Chapter 4

Kaba.

Ito ang nararamdaman ko ngayon habang tinatanaw ang paglakad ni Locke patungo sa pangalawang palapag nitong kanilang mansyon.

Kaba ang nararamdaman ko dahil sa pagbabanta niya.

Paano kung gawin niya ang banta niya? Paano kung hindi ko magawa ang plano kong sirain ang kanilang pamilya dahil sa kaniya?

Bumuntonghininga ako.

Wala pa akong naranasan sa pakikipagtalik. Kaya kinabahan ako nang marinig ko ang ipaparusa nito sa akin. Subalit kung balak kong sirain ang kanilang pamilya dapat ay inisip ko na ito.

Hindi maaakit ang mag-ama sa akin kung hindi ko idadaan ito sa ganoong paraan.

Bahala na!

Papaamuhin ko muna si Locke upang hindi ako mapalayas dito sa kanilang mansyon. At paano ko gagawin iyon? Iyon ang pag-isipan ko!

“Oh, nasaan si Locke, hija?” tanong ni Kelly Salvador nang matagpuan ako nitong nakatayo pa rin sa malawak nilang tanggapan.

Itinuro ko ang hagdan bago ako bumaling sa ginang.

“Pumasok po yata sa kaniyang kwarto,” mahinang wika ko ngunit sapat na upang marinig ako nito.

Napatingin ang ginang sa hagdan nang matagal. Bumaling muli ito sa akin pagkatapos nitong titigan ang hagdan, pero mabilis din niyang ibinalik sa akin ang kaniyang mga mata. Ilang beses niyang ginawa ito.

Tingin sa akin. Sa hagdan. Sa akin. Sa hagdan na naman. Sa akin. At sa hagdan na naman.

Napapikit na lang ako dahil tila nahilo ako sa pabalik-balik nitong tingin sa akin at sa hagdan.

“I’m so sorry, hija,” pagkaraang wika ni Kelly Salvador.

Minulat ko ang mga mata ko nang marinig kong magsalita ito. Pilit na ngiti ang iginawad ko naman dito.

“Mukhang may hangover lang ang aking anak. Nagkakayayaan na naman siguro sila ng kaniyang mga kaibigan,”paliwanag nito sa akin kahit wala naman akong pakialam. “Pero wag lang mag-aalala dahil mabait namin iyon. Lalo na sa mga trabahador namin.”

Mukhang hindi naman.

Mukhang siyang bugnutin at laging galit sa mundo. Mahirap lapitan at baka bugahan ako ng apoy.

“Tara na at ako na lang ang maghahatid sa iyong kwarto, hija.” Humagikgik si Kelly Salvador.

Hindi ko batid kung saan nito nakukuha ang kasiyahan. Kaya naman kunot-noo na lang akong sumunod sa kaniya.

“Mukhang magkaka-anak ako ng babae ng wala sa oras nito,” bulong-bulong ng ginang na hindi ko naman maintindihan.

“Po?”

“Ano, hija?” bumaling ito sa akin.

“Ah…” Napakamot ako sa ulo ko.

Ano ba naman ang maybahay ng mga Salvador. Tila may sayad sa ulo. Baka mga baliw ang mga pamilyang ito, ah.

Ang anak tila dragon kung magsungit. Ang ina ay tumatawang mag-isa kahit wala naman nakatatawa.

E, ano naman kaya ang haligi ng tahanan kaya?

Masungit na tila nireregla? O baka naman mapagbiro kahit walang nakatatawa?

“Wala po, Madam. Akala ko lang may sinasabi kayo?” tangging sagot ko na lamang.

Tuluyan na ngang napahinto si Kelly Salvador at binalingan ako.

“Hija, Don’t call me Madam. Just call me Tita Kelly.”

“Po?”

Humalakhak ito at niyakap ang isa kong braso.

Ngumiwi ako sa ginawa niya dahil ayokong nadidikit sa kaniya. Hindi ko alam kung napansin nito ang hindi ko pagkagusto sa presensya niya o nagkukunwari lang siya.

“Just call me Tita Kelly, hija. Alam mo ay nag-iisang anak lang si Lock att lalaki pa siya kaya gustong gusto kong magkaanak ng babae. Kaya Tita Kelly na lang itawag mo sa akin.”

Hindi ko mapigilan ang mapataas ng kilay sa sinabi ng ginang.

Ano naman pakialam ko kung gusto nito ng anak na babae? Kung gusto niya talaga ng anak na babae, sana hindi siya tumigil sa pagbubuntis hanggat hindi sila nagka-anak na babae.

“Sige po. Kayo po bahala,” kunwaring nahihiyang wika ko.

Tumawa naman si ‘Tita Kelly’. Pumalakpak pa ito habang yakap-yakap pa rin nito ang isang braso ko.

Nang makarating kami sa aking kwarto ay hindi ko mapigilan na mapait na ngumiti.

Mas malaking ang kwartong aking kinatatayuan kaysa sa kwarto ko sa aming bahay. May sarili din itong CR na mas lalong kinapait ng aking tipla. Hindi katulad sa bahay namin na iisang CR lang ang mayroon. Pati lagayan ng damit ay nabukod, samantalang sa amin ay sama-sama kami nina papa at mama sa isang tukador.

Napatingin ako study table doon at nakita kong may modern na airconditioner na nakalagay sa itaas nito. Samantalang sa amin, electric fan lang ang mayroon! Hindi pa umiikot.

Hindi ko mapigilan ang pagkukumpara sa bahay namin dito sa kwarto na ibinigay sa akin ngayon. Dahil kung tama lang ang pasahod ng mga Salvador sa mga magulang ko ay ganito siguro kaganda ang kwarto ko. Ganito sana ang tinutulugan nina Mama at Papa noong nabubuhay pa sila.

Sa tagal na pagtratrabaho ng mga magulang ko sa mga Salvador, kahit bahay man lang namin ay hindi nila napaayos.

Kaya paano ako hindi magagalit sa mga Salvador? Gayong batid kong kulang talaga ang pinapasahod nila sa mga magulang ko, dahil palihim kong tinitignan noon ang payslip ng mga magulang ko!

“Nagustuhan mo ba ang kwarto mo, hija.”

Mabilis kong pinalis ang luhang lumandas sa aking pisngi dahil sa galit na nararamdaman ko.

Tumango ako kay Tita Kelly. Masaya naman itong pumalakpak muli. Ang hindi nito alam, grabeng puot na ang nararamdaman ko sa pamilya nila.

“Mabuti naman kung ganoon.”

“Maganda po kasi, Tita.” Ngumiti ako ng pilit dito.

“Maiwan na kita dito, hija. Maghahanda na ako ng makakain natin at ipapatawag na lang kita kapag kakain na.”

Tangging pagtango ang sagot ko kay Tita Kelly bago ito lumabas sa aking kwarto.

Nang mapag-isa ako ay inilibot ko ang paningin ko sa buong kwarto. At nang makita ko ang kama ay nagpasya akong huminga rito. Hindi ko namalayan na nakatulog ako kaya naman pagkagising ko ay nagpasya akong maligo at magbihis.

Isang white dress ang suot pinili kong isuot at sandals na kulay brown naman ang pangsapin ko sa paa. Hinayaan ko rin ana bagsak ang alon-alon kong buhok.

Nang pagbukas ko ng pintuan ng CR ay laking gulat ko na nakasandal si Locke sa pader nito.

“Hindi ba’t sinabi kong umuwi ka sa inyo?” Malamig ang boses nito.

Tumikhim naman ako at mabilis na lumabas sa CR.

“Kailangan ko ng trabaho kaya mananatili ako rito.”

1. Mabilis nitong hinili ang kamay ko kaya napabaling ako sa kaniya. Sa isang iglap lang ay nakasandal na ako sa pader at nasa harapan ko na siya.

“Bakit pakiramdam ko ay may iba kang motibo sa pagtratrabaho mo rito sa amin?”

Kinabahan ako roon kaya tumikhim muli ako. Hindi rin ako makatingin sa kaniyang mga mata at baka mabasa nito ang tumatakbo sa aking isipan.

“At anong karapatan mong magsuot ng white dress. Hindi ito bagay sa’yo kaya hubarin mo,” puno ng pag-iinsultong wika niya.

Mabilis akong tumingin sa mga mata niya. Handa na sana akong magsalita kaya lang ay natigil ako dahil mabilis niyang hinawakan ang dalawang dibdib ko.

“And you aren’t wearing a fucking bra?!”