labi.“Pasensya na…” Paos at halos walang lakas ang kanyang tinig.Sa ingay ng ulan, halos hindi marinig
Yumuko si Travis sa harap ng larawan ng kanyang Grandma, puno ng bigat at pagsisisi.Bahagyang nanginginig ang kanyang mga balikat, at ang mga luha ay tahimik na tumulo, bumagsak sa malamig na sahig.Itinaas ni Katreese ang kanyang tingin sa larawan.Sa itim at puting litrato, makikita ang matandang babae na may maamong ngiti, ang kanyang mga mata ay tila naglalaman ng mahabang kasaysayan ng kanyang buhay, puno ng alaala, sakripisyo, at pagmamahal.Marahil, ang tanging panghihinayang niya ay ang hindi niya nasaksihan ang pagsilang ng matagal na niyang hinihintay na apo sa tuhod.Dahan-dahang hinaplos ni Katreese ang kanyang tiyan at tahimik na nagsalita sa kanyang isipan, “Grandma, kung nakamasid ka man ngayon mula sa langit, sana ay bantayan mo siya at panatilihing ligtas. Kapag medyo lumaki na siya, dadalhin ko siya rito para makita ka.”Pagkatapos, hindi niya napigilang maalala si Ranran. Ito ang unang apo sa tuhod ng matanda.Sa isip niya, kahit papaano ay nakilala ito ng matanda
Matanda na si Grandma, kaya likas na mas mataas ang panganib ng operasyon kumpara sa mas mga batang pasyente. Gayunpaman, matapos ang mahigit kalahating buwan ng gamutan at masusing paghahanda, hindi naman mababa ang tiyansa na magtagumpay ang operasyon.Ngunit sa hindi inaasahang pangyayari, biglang bumagsak ang presyon ng dugo ng matanda habang isinasagawa ang operasyon. Sa kabila ng buong pagsisikap ng mga doktor at ng lahat ng makabagong kagamitang medikal na ginamit, hindi pa rin nila siya nailigtas.Matapos ang imbestigasyon, napag-alamang walang naganap na medical malpractice. Pansamantalang inilagak ang katawan ng matanda sa morgue ng ospital.Pagdating ni Katreese sa ospital, nadatnan niya si Manang Linda na naghihintay sa may pasukan. Halata ang pamumula ng mga mata nito, na tila ba matagal nang umiiyak.“Madam!” agad na lumapit si Manang Linda, halos manginig ang boses. “Kakarating lang po ng katawan ni Madam sa morgue. Kailangan daw po ng pirma ng kapamilya para ma-claim a
Nang marinig iyon, natigilan si Katreese.Sa sumunod na sandali, dahan-dahan siyang lumapit at lumuhod sa harap ng matanda. Nanginginig ang kanyang boses habang sinasabi, “Grandma… p-patawad po…”Marahang hinaplos ng matanda ang kanyang ulo. Patuloy ang pag-agos ng luha sa kanyang mga mata. “Naku, kami ang dapat humingi ng tawad sa’yo—ako at si TJ. Ang dami mong pinagdaanan sa mga nakaraang taon.”Hindi na napigilan ni Katreese ang sarili. Ibinaba niya ang kanyang mukha sa dibdib ng matanda at humagulgol nang walang kontrol.Mahigpit siyang niyakap nito, katulad ng dati. Ngunit sa pagkakataong ito, malinaw sa matanda na ang pag-alis ni Katreese ay maaaring tuluyan na.Hindi siya ganap na mangmang upang hindi makita ang lamat sa pagitan ng dalawa.Narinig na rin niya ang ilang balita online. Bagamat hindi tiyak ang lahat, ilang malalapit na kaibigan sa industriya ang palihim na nagtatanong tungkol dito.Alam niyang ang relasyon nina Trina at Travis ay hindi basta-basta. At dahil doon,
Ang mahabang gabi, balot ng mapapait at duguang alaala ay muling sumalakay sa isipan ni Katreese.Hindi iyon panaginip. Kundi isang bangungot na totoong nangyari, isang bangungot na minsan nang naging realidad sa kanyang buhay.Sa isang abandonadong bodega sa pantalan, ang hangin ay mamasa-masa at may amoy ng amag. Ang lamig ay gumagapang hanggang sa kaibuturan ng kanyang mga buto.“Sabi ng lahat sa lugar natin, kasing tibay ng ginto ang pagmamahalan ninyo ni Travis. Ikaw, isang marangal na tagapagmana ng pamilya Alviar, sinamahan mo siya mula sa pagiging walang silbing binata hanggang sa maging tagapagmana ng pamilya Ruscav. Napakaganda ng kuwento ninyo, nakakaantig pa nga. Pero ano ang nangyari ngayon?” malamig at mapanuyang tanong ng isa sa mga kidnappers.“Ngayon na kinidnap ka na, ni isang tawag mo, hindi man lang niya sinasagot? Sabihin mo nga—naglolokohan ba kayong dalawa?!”Isang baseball bat ang malakas na tumama sa semento sa tabi ni Katreese, umalingawngaw ang tunog sa loob







