LOGINTaas-noo akong tumayo ng tuwid. Malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko, sa paraan na hindi nya nakikita sa panlabas kong anyo. And then, I walked forward with purpose.Saglit pa kaming nagkatinginan bago ako umupo sa hinanda nyang upuan para sa akin.Kaso, ganoon na lang din ang paninigas ko sa kinauupuan nang maramdaman ko ang paglapit ng husto ng kanyang katawan sa aking likod.Ilang saglit pa ay dumapo ang magkabila nyang kamay sa aking balikat. Akala ko ay titigil na doon. Pero nagulat at napatayo ako nang dahan-dahan itong bumaba sa aking siko, hanggang sa tumigil at pumwesto sa aking hita."What the hell do you think you're doing?!" Asik ko.Sobrang bilis ng tibok ng puso ko nang matalim ang tingin kong nilingon sya. Umatras ako para mas lalo pa bigyan ng agwat ang pagitan namin.Ang lokong hayop, imbes na ma-alarma sa naging reaksyon ko, mas lalo pa niya ito ikinatuwa."Chill, Ali," tinaas pa nya sa ere ang dalawang braso na para bang sumusuko, kahit sobrang klaro sa aki
Kumatok si receptionist sa pintuan nito. Naghintay pa kami ng ilang segundo bago nya ito buksan. Hindi ko nga alam kung saan sya kumuha ng senyales para buksan na nya ang pintuan.Siguro, by nature."You may go inside, Miss Reyes," she said with a polite smile."Thank you," ngiti ko rin sa kanya.Pumasok na nga ako sa loob. Sinara naman niya ang pintuan mula sa labas. Naiwan akong nakatayo sa gitna ng malawak at sobrang linis na opisina.Agad hinanap ng mata ko ang lamesa ng taong sadya ko. Sa gitna nun ay isang nakatalikod na swivel chair. Akala ko walang tao doon, pero nang titigan ko ay natanto kong meron pala.Sa isip ko, masyado naman itong pa-thrill. Kailangan talaga gumanyan na parang nasa movie lang?"Good morning," malugod kong bati. Para na rin makuha ang atensyon nya.Malay ko bang hindi pala sya aware na nandito ako, dahil masyadong ini-enjoy ang view sa harap nya.Nahimigan ko ang pagharap ng upuan nya, kaya awtomatik na napatuwid ako ng tayo. Pero imbes na katulad ng nas
Maingat kong nilapag sa tabi ang dala. Lumapit ako sa gilid nya. Sandaling pinagmasdan muli ang gwapo nyang itsura. Mukhang malalim pa rin ang tulog, base sa lalim ng kanyang paghinga.Ayaw ko syang gisingin. Wala naman sigurong masama kung ma-late sya ng kaunti sa trabaho. Sya naman ang CEO, e.Kinuha ko na ang susuotin kong damit, sa maingat na paraan. Hindi na ako nagsayang ng minuto at pumasok na sa banyo. Pagkatapos kong maligo, bihis na bihis akong lumabas ng banyo.Tulog pa rin sya. Dahil dun, mas iningatan ko pang huwag magdulot ng kahit anong ingay. Bago ako lumabas ng kwarto ay humalik muna ako sa kanyang pisngi."See you later," I whispered.Then, without another word, I grabbed my things and left for Lancaster.Malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko nang nasa harapan na ako ng Lancaster Corp. Tiningala ko pa ang matayog nitong gusali.This is it.Ito ang unang pagkakataon na dumapo ang dalawa kong paa dito. Kahit na noong nililigawan---whatever we were, ni David, hi
Muli akong sumubo sa pagkain. Sa pagkakataong ito, parang may kung ano sa loob ko ang nabuhayan. Nitong nakaraan talaga, nasa sitwasyon na ako na kaunting suka na lang, susuko na talaga ako. Siguro nakatulong kahit papaano ang pagsilay ko sa grupo ng mga college na 'yun.Five minutes na lang at magsisimula na ang sunod kong klase. Tapos na rin ako kumain, handa ng lumabas sa cafeteria.Plano ko pa sanang tawagan at kamustahin ang mahal na halimaw, pero nasisiguro kong babad na talaga iyon sa trabaho, kaya 'wag na lang. Isa pa, mabibitin lang ako. 'Di bale, magkikita naman kami mamayang gabi sa kwarto.Iyon ang akala ko.Ang mga sumunod na araw ay nagsilbing malabo sa paningin ko, sa sobrang bilis ng mga pangyayari. At sa sobrang sikip na ng schedule ko.Mas na-doble pa ang pasan na pressure dahil sa dami ng deadline. Between schoolwork, meetings, and paperwork, I barely had time to rest.Pag-uwi ko minsan, imbes na matulog at magpahinga agad, may mga email pa akong dapat replyan. Mga
Mukhang naniwala naman sya sa sagot ko. Dahan-dahan syang tumango, tila nakuha ang gusto kong iparating. Nag-sorry pa nga sya dahil sa inasal kanina nung susubuan ko na sana sya.Pagkatapos kong sabihin na ayos lang naman iyon at naiintindihan ko, nanunuya nyang nginuso ang hawak ko pang plato, na may lamang pagkain, para sa kanya.Agad ko naman nakuha ang gustong ipahiwatig. Walang alin-langan ko syang sinubuan. Ngumiti sya dahil dun. Gustong-gusto nya talaga magpaalaga sa akin. Ganoon din naman ako sa kanya minsan.Katulad ngayon. Pagkatapos ko syang subuan, ako naman ang kanyang sinubuan. Parang mga tanga lang. May mga pagkakataon din na ninanakawan nya ako ng halik pagkatapos nya akong subuan.Nakailang halik na sya, kaya ang ending, ang tagal bago kami natapos sa pagkain. We just kept going in circles, stuck in this little game of feeding and stolen kisses, until time slipped away from us.Alas dyes na rin ng gabi nang umalis kami sa kompanya, at nakauwi.Sa sobrang pagod at stre
Kuyom na kuyom ang kamao ko nang maupo ako sa couch, 'di kalayuan sa kinaroroonan ng dalawang lalaki. Medyo gulat at hindi pa rin makapaniwala akong nakatingin sa kanila. Ang plano kong pag-iwas kay David habang buhay ay mukhang malabo na itong mangyari. Lalo na ngayon na kitang kita ko kung paano sya mag-ingay sa harap ni Riel. Tawang-tawa pa ito habang nagkukwento sa tahimik ngunit sumasabay din kahit papaano na halimaw. My plan to pretend he never existed was completely gone. Just like that. Sinubukan kong ituon na lang ang atensyon sa pagkaing nasa harapan ko. Mamaya na raw si Riel kakain since may bisita pa sya. Pero kahit anong focus ko sa pagkain, kung dinig na dinig naman sa buong paligid ang tawa ng hayop, napapalingon pa rin ako sa gawi nila. Sumilay ang kakaibang kaba sa dibdib ko. Ang isiping iisa na naman ang mundong ginagalawan namin ni David ay nagdudulot sa akin ng kaunting kilabot. At oo, pinakilala na sya sa akin ni Riel bilang family friend daw nila sya, kani
Mabilis ang bawat hakbang ko palayo sa Faculty wing, pilit na hindi lumilingon kahit nararamdaman ko pa rin ang bigat ng presensya niya sa likuran ko. Hindi ko alam kung paano ko natapos ang araw na iyon. Ang bawat klase ay parang dumaan lang sa harap ko, kasi ang isip ko ay pabalik-balik sa mga bi
Lumipas ang Sabado at Linggo na nanatili lang ako sa ospital para tumulong sa pag-asikaso kay Papa, pero kahit anong pilit kong mag-focus, laging bumabalik sa isip ko ang mga huling salita ni Alistair. I'll see you on Monday. At ngayo na Lunes na agad, kahit gusto kong mag-absent para umiwas, ala
Wala na akong nagawa kundi sumakay. Halos hindi ko na maipasok ang binti ko sa loob ng sasakyan dahil sa sobrang panginginig. Pagkaupo ko ay mabilis na niyang pinaandar ang SUV. "Calm down, Chloe," aniya nang mapansin siguro ang patuloy kong panginginig, habang seryoso siyang nakatuon sa kalsada.
"And for the record, Architect," dagdag ko, pilit na pinapanatiling mahina ang boses ko kahit na gusto ko nang sumigaw sa inis. "Wala akong pakialam kung anong gusto mong ipakita kay Architect Monica. Kung kailangan mo ng props para sa kung ano mang laro niyo, huwag mo na akong idamay." Napatitig







