LOGINก่อนจะเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กสาววัยสิบแปดปีก็ต้องผ่านการเป็นเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักของครอบครัวมาก่อน เด็กหญิงหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม มาพร้อมกับรอยยิ้มร่าเริงสดใสตามวัย ชอบของสวยงามราวกับเจ้าหญิงตามประสาเด็ก พ่อของเธอตั้งใจตั้งชื่อให้ว่า ศรา มีความหมายว่า บริสุทธิ์ดั่งเจ้าหญิง เหมือนที่เด็กหญิงชอบเล่นเป็นเจ้าหญิงเสมอในวัยเด็ก ซ้ำยังเป็นที่รักของครอบครัว
“ฮึกๆ พ่อจ๋า...แม่ไม่อยู่กับเราแล้ว หนูจะอยู่กับใคร” เด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยพลางร้องไห้งอแงภายในงานสีดำ ผู้เป็นพ่อเห็นอย่างนั้นก็ดึงลูกสาวตัวน้อยเข้ามากอดเอาไว้
“อยู่กับพ่อนะลูก...พ่อไม่ทิ้งศราไปไหนแน่นอน” ผู้เป็นพ่อพูดพลางน้ำตาไหลพราก สงสารลูกจับใจและเสียใจที่เสียภรรยาไปด้วยโรคร้าย
เธอสูญเสียผู้เป็นแม่ไปตอนที่เธออายุเพียงแค่เจ็ดขวบ เด็กหญิงอยู่กับผู้เป็นพ่อสองคนมานานและไม่เคยมีปัญหาใดๆ เด็กหญิงศราเริ่มเติบโตขึ้นทุกวันและยังคงความสดใสไร้เดียงสาไม่เคยเกเร ตั้งใจเรียนจนสอบได้อันดับหนึ่งของห้อง ตั้งใจพรากเพียรร่ำเรียนเพราะหวังว่าอนาคตของเธอจะทำให้ผู้เป็นพ่อสบายขึ้นหลังจากเรียนจบ ความใฝ่ฝันที่จะใส่ชุดนักศึกษาและนำใบปริญญามาฝากผู้เป็นพ่อเหมือนลูกบ้านอื่นๆ
ในวัยสิบแปดปีที่เธอกำลังจะเรียนจบชั้นมัธยมปลาย...ผู้เป็นพ่อพาผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาที่บ้านที่แสนสุขที่เธอคิดว่าเป็นบ้านที่อบอุ่นพอแล้วสำหรับเธอกับพ่อ ผู้หญิงของพ่อมีลูกชายตามติดมาด้วยหนึ่งคน...
“ไหว้พี่เจษเขาสิลูก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเจษจะเป็นพี่ชายของลูก เราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน”
เมื่อได้ยินอย่างนั้นเธอก็เข้าใจได้ในทันทีว่าพ่อกำลังมีครอบครัวใหม่ แต่เธอก็ยอมรับได้เพราะพ่อของเธอลำบากเลี้ยงเธอมาคนเดียวตั้งหลายปีไม่แปลกที่พ่ออาจจะเหงาบ้าง ศรายกมือขึ้นไหว้ชายหนุ่มที่ดูอายุไม่ห่างจากเธอเท่าไหร่อย่างว่าง่าย
“สวัสดีค่ะ...พี่เจษ” ศราเอ่ยพลางยิ้มเจื่อน ก่อนจะหันไปมองผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเมียใหม่ของพ่อ ยังดีที่ผู้หญิงคนนี้ดูท่าทางใจดี เธอยิ้มแล้วยกมือไหว้ผู้หญิงคนนั้นอย่างเป็นมิตรไม่ได้มีทีท่าว่าจะปฏิเสธการเข้ามาอยู่ของเมียใหม่ของพ่อ หรือผู้หญิงที่ต่อไปนี้คือแม่เลี้ยงของเธอ
“สวัสดีค่ะคุณน้า...”
“จ้ะ เรียกน้าว่าน้าดาก็ได้” กานดาเอ่ยขึ้นพลางมองเด็กสาวอย่างเอ็นดู
“เรียกว่าแม่ดีกว่า เรียกน้ามันห่างเหินกันเกินไป” ผู้เป็นพ่อของเธอเอ่ยขึ้น
เด็กสาวเหลือบมองพ่อและผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าแม่เลี้ยงของเธอสลับกัน ดูพ่อจะรักผู้หญิงคนนี้มากจริงๆ รอยยิ้มนั้นที่เธอเคยเห็นพ่อยิ้มให้แม่ของเธอเสมอ ตอนนี้พ่อยิ้มให้กับผู้หญิงคนนี้...นั่นแสดงว่าพ่อกำลังมีความสุขมากจริงๆ เมื่อเห็นเธอเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มออกมา
“แม่ดา...” เด็กสาวเอ่ยเสียงแผ่วอย่างเขินๆ พึ่งเคยเรียกคนอื่นว่าแม่ทั้งที่ไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่ถ้ามันทำให้พ่อเธอมีความสุขเธอก็ยอมทำและยอมเปิดใจรับอย่างเต็มใจ
“ผมมีน้องสาวสวยขนาดนี้ สงสัยต้องคอยกันท่าผู้ชายไม่ดีที่จะเข้าหาช่วยพ่ออีกแรงแล้วสินะครับ” จิณณ์เจษพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มพลางมองศราด้วยสายตาเป็นประกาย จดจ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า...แต่สายตานั้นทำให้ศรารู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“เออ จริงสิ...เจ้าเจษอยู่มหาวิทยาลัยใกล้ๆ โรงเรียนของศราไม่ใช่เหรอ? พ่อฝากน้องด้วยแล้วกันนะ ช่วยติวให้น้องสอบเข้ามหา’ลัยเดียวกันกับเจษหน่อย ศราหัวดีสอนง่าย” ผู้เป็นพ่อฝากฝังลูกชายคนใหม่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเปี่ยมสุข
“ฝากเฝิกอะไรกันคะคุณศิวัช หน้าที่ของพี่ชายอยู่แล้วค่ะ” กานดาพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จิณณ์เจษจะพยักหน้าเห็นด้วยกับผู้เป็นแม่ จิณณ์เจษตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะดูแลน้องสาวคนนี้อย่างดี...
ชีวิตกำลังดำเนินไปอย่างสงบสุขดี แม่เลี้ยงก็ไม่ได้ใจร้ายเหมือนอย่างในละครแถมดูเป็นห่วงเป็นใยศราดี จนมาถึงวันที่เธอใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอต้องอ่านหนังสือจนดึกดื่นทุกคนในบ้านหลับกันหมดมีเพียงห้องของเธอที่เปิดไฟสว่างไว้ เด็กสาวก้มหน้าก้มหน้าอ่านหนังสือโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง...รวมถึงคนที่เข้ามาในห้องเธอด้วยเช่นกัน...
“อ่านอะไรอยู่ครับ หืม?” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูทำเธอสะดุ้งสุดตัว หันไปทางต้นเสียงก็เห็นเจษผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายโน้มตัวลงมาใกล้ๆ อีกทั้งยังเอาแขนคร่อมกันเธอไว้ มือสองข้างยันกับโต๊ะอ่านหนังสือที่เธอนั่งอยู่จากด้านหลัง
“พ..พี่เจษ เข้ามาได้ยังไง...”
“ประตูไงคะ...อ่านหนังสือสอบเหรอ? ให้พี่ช่วยติวให้ไหม?”
จิณณ์เจษพูดแต่สายตากลับมองเรือนร่างของน้องสาวนอกสายเลือดพลางยิ้มกระหยิ่มกระหย่อง ศราเห็นแบบนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวเขาจนลุกพรวดขึ้นถอยออกห่างจากเขาทันที
“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ พี่เข้ามาทำไมไม่เคาะประตูก่อน”
“อ้อ พี่เห็นไฟห้องเปิดอยู่นึกว่าเราหลับแล้วลืมปิดไฟเลยกะจะมาปิดให้...” พูดไปพลางเลื่อนไล้สายตามองเรือนร่างกายสาววัยสิบแปด สายตานั้นไม่น่าไว้วางใจอีกต่อไป...
“พี่เจษออกไปเถอะค่ะ ศราจะนอนแล้ว”
เธอเอ่ยพลางมองเขาอย่างหวาดหวั่น แต่จิณณ์เจษกลับไม่ได้ขยับไปไหนยังคงจ้องมองเธออยู่อย่างนั้น ศราจึงตัดสินไปเดินไปยังหน้าประตูห้อง หากเกิดเรื่องอะไรไม่ดีเธอจะได้วิ่งออกไปทัน แม้ว่าไม่อยากคิดแย่ๆ กับเขาให้ดูเหมือนอคติกับพี่ชายตัวเอง แต่จากสายตาของเขาตอนนี้เธอคิดดีไม่ได้จริงๆ
“ศราจะปิดไฟแล้วพี่ออกไปเถอะค่ะ พรุ่งนี้ศรามีสอบ” เธอเอ่ยย้ำอีกครั้ง จิณณ์เจษได้ยินอย่างนั้นถึงกับขมวดคิ้ว ก่อนจะจ้องมองเธอแล้วพูดขึ้น
“ปิดสิคะ”
“คะ?”
“ปิดไฟน่ะ”
“พี่ก็ออกไปก่อนสิคะ ไม่อย่างนั้น...!!”
เขาก้าวเท้าเพียงสองก้าวก็ถึงตัวเธอด้วยความที่ห้องมันเล็ก ในตอนแรกเธอคิดว่าเขาตั้งท่าจะออกไปแต่เปล่าเลย...เขากลับคว้าตัวของเธอเอาไว้พร้อมเอามือใหญ่ของเขาปิดปากของเธอไม่ให้ส่งเสียงร้อง ดันเธอไปชิดติดกำแพงข้างๆ ประตูก่อนจะใช้อีกมือหนึ่งปิดประตูพร้อมกับล็อคกลอน
ศราพยายามดิ้นอย่างสุดแรง น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเพราะความตกใจจ้องมองเขาด้วยแววตาขอร้องอ้อนวอน สีหน้าที่แสนดีของพี่ชายตรงหน้าเปลี่ยนเป็นหื่นกระหาย พร้อมกับพ่นคำพูดหยาบคายที่เธอไม่เคยได้ยินจากเขาออกมา
“ถ้ามึงร้อง มึงโดนหนักแน่”
“ฮึก...”
น้ำตาเริ่มไหลรินลงอาบสองแก้ม ร่างของเธอถูกกอดรัดรั้งดึงไปยังเตียงนอนของเธอเองก่อนที่จะถูกกดลงติดกับเตียงนั้นทั้งที่มือของเขายังคงปิดปากของเธอเอาไว้แน่น เธอร้องไห้และส่ายหน้าไปมาต้องการปฏิเสธการกระทำของเขา แต่เขากลับไม่ได้สนใจเลยดูจะชอบใจเสียด้วยซ้ำ...
“ปะป๊า หนูอีฟจะงอนปะป๊าแย้ว” เด็กหญิงตัวน้อยถักเปียในชุดเดรสสีหวานวัย7ขวบพูดด้วยน้ำเสียงงอแงพร้อมทำหน้ายู่ยืนกอดอกหันหลังให้ชายผู้ที่เธอเรียกเขาว่าปะป๊า หรัญญ์ค่อยๆย่อตัวลงเอื้อมมือไปหวังจะคว้าตัวสาวน้อยเข้ามาโอ๋อย่างเอ็นดู แต่เด็กหญิงตัวน้อยกลับยิ่งหันหลังให้เขาพร้อมทำท่ากระทืบเท้าๆน้อยๆไม่ยอมให้เขาแตะต้อง “หนูอีฟซื้อของเล่นเยอะแล้วนะครับ ถ้าซื้ออีกจะโดนมะม๊าดูเอานะ” หรัญญ์พูดพลางทำเสียงอ่อน เอ็นดูเด็กหญิงตัวน้อยที่ขึ้นชื่อว่าลูกสาวของเขา อดคิดไม่ได้เลยว่าเหมือนใคร... “ปะป๊าจัดการมะม๊าเยย มะม๊ายอมปะป๊า” “ไม่เอาสิครับ หนูอีฟไม่ดื้อกับปะป๊านะครับ” เขาพูดพร้อมยืนขึ้นยื่นมือไปทางหญิงสาวตัวน้อย “ป่ะ เรารีบไปหามะม๊ากันดีกว่า...ไม่ซื้อแล้วนะครับ”&nb
การกลับมาของเขา...เหมือนยารักษาแผลที่อยู่ในใจ จากที่บาดลึกลงไปตอนนี้กลับเหมือนไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยความเจ็บปวด เธอคิดว่าความแค้นที่เธอได้สะสางเป็นสิ่งที่เธอต้องแลกกับคนที่เธอรัก...แต่ฟ้าก็ไม่ได้ใจร้ายกับเธอเกินไป... สองมือประสานกันเดินไปหยุดที่หน้าประตูบ้านหลังเดิมที่คุ้นเคย ทั้งสองหันกลับมามองหน้ากันและส่งยิ้มให้กันบางๆ...ก่อนจะก้าวเข้าประตูบ้านหลังนั้นไปด้วยกัน “ศรา! หนูเป็นไงบ้างลูก ไม่เป็นไรใช่ไหมลูก” ผู้เป็นพ่อเดินเข้ามาหาผู้เป็นลูกสาวตัวเองด้วยท่าทางตื่นตระหนก แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงจนน้ำตาคลอ พ่อผู้ที่เธอไม่เคยอนุญาตให้เจอหน้าเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้เธอกลับยอมให้พ่อมาอยู่ที่บ้านหลังเดียวกันกับเธอ “ไม่...เป็นไรแล้ว” คำพูดของลูกสาวแม้จะออกห้วนๆ แต่ก็ไม่ได้รังเกียจผู้เป็นพ่อแต่อย่างใด เธอแค่ประหม่าก็เท่านั้น ศิ
“ศรา!”หรัญญ์ดิ้นสุดแรงเมื่อเสียงปืนลั่นขึ้น เพราะจิณณ์เจษแย่งปืนในมือของศราทันพอดี อีกทั้งยังจับลำคอเล็กของศราเอาไว้แน่นด้วยมืออีกข้าง“กล้ามากนะที่หลอกกู! มึงคงลืมความรู้สึกตอนนั้นไปแล้วใช่ไหม!” แรงบีบที่คอแน่นขึ้นจนใบหน้าสวยแดงไปหมด ปากกระบอกปืนจ่อไปที่ศรา...ผลั่ก! ผลั่ก! ผลั่ก!เสียงหมัดหนักๆ ปะทะเข้าที่หน้าของจิณณ์เจษ เพราะหรัญญ์ตะเกียกตะกายคลานเข้าไปหามีดที่ศราตั้งใจโยนทิ้งไปทางเขา และก็ใช้มันตัดเชือกได้ในที่สุดขณะที่ลูกน้องจิณณ์เจษหันหลังให้จากที่เห็นว่าเจ้านายตัวเองกำลังจะมีความสุขหญิงสาวและเพราะการแสดงของศราด้วยที่ทำให้จิณณ์เจษตายใจไปครู่หนึ่ง อีกส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะนิสัยส่วนตัวของจิณณ์เจษเองที่ชอบเรื่องอย่างว่าจนไม่คิดถึงอะไรหรัญญ์รีบถอยหลังไปหาศราและเอาตัวเองบังเธอไว้ข้างหลังอย่างหวงแหน จ้องมองจิณณ์เจษที่ล้มลงไป เหล่าลูกน้องต่างกรูเข้ามาพร้อมกับยกปืนขึ้นเล็งไปทางศราและหรัญญ์ บางส่วนก็ช่วยพยุงมาเฟียหนุ่มผู้เป็นเจ้านาย แต่ก็ถูกสะบัดออกด้วยความโมโหอยู่ดีเพราะเขาพลาดท่าซะได้เมื่อจิณณ์เจษลุกข
ศราเดินเข้าห้องน้ำมาด้วยสีหน้าซีดเผือด ริมฝีปากบางสั่นเล็กน้อยแต่เธอก็ยังคงพยายามเก็บกลั้นมันไว้ ปฏิเสธไม่ได้ว่าการเจอจิณณ์เจษมันทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว โชคดีที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในห้องน้ำ เพราะทุกคนกำลังตื่นเต้นกับการที่เจ้าของงานจะกล่าวบอกข่าวดีบางอย่าง...“คุณศรา” เสียงทุ้มดังขึ้นหน้าห้องน้ำทำเอาศราที่กำลังคิดเรื่องอื่นถึงกับสะดุ้งโหยง“หรัญญ์...”“ครับ...ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมจะเฝ้าอยู่หน้าห้องน้ำจนกว่าคุณจะออกมา”เขาพูดขึ้นราวกับว่ารู้ความรู้สึกของเธอ ศรายิ้มบางๆ แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นสีหน้าของเธอตอนนี้ แต่อย่างน้อยเขาก็กำลังทำให้เธอสบายใจ“อือ...”เธอตอบเขาไปเบาๆ ก่อนจะหายใจเข้าลึก จัดการอารมณ์ตัวเองพร้อมกับมองตัวเองที่หน้ากระจก...ตั้งมั่นกับใจว่าจะต้องไม่อ่อนไหวแม้แต่นิดเดียวไม่อย่างนั้นจะเสียแผน...เงาในกระจกเริ่มปรากฏเงาอื่นนอกจากเธอ...ศราเบิกตากว้างรับหันควับไปด้านหลัง แต่ทว่า...“อื้อ!...” เธอถูกมือหนาปิดปากและจมูกเอาไว้ทันทีโดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องออกมา สติเริ่
“นายคิดว่าไงหรัญญ์” ผู้ที่ขึ้นว่าเจ้านายของเขาเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่ดูอารมณ์ดี และแน่นอนว่าสีหน้าของแต่บอกชัดเจนว่ากำลังแกล้งเขา“คุณศราอยากให้ผมตอบ หรือว่าแค่อยากแกล้งดูปฏิกิริยาของผม” เขายังคงยืนนิ่งในท่าสุภาพ หลุบสายตามองผู้หญิงเจ้าเล่ห์ที่เขาตกหลุมรักด้วยแววตาสื่อความหมายว่าเขารู้ทันเธอ“ฮึฮึ...”ศราหัวเราะในลำคอเบา รอยยิ้มเปื้อนใบหน้าหยัดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ประจำตำแหน่ง ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ๆ บอดี้การ์ดหนุ่มคนสนิท ปลายนิ้วเลื่อนลูบที่แผงอกซ้ายของเขา ช้อนตามองสบกับสายตาคมนั้นอย่างได้ใจ“ฉันอยากได้ยินคำตอบ...จากข้างในอกซ้ายนี้ของนาย” ยกยิ้มร้ายออกมา แต่สำหรับหรัญญ์ไม่ได้มองว่าเธอร้ายเลยสักนิด แต่มองว่าเธอชอบที่จะยั่วยวนเขาเสียเหลือเกิน“คุณอยากให้ผมพูด...หรืออยากให้มันแสดงออกมาเป็นการกระทำล่ะครับ?”.อีกด้านหนึ่ง“รู้ไหมว่าคุณพัชรส่งของขวัญให้ยัยเด็กนั่นราคาเป็นสิบๆ ล้าน!!”กานดาพูดอยากหงุดหงิดหลังจากก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงานข
กว่าจะฝ่าพายุฝนของห้วงอารมณ์มาได้ก็เล่นเอาคุณผู้หญิงของเขานอนนิ่งในอ้อมแขนแกร่งนั้น มีเพียงเสียงลมหายใจในความเงียบกับความอุ่นซ่านหลังจากเหตุการณ์สงบลงที่ยังคงเหลืออยู่เป็นหลักฐานพร้อมกับบนเตียงนอนที่เปียกปอนศรายังคงนอนนิ่งในอ้อมแขนของเขาอย่างล่องลอย ราวกับหัวใจของเธอยังไม่รู้ว่าจะวางไว้ตรงไหนระหว่าง ‘รัก’ กับ ‘แก้แค้น’หรัญญ์หลุบมองใบหน้าเธอที่อยู่ในอ้อมแขน ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่เปียกเหงื่อออกจาแก้มเนียน ก่อนจะพูดเสียงเบา“ผมไม่ได้เมินคุณ...แต่แค่ผมพยายามที่จะ....”“ไม่ต้องพูดมันจะดีกับฉันมากกว่า”เขาตั้งใจจะบอกเธอว่าเขาพยายามที่จะหาคำตอบให้ตัวเอง และพยายามที่จะไม่เล่นตามเกมของเธอเพราะเขาไม่ได้อยากเป็นแค่ของเล่นของเธอ แต่ก็ดันถูกดักทางไว้เสียก่อน“ผมอยากให้คุณลองคิดเริ่มต้นใหม่....” เขาหยุดชะงักพลางเหลือบมองสีหน้าของเธอ “กับผม”ประโยคนั้นเหมือนตรึงเธอเอาไว้....แม้ใจเธอเอนเอียงไปกับคำพูดของเขาราวกับเห็นแสงสว่างในใจที่มืดมิด และอยากที่จะทำอย่างที่เขาพูด แต่....ควา
ยิ่งได้ยินแบบนั้นหรัญญ์ยิ่งเหยียบคันเร่งเพื่อระบายอารมณ์ของตัวเอง ปาดหน้ารถทุกคันทิ้งระยะเพื่อนๆ ของเขาจนลับตา โดยมีคุณผู้หญิงคนสวยที่ยังไม่ละความพยายามในขณะที่เขาควงพวงมาลัยสองมือ เธอก็เอนตัวมาซบเขาอีกทั้งมือเล็กยังซุกซนบีบคั้นเจ้าตัวตนลำใหญ่ที่ตั้งผงาดเต็มที่อย่างมันมือ“อืม..&rdqu
บรรยากาศภายในรถก็ยังคงเงียบเชียบเหมือนเดิม ศรานั่งไขว่ห้างกอดอกมองออกไปนอกรถ มีเพียงหรัญญ์เท่านั้นที่ลอบมองเธอเป็นระยะผ่านกระจกหน้ารถ“เรื่องที่ฉันให้ไปสืบ...ได้เรื่องว่ายังไงบ้าง” เธอเอ่ยถามขึ้นทั้งที่ไม่หันกลับมามองเขา“ผมให้เชนกับเรวินสืบให้อยู่ครับคุณศรา”
ไม่ทันที่หรัญญ์จะพูดจบเสียงกรีดร้องของศราก็ดังขึ้นจากในห้อง หรัญญ์รีบเปิดประตูเข้าไปทันทีพร้อมทั้งนายน์และธาม...มันเกิดขึ้นแบบนี้ขึ้นแทบทุกวัน...“คุณศรา” หรัญญ์เอ่ยพร้อมเอื้อมมือไปปิดฝักบัวและคว้าผ้าขนหนูที่แขวนไว้มาคลุมร่างของเธอเอาไว้ เขาอุ้มเธอออกจากมุมห้องอาบน้ำเหมือนเช่นเ
และแล้วเขาก็ได้แค่เปิดประตูฝากชามข้าวต้มให้นายน์เอาไปเก็บแทนและกลับเข้ามาเฝ้ายืนเธอข้างเตียงเหมือนเช่นทุกคืน แม้ว่าตัวเขาจะยังไม่ได้กินอะไรเลยก็ตามแต่ก็ต้องทำตามหน้าที่ ส่วนศรานั่งเล่นไอแพดอยู่บนเตียงเป็นที่เรียบร้อย“นายกินอะไรมาหรือยัง?” อยู่ๆ เธอก็เอ่ยถามทั้งที่ไม่ได้ละสายตา






![มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
