ANMELDENบทที่ 30“คุณวาด” ปกฉัตรที่ยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ชงกาแฟเอ่ยพูดเมื่อเห็นวาดดาวเดินเข้ามาในร้าน วาดดาวเดินเข้ามาพลางเดินเข้าไปสั่งกาแฟ“คุณปก ฉันเอา...”“ลาเต้เย็น”“แหมรู้ดีจังเลยนะคะ ไม่คิดว่าฉันจะสั่งอย่างอื่นบ้างเหรอ”“ก็คุณวาดมาที่ไรก็สั่งลาเต้เย็นทุกที แล้ววันนี้เอาเค้กด้วยไหมครับ”“อ้อ วันนี้ไม่ค่ะ กินข้าวมาอิ่มแล้ว” วาดดาวเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม“ครับ งั้นนั่งรอก่อนนะครับ เดี๋ยวผมทำให้” ปกฉัตรเอ่ยพูดพลางยิ้มตอบกลับไป“ค่ะ” วาดดาวตอบรับด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะเดินไปนั่งรอที่โต๊ะริมกระจกติดถนน ปกฉัตรลงมือทำกาแฟให้วาดดาวด้วยตัวเอง ในขณะที่พนักงานคนอื่นก็ทำออเดอร์อื่นๆให้ลูกค้า เมื่อทำเสร็จปกฉัตรก็เดินนำกาแฟมาเสิร์ฟให้วาดดาว“นี่ครับ ลาเต้เย็น”“ขอบคุณค่ะ”“ผมขอนั่งตรงนี้ได้ไหมครับ” ปกฉัตรเอ่ยพูดพลางจับเก้าอี้ตัวที่ตั้งอยู่ตรงข้ามกับวาดดาว“อ๋อ ได้ค่ะ” วาดดาวที่นั่งอยู่ตอบรับด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ปกฉัตรจะนั่งลงแล้วทั้งสองคนก็พูดคุยสัพเพเหระกันในขณะที่ปกฉัตรกำลังนั่งคุยกับวาดดาว สิงหาก็กำลังขับรถมาทำงานที่บริษัท วันนี้เขามาทำงานสายกว่าปกติเพราะช่วงนี้เขานอนไม่ค่อยหลับ กว่าจะได้นอนก็เกือบเช้ามันจึ
บทที่ 29“เฮ้อ...นี่สิงไม่ต้องเศร้าเสียใจมากหรอกลูก เราน่ะเป็นใคร เป็นถึงประธานบริษัทระดับท็อปของประเทศทั้งหล่อทั้งรวยการศึกษาฐานะก็ดี จะมานั่งเศร้าเสียใจให้ผู้หญิงคนเดียวทำไม นี่ตาสิง ป้ามีสาวมาแนะนำ หนูแพรพรรณ หนูแพรพรรณเป็นลูกสาวคุณไพศาล เจ้าของ คาซ่า เอ็นจีเนียริ่ง กรุ๊ป บริษัทออกแบบก่อสร้างชื่อดัง หลานน่าจะรู้จักนะ แล้วคุณแม่ของหนูแพรพรรณ คุณหญิง พรรณสินี น่ะ ก็เป็นลูกค้าคนสำคัญของบริษัทเรา นี่วันนี้ป้ามีนัดกับคุณหญิงพรรณสินีและหนูแพรพรรณพอดีเลย ไปด้วยกันไหม” คุณหญิงพรประภาเอ่ยพูดกับสิงหา“เฮ้อ ไม่ครับป้า ผมขอตัวก่อนนะครับ” สิงหาพูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเซ็งๆแล้วกำลังจะเดินออกไป เขาอยากไปเข้าห้องน้ำแล้วก็อยากออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย แต่คุณหญิงพรประภาเอ่ยเรียกเขาไว้ซะก่อน สิงหาจึงหยุดเดินแล้วหันหน้ากลับมาหาป้าของเขา“เดี๋ยว ตาสิง ไม่ไปวันนี้ก็ไม่เป็นไร แต่พรุ่งนี้เป็นงานวันเกิดคุณหญิงพรรณสินีจัดที่โรงแรมปริ้นส์ ต้องไปนะ ลูกค้าคนสำคัญของบริษัทเชียวนะ”“ครับ” สิงหาตอบรับด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายก่อนที่จะเดินออกไป ในขณะที่คุณหญิงพรประภาก็มองตามหลังหลานชายที่เดินออกไปพลางส่ายหัวเบ
บทที่ 28วาดดาวจับมือของสิงหาออกจากต้นแขนของเธอพลางแสยะยิ้ม“หึ คุณคิดว่ายังไงล่ะ ฉันจะบอกให้ก็ได้ ใช่ ที่ผ่านมาที่ฉันเข้าหาคุณเพราะฉันตั้งใจจะแก้แค้นเอาคืนคุณ ฉันไม่เคยรักคุณเลย ฉันลืมสิ่งที่คุณเคยทำกับฉันไม่ได้ มันทำให้ฉันรักคุณไม่ลง” วาดดาวเอ่ยพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“วาด...แล้วที่อยากแต่งงานกับพี่ ไม่สิกับฉันล่ะ ห๊ะ! เธอคิดว่าการแต่งงานมันเป็นเรื่องเล่นๆหรือไง” สิงหาเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักและความรู้สึกที่อัดอั้นกับน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า“หึ ที่ฉันอยากแต่งงานกับคุณเพราะฉันจะฉีกหน้าคุณ ทิ้งคุณไปในวันแต่งงานให้คุณทั้งเจ็บทั้งอับอายไง แต่คุณก็ดันไม่หลงกลง่ายๆซะนี่ ต้องขอบคุณป้าของคุณ หึ เป็นไง เจ็บมากไหม หึ เจ็บเหมือนที่ฉันเคยเจ็บเลยใช่ไหม รู้แบบนี้แล้ว คุณจะทำยังไงล่ะ” วาดดาวเอ่ยพูดพลางยิ้มเยาะออกมา สิงหาเห็นแบบนั้นเขาก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป น้ำตาของเขาค่อยๆไหลออกมา เขารีบหันหลังให้วาดดาว มือของเขาเท้าที่เอว ก่อนที่น้ำตาของเขาจะไหลพรั่งพรูออกมา วาดดาวเห็นแบบนั้นเธอก็น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมา เธอแอบได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของสิงหาแม้เขาจะพยายามกลั้นเสียงร้องไห้ไว้อย
บทที่ 27ก่อนที่วาดดาวจะเดินชนหัวไหล่ของสิงหาแล้วเดินออกไป วาดดาวเดินออกไปพลางยกยิ้มมุมปากแต่แววตาของเธอกลับร้อนผ่าวและแฝงไปด้วยน้ำตาที่รื้นคลอเบ้าขึ้นมา ในขณะที่สิงหาเขายืนอึ้งนิ่งไปก่อนที่น้ำตาของเขาจะค่อยๆไหลออกมาก่อนที่เขาจะหันกลับไปมองวาดดาว สิงหามองตามหลังของวาดดาวทั้งน้ำตาพลางกำหมัดไว้แน่นด้วยอาการสั่นเทาก่อนที่เขาจะยกมือที่สั่นเทาขึ้นมาจับที่หัวใจของตัวเอง‘เธอ...บอกเลิกเขา ทำ...ทำไม...’ สิงหาคิดในใจทั้งน้ำตาพลางใช้มือทุบที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองแล้วจับกำไว้แน่นพลางร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ก่อนที่สายตาของเขาจะมองไปเห็นแหวนหมั้นที่ตกอยู่ที่พื้น สิงหาก้มลงไปเก็บแหวนหมั้นที่เขาให้วาดดาวขึ้นมาพลางเซถลาถอยหลังไปพิงประตูรถ สิงหามองจ้องแหวนหมั้นในมือของตัวเองทั้งน้ำตา ในขณะที่วาดดาวเธอเดินขึ้นมาถึงห้องพักของเธอ เธอเดินเข้ามาในห้องพักแล้วเดินไปยังริมหน้าต่างที่เป็นบานกระจกพลางเลื่อนผ้าม่านออก เธอมองไปเห็นสิงหาที่อยู่ข้างล่างก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว“ดี คุณจะได้รู้สึกเจ็บปวดบ้าง” วาดดาวเอ่ยพูดออกมาพลางรีบปาดเช็ดน้ำตาทิ้งแม้ว่าน้ำตาของเธอจะยังคงไหลออกมาไม่ขาดสา
บทที่ 26“ตอนเย็นไปทานข้าวกันนะ พี่มีของจะให้ พี่จะให้ปกรณ์พาวาดไปที่ร้านอาหารที่พี่จองไว้เพราะตอนกลางวันพี่มีประชุมงานนอกสถานที่คงไม่ได้เข้ามาที่บริษัท ตอนเย็นเจอกันนะ” สิงหาเอ่ยพูดกระซิบข้างหูวาดดาวเบาๆ“ค่ะ” วาดดาวตอบรับพลางยิ้มบางๆ“งั้นพี่ไปทำงานก่อนนะ ตั้งใจทำงานล่ะ” สิงหาเอ่ยพูดเบาๆพลางลูบศีรษะของวาดดาวด้วยรอยยิ้ม วาดดาวก็ยิ้มตอบกลับไปก่อนที่สิงหาจะเดินออกไปด้วยรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดีท่ามกลางสายตาของพนักงานคนอื่นที่นั่งทำงานอยู่แล้วแอบมองสิงหากับวาดดาวด้วยรอยยิ้มเขินปนอิจฉา วาดดาวเองก็แอบรู้สึกเขินกับสายตาของเพื่อนพนักงานก่อนที่เธอจะหันกลับไปทำงานต่อเวลาผ่านไปจนถึงช่วงเย็นปกรณ์เลขาของสิงหาขับรถพาวาดดาวมาที่ร้านอาหารที่สิงหาจองไว้แน่นอนโซนที่เขาจองเป็นโซนที่มีความเป็นส่วนตัวสูง ร้านอาหารหรูนี้บรรยากาศดีมองเห็นวิวสวยงามใจกลางเมืองหลวง วาดดาวเดินเข้ามานั่งรอสิงหาภายในห้องอาหาร ในขณะที่ปกรณ์เขาก็เดินทางกลับไป วาดดาวนั่งอยู่ในห้องอาหารคนเดียวพลางมองไปรอบๆระหว่างรอสิงหา ในขณะที่สิงหาเขากำลังขับรถมาที่ร้านอาหารด้วยรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดี....ก่อนที่โทรศัพท์มือถือของเขาจะดังขึ้น เป็นสายจากค
บทที่ 25สิงหาขับรถมารอวาดดาวที่ร้านอาหารที่เขาจองไว้ เขาจองห้องอาหารพิเศษซึ่งมีความเป็นส่วนตัวไว้สำหรับเขาและวาดดาวแล้วโทรศัพท์สั่งให้ปกรณ์เลขาของเขาขับรถของบริษัทพาวาดดาวมาที่ร้านอาหารที่เขาจองไว้เมื่อถึงเวลาเลิกงาน ปกรณ์ก็ยืนรอวาดดาวอยู่ที่ประตูทางออกของบริษัท เมื่อเห็นวาดดาวเดินลงมาปกรณ์ก็เดินเข้าไปหาเธอ“คุณวาดดาวครับ” ปกรณ์เอ่ยพูด“คะ”“ท่านประธานให้ผมมารอรับคุณวาดดาว ท่านประธานรออยู่ที่ร้านอาหารครับ”‘นี่เขากลับมาถึงแล้วเหรอ หึ’ วาดดาวคิดในใจก่อนที่จะเอ่ยตอบกลับไป“บอกท่านประธานของคุณว่าฉันไม่ไปค่ะ” วาดดาวเอ่ยพูดก่อนที่จะเดินผ่านปกรณ์ไป“อ้าว! คุณวาด...อะไรวะ เขาโกรธอะไรกันหรือเปล่า” ปกรณ์เอ่ยพูดพึมพำก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาสิงหา ไม่นานสิงหาก็รับสาย“เอ่อ ฮัลโหล ท่านประธานครับ คุณวาดเธอไม่ยอมไปครับ คือ ผมบอกว่าท่านประธานรออยู่ที่ร้านอาหาร เธอบอกผมว่าไม่ไปครับ” ปกรณ์เอ่ยพูดพลางมองตามหลังวาดดาวที่เดินไป“เออ” สิงหาที่นั่งรออยู่ที่ร้านอาหารเอ่ยพูดก่อนที่เขาจะวางสายไป ‘นี่เธอยังไม่หายโกรธอีกเหรอ...เฮ้อ’ สิงหาคิดในใจพลางถอนหายใจออกมา ‘วาดนะวาด จะโกรธจะงอนอะไรพี่นักหนา โท







