Chapter 2

Chapter 2 

Tahimik ang buong mansyon kinabukasan. Parang wala nang buhay ang bawat sulok, maliban sa tunog ng wall clock na unti-unting nagbibilang ng oras. Si Cassandra, nakaupo sa veranda habang nakatitig sa sketchpad na naiwan niya kagabi. Paulit-ulit niyang binabalikan ang mga guhit ng gown na kanyang iginuhit—mga linyang simple ngunit puno ng damdamin.

Ngunit kasabay ng inspirasyong naramdaman niya, bumabalik din ang kaba. Ano kaya ang iniisip ni Nathaniel ngayon? Bakit siya umalis kagabi nang walang salita? At higit sa lahat, paano niya tatanggapin na hindi na sapat sa akin ang korona na pilit niyang ipinapasuot?

Alas-diyes ng umaga nang dumating si Nathaniel. Halatang pagod ito, suot pa rin ang coat na ginamit kagabi. Hindi niya tiningnan si Cassandra agad; dumiretso siya sa opisina sa loob ng mansyon.

Matapos ang ilang minutong pag-aalangan, pumasok si Cassandra dala ang dalawang tasa ng kape.

“Nathaniel…” mahinahong bungad niya. “Gusto ko lang makausap ka.”

Tumingin si Nathaniel, malamig ang mga mata. “Cass, bakit mo kailangan pang sabihin ‘yon? Akala ko ba naiintindihan mo na—this is the life we built together. This is who we are.”

Napayuko si Cassandra. “Yes, we built this… pero sa proseso, nawala ako. Honey, hindi ko na kilala ang sarili ko.”

Tumawa si Nathaniel, pero halatang pilit. “You’re my wife, Cassandra. You’re Mrs. Nathaniel Lee. That’s more than enough identity anyone could ever want.”

“Pero hindi ako trophy, Nathaniel!” biglang lumakas ang boses ni Cassandra. “Hindi ako korona na ipinapakita mo sa mundo. Tao ako. May sariling pangarap, may sariling buhay!”

Natahimik si Nathaniel, mariing nakatitig sa kanya. Sa loob ng ilang segundo, walang kumibo. Tanging tibok lang ng puso ni Cassandra ang naririnig niya.

Kinagabihan, habang nakahiga si Cassandra, hindi siya mapakali. Naaalala niya ang lahat ng sakripisyong ginawa niya para kay Nathaniel—ang pagbitaw niya sa pangarap noong college para samahan ito sa negosyo, ang pagtitiis niya sa mahabang gabi na siya lang mag-isa habang nasa meeting si Nathaniel, ang mga ngiting pilit tuwing may press conference.

Worth it ba lahat ng ito? tanong niya sa sarili. O ginawang palamuti lang ako ng crown na lagi niyang ipinagmamalaki?

Kinabukasan, muling bumalik si Cassandra sa coffee shop. Nandoon si Marco, nakasubsob sa sketchpad niya, nagdo-drawing ng mga estudyanteng natututo ng art.

“Cass, okay ka lang ba?” agad na tanong ni Marco nang makita ang lungkot sa mukha niya.

“Hindi ko alam, Marco,” sagot niya. “Parang nakakulong ako. Alam mo, lahat ng tao naiinggit sa buhay ko, pero hindi nila alam kung gaano kabigat ang crown na pilit isinusuot sa akin.”

Tumingin si Marco sa kanya, seryosong-seryoso. “Kung mabigat, bakit hindi mo tanggalin?”

Napangiti si Cassandra, pero may luha na namuo sa kanyang mata. “Kasi natatakot akong baka mawala ang lahat. Baka mawala siya.”

“Cass, minsan para matagpuan mo ang sarili mo, kailangan mong mawala.”

Tumama ulit sa puso niya ang mga salitang iyon. Parang sinuntok siya ng katotohanan na matagal na niyang tinatakasan.

Pag-uwi, nagsimulang mag-ipon ng lakas ng loob si Cassandra. Dahan-dahan niyang inilabas ang mga lumang gamit sa ilalim ng aparador—mga tela, lumang sewing kit, at mga sketch na tinago niya noon pa.

“Kung ayaw ni Nathaniel na suportahan ako, ako mismo ang gagawa ng paraan,” bulong niya sa sarili.

Isang linggo ang lumipas. Kapag wala si Nathaniel, palihim siyang gumagawa ng mga disenyo. Gumamit siya ng mga lumang tela mula sa kasambahay na nagpatulong sa kanya. Hindi man magarbo, pero puno ng puso ang bawat tahi.

Ngunit hindi nagtagal, natuklasan ito ni Nathaniel.

Isang gabi, dumating si Nathaniel nang maaga. Pumasok siya sa guest room kung saan naroon si Cassandra at nahuli niya itong nagtatahi ng gown.

“Cass!” sigaw niya, galit na galit. “Ano ‘to? Ano na naman ‘tong ginagawa mo?”

Nagulat si Cassandra, pero tumayo siya nang matatag. “This is me, Nathaniel. This is my dream. Hindi ako titigil.”

Umigting ang panga ni Nathaniel. “You don’t need dreams, Cass. I provide everything! All you have to do is stand beside me, smile, and be my queen. Bakit hindi ka makuntento?”

Napaluha si Cassandra. “Dahil hindi ako masaya sa crown na pilit mong pinapasuot! Honey, I don’t want the crown. Ang gusto ko, sarili kong buhay.”

Mabilis na nilapitan siya ni Nathaniel at hinawakan sa braso. “You don’t understand, Cassandra. Kung aalis ka sa role na ‘to, lahat ng pinaghirapan ko masisira. Ako ang tatawaging mahina. Ang empire ko babagsak.”

“Empire mo lang ba ang iniisip mo?” balik ni Cassandra, nanginginig. “Paano ako? Paano ang asawa mo? Wala ba akong karapatan na maging masaya?”

Natigilan si Nathaniel. Kita sa mata niya ang sugat ng mga salitang iyon. Ngunit imbes na lumambot, tumalikod siya at umalis ng silid, iniwan si Cassandra na umiiyak.

Kinabukasan, nakatanggap si Cassandra ng tawag mula sa isang fashion institute. Si Marco pala ang nagsumite ng ilan sa sketches niya.

“Mrs. Lee,” sabi ng director sa kabilang linya, “we’d like to offer you a slot in our upcoming fashion showcase. Your designs are raw but full of potential. We believe you have talent.”

Halos mahulog ang cellphone sa tuwa at kaba ni Cassandra. Ito na ang matagal niyang inaasam. Ngunit alam niyang kapag tinanggap niya ito, tiyak na mas lalo siyang makakabangga ni Nathaniel.

Gabi na nang dumating si Nathaniel. Tahimik siyang umupo sa hapag-kainan at hindi tumingin kay Cassandra. Naisip ni Cassandra na iyon na ang pagkakataon.

“Nathaniel,” mahina niyang sabi. “May offer sa akin ang isang fashion institute. Gusto nilang isali ang designs ko sa showcase.”

Dahan-dahang tumingin si Nathaniel sa kanya. Ang malamig na titig nito ay parang kutsilyong tumatarak sa dibdib ni Cassandra.

“At ibig mong sabihin… tatanggapin mo?” tanong ni Nathaniel, mababa ang boses pero puno ng banta.

Huminga ng malalim si Cassandra, ramdam ang panginginig ng katawan niya. “Yes, honey. I will.”

Bumagsak ang katahimikan sa buong silid. At sa gabing iyon, unang beses na nakitang umalis si Nathaniel mula sa mesa nang hindi man lang sumubo ng pagkain.

Habang nakaupo si Cassandra, nanginginig ang kamay niya habang hawak ang sketchpad. Alam niyang nagsisimula pa lang ang bagyo—at handa ba talaga siyang lumaban para sa sarili, kahit ang kapalit ay ang pagkawala ng lalaking minahal niya?