Se connecterTuloy lang kami sa paglalakad, hindi inaalintana ang mabibigat na atensyong pinupukol sa amin. Maya-maya pa ay sabay kaming napalingon nang may tumawag sa pangalan ko."Alina!"My head snapped toward the direction of the call, and my breath hitched. Standing there, waiting for me, was my mother and Scar.Lumapit kami sa kanila. Napatingin ako sa kapatid nang mangiyak-iyak na niyakap ako ni Mama. Sa itsura ng nanay ko, akala mo talaga kung sinong namatayan ng anak tapos biglang nabuhay at ito, niyayakap."Sa wakas!" madramang usal sa akin ni Mama.Hindi pa ako nakakapag-react nang yakapin na naman niya ulit ako ng mahigpit. Seryoso, sobrang bait ng Mama ko pero hindi siya ganito ka-emosyonal at sweet sa aming magkapatid.Sumunod naman na yumakap ay ang halos isumpa ko na sa Japan na si Scar. Hindi ko pa nakakalimutan ang pa-regalo niya sa aking condom. Dahil do'n ay napahiya ako. Naiinis pa rin ako kahit naubos naman namin iyon ni Riel."Kamusta ang hardin natin, sissy?" bungad niyang
I almost smirked, shaking my head as I started to sink my entire body into the warm water in the bathtub. I could feel his eyes on me even from behind the door.How possessive could one person be?Bahala talaga siya d'yan sa labas. Basta ako, magre-relax na muna dito. Ngayon ang uwi namin sa Pinas. Gusto pa sana magpa-extend ng halimaw ng another two weeks dito, kaso kinontra ko na. Ayaw pa pumayag kung hindi ko lang ipinangako na babalik na lang kami dito soon.Hindi ito ang inaakala kong magiging dulo ng trip to Japan namin. Pumunta kami dito para sa honeymoon namin, na parte lang ng pagpapanggap namin.Who would have thought that Riel could make even the most unpredictable moments feel like they had their own rhythm. A rhythm I had started to grow accustomed to.Ang tanong, ano na kaya ang mangyayari sa amin pagkauwi namin sa Pinas? Matitigil na ba ang pagiging halimaw niya sa ano, basta sa lahat ng bagay?Syempre, balik-trabaho na siya. Magiging busy ulit. At baka matulad lang din
Naging mainit ang mga sumunod pa naming gabi.At umaga.Pagkatapos ng gabing iyon ay nagsunod-sunod na ang mainit naming eksena sa kama. Wala nang preno. Wala nang alanganin. Sa isang araw, dalawang beses. Isa, pagkagising na pagkagising. At isa bago matulog, isang paraan daw para siguraduhin niyang mahimbing ang tulog ko.Kasinungalingan. Dahil kapag natapos siya, ako ang tulala, naghahabol ng hininga, at tuluyang ubos sa kakulangan ng lakas.Si Riel Valderama sa kama? Napakahayop. Wild. Walang awa.Para siyang isang lalaking ilang taon ikinulong sa disyerto at ako ang tanging pagkaing hinaing sa kaniya pagkalabas. Nagsilbi akong una niyang tubig na natikman pagkatapos makulong sa mahabang taon. Kung sa trabaho ay isa siyang halimaw na CEO, sa kama ay isa siyang lalaking walang ibang layunin kun'di ang paikutin ako sa kaniyang daliri, o sa mga kamay niya, maging sa bibig niya... at kung saan-saan pa.At kahit gusto kong magreklamo, hindi ko magawa. Dahil tinuruan niya rin akong han
I froze as I heard his voice. It was unmistakable. It was his voice. Mabilis akong tumayo at humarap sa kaniya. Kung kaninang pagkataranta na mayro'n ako ay medyo nakokontrol ko pa, ngayon ay malabo na.Lalo na ngayon na nakikita ko siyang malalalim ang paghinga, tila pagod at kahihinto lang sa pagtakbo. Klarong klaro din sa mata ko kung paano nagsilabasan ang pawis niya sa noo. Halos mabasa nga ang buhok niya sa dami ng pawis na meron siya ngayon. "I've been looking for you for the last twenty minutes," he said, his voice low and tight with worry. He stopped a few steps away. Then his eyes started scanning me as if trying to figure out what had happened.I felt a wave of guilt rush over me. I didn't mean to worry him. "What are you doing out here?" sunod niyang tanong nang hindi ko nagawang magsalita. Sa paraan pa lang kung paano niya ako tanungin ay hindi maikakaila ang pag-aalala sa boses niya. Lumunok ako at napahawak sa bandang puso nang maramdaman ko ang pagkirot nito sa hin
The silence of the night around me seemed to mock my every thought, the streetlights casting long shadows that felt like reminders of how small I was. Insignificant and unimportant. And a tool, too, kasi ginagamit lang daw para mapabalik ang nawawalang si Isabella. Nanatili sa utak ko ang imahe ni Riel, kaso nahinto ako sa paglalakad nang mapansin ang hindi pamilyar na kapaligiran.Nasaan na ako?Lumingon-lingon ako sa paligid. Mabilis ang pag-akyat ng kaba sa dibdib ko nang mapagtantong masyado akong nawala sa sarili at hindi man lang napansin na tuluyan na akong nakalayo sa bahay. Paano na ako niyan babalik?I glanced down at my phone only to remember I hadn't even brought it with me. Mas lalo na-doble ang kaba ko dahil do'n. I instinctively looked around, hoping for some sign of familiarity. Kaso wala. Hindi na talaga pamilyar sa akin ang daan. Great. Ang galing mo, Alina!Frustration bubbling up again. Hindi ko alam kung maiiyak ako o matatawa sa katangahan ko. Wala na ngang ce
Saglit kong hininto ang pagbabanlaw upang titigan siya, at basahin ang kaniyang mga kilos. Alam kong ramdam niya ang paninitig ko, ngunit parang wala lang ito sa kaniya. Tuloy lang siya sa pagsasabon ng pinggan. Huminto lang nang tapos na niya lahat. "Honestly, Alina..." kalmado niyang sabi pagkatapos ng huling pinggang sinabon.Hindi agad ako naka-react nang lingunin niya ako. Napatikhim ako at nakaramdam ng pagkailang nang sunod na ginawa niya ay saglit akong tinaasan ng kilay, habang ang matang nakatingin sa akin ay tila may pangmamaliit. "I don't think you're the right match for Riel. He deserves someone who can keep up with him," saka niya ako tiningnan mula ulo hanggang paa, tapos balik ulit sa mata ko. "Someone who's as successful as he is. I can't shake the feeling that this whole marriage is just... for convenience. And if I were you, I'd be careful."There it is. Tuluyan na nga akong natameme sa mga binitawan niyang salita. Her words were like a punch to the gut. I couldn'
“Marry me, Samantha Ion De Miranta…”Napatitig ako sa kaniyang mga mata habang ang mga salitang ’marry me’ ay nagpaulit-ulit sa pandinig ko. Pakiramdam ko ay umurong ang dila ko. I mean… kasal? Paanong napunta agad sa pagpapakasal ang pananatili namin dito?Lihim akong napasinghap nang synod na pum
Isang tao, tatlong daan at animnapu’t limang araw na ang lumipas mula nang huling maramdaman ko ang hapdi ng lubid sa mga pulso ko at ang malansang amoy ng dugo sa impyernong silid na ’yun.Sa halos dalawang taon, ang rest house na ito ni Ethan sa gitna ng malawak na farm ang naging kaisa-isa kong
Pumikit ako nang mariin habang umaandar ang sasakyan ni Ethan. Nangingibaw man ang panghihina, sinubukan ko pa ring sulyapan ang labas ng bintana. Sa halos isang linggo kong nakakulong sa silid na ’yun, ang akala ko ay nasa liblib na kagubatan o abandonadong bundok ang kinaroroonan n’un. Ang gusal
"Patay na ba 'yan?" Malabo man ang pandinig ko ngayon pero narinig kong tanong iyon ng isa sa mga lalaking bantay."Hindi pa ata. Humihinga pa, o," sagot ng isa pa, sabay sipa sa paa ko para tignan kung may reaksyon ako. Hindi ako nakagalaw habang walang lakas na nakahandusay ngayon sa sahig."Pero







