MasukShare
บทที่ 7 ข้อเสนอของมาเฟีย
Tanggal publikasi:
2025-08-03 16:35:19บทที่ 7 ข้อเสนอของมาเฟีย
ยาหยีตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ความโกรธ ความเสียใจ และความอับอายปะปนกันวุ่นวายในหัว ใบหน้าเธอซีดเผือดและดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักตั้งแต่ก่อนหน้านั้นจนถึงตอนนี้
เดย์ตันยืนกอดอก สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความเวทนา มีเพียงความจริงจังเฉียบขาดที่กดดันจนห้องทั้งห้องแทบไม่มีอากาศให้หายใจ
“ฉันมีข้อเสนอให้เธอ” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ
ยาหยีเหลือบตามองเขาอย่างระแวดระวัง
“ฉันไม่รับข้อเสนอจากคนอย่างนายหรอก…”
“ฟังให้จบก่อน แล้วค่อยตัดสินใจ” เขาก้าวเข้ามาใกล้ ปลายรองเท้าหนังเงาวับหยุดอยู่ตรงขอบเตียงพอดี “เธออุ้มท้องลูกฉัน…ฉันจะพาเธอไปอยู่ที่บ้านฉัน มีพยาบาลดูแล มีหมอส่วนตัว มีทุกอย่างที่จำเป็นสำหรับคนท้อง” หญิงสาวเบือนหน้าหนี สีหน้าสุดขื่นขม น้ำเสียงของเขาช่างเย็นชาเหมือนซื้อข้าวของสักชิ้น ไม่ใช่พูดกับ ‘แม่ของลูก’ “ฉันจะให้เงินเดือนเธอ เดือนละสองแสนจนกว่าคลอด”
เดย์ตันยังพูดต่อ เสียงนิ่งและชัดเจนทุกถ้อยคำ
“และหลังคลอด ฉันจะจ่ายให้เธออีกยี่สิบล้านบาท เพื่อแลกกับสิทธิ์ในการดูแลเด็ก…ทั้งหมด”
“…นายจะเอาเด็กไป?” เสียงยาหยีเบาจนแทบเป็นกระซิบ ดวงตาเริ่มพร่ามัวจากหยาดน้ำตาที่ไหลย้อนกลับมาอีกครั้ง
“ใช่” เดย์ตันตอบทันที ไม่มีความลังเลในแววตา “ลูกจะต้องได้เติบโตอย่างดีที่สุด อยู่กับฉัน…ไม่ใช่กับผู้หญิงที่พยายามจะกระโดดสะพานฆ่าตัวตายทั้งที่กำลังท้อง!” คำพูดของเขาเหมือนคมมีดแทงซ้ำลงในจุดที่เธอบอบช้ำที่สุด
ยาหยีหลับตาแน่น กัดริมฝีปากจนเลือดซึม
“ทำไม…ทำไมฉันต้องยอมให้ลูกต้องโตโดยไม่มีแม่ด้วย?” น้ำเสียงของเธอสั่นพร่า “เพราะความผิดพลาดของโรงพยาบาล? เพราะน้ำเชื้อของนายถูกส่งผิด? นายมีสิทธิ์อะไรจะพรากลูกไปจากฉัน!”
“ฉันไม่ได้พราก…ฉันซื้อ” เดย์ตันพูดอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงของเขาไร้ความอ่อนโยนโดยสิ้นเชิง “เธอจะได้เงิน และจะได้กลับไปใช้ชีวิตเงียบๆ แบบที่เธออยากให้เป็น”
ความเงียบปกคลุมห้องชั่วครู่
ยาหยีมองสบตาเขา แววตาเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแต่ไม่ยอมแพ้
“แล้วถ้าฉันไม่ตกลงล่ะ?”
เดย์ตันโน้มตัวลงเล็กน้อย เสียงของเขากระซิบใกล้ใบหูเธอเย็นเฉียบ
“ถ้าเธอไม่ตกลง…ฉันก็จะทำให้เธอไม่มีทางเลือก”
ยาหยีตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงเหมือนจะระเบิด สายตาเธอเบิกกว้าง ทั้งโกรธ กลัว และตกใจ
เขาผละออกไป ยืดตัวตรงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คิดให้ดี…เพราะตอนนี้เธอไม่ได้อุ้มท้องเพื่อตัวเองอีกแล้ว แต่เพื่อ ‘เขา’ ที่อยู่ในท้องของเธอ”
เสียงประตูห้องปิดลงช้าๆ ยาหยีมองตามแผ่นหลังเขาด้วยน้ำตาคลอเบ้า หัวใจเธอกำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ ในหัวมีแต่เสียงของเขาดังก้อง…
‘ฉันซื้อ’
และมันเจ็บเสียยิ่งกว่าถูกบังคับอีกหลายเท่า…
เดย์ตันเดินออกจากห้องพักฟื้นอย่างเงียบงัน
แผ่นหลังของเขาตั้งตรง ท่าทางเยือกเย็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ภายในอกกลับปั่นป่วนราวกับภูเขาไฟที่รอวันระเบิด เขายกมือขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อหนึ่งเม็ด สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกวาดตามองไปยังลูกน้องสองคนที่ยืนรออยู่หน้าห้อง แววตาของชายหนุ่มเฉียบคมและเด็ดขาดในทันที
“เรื่องทั้งหมดในวันนี้ ห้ามหลุดออกไปแม้แต่คำเดียว” น้ำเสียงของเขาต่ำและเฉียบจนลูกน้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความอึดอัด “ไม่ว่าจะกับใคร โดยเฉพาะแฟนของยายนั่น หรือแม้แต่ในบ้าน… ถ้าใครทำให้มันหลุด กูจะทำให้คนนั้นหายไปจากโลกนี้”
“ครับนาย!” ทั้งสองคนตอบพร้อมกันแทบจะในทันที
เดย์ตันพยักหน้าช้าๆ แล้วเดินตรงไปยังลิฟต์ ปลายนิ้วกดหมายเลขชั้นอย่างเฉยชา แต่ในใจกลับคิดอะไรอยู่มากมาย
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เขาตรงไปยังห้องพักแพทย์ส่วนตัวชั้นบน ซึ่งชีวินเพื่อนสนิทผู้เป็นทั้งหมอประจำตัวและที่ปรึกษาเงียบๆ ของเขามักใช้เวลาที่นั่นยามเว้นเคส
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง
“เปิดเข้ามาเลย” เสียงชีวินตะโกนกลับมาจากข้างในอย่างเคยชิน เดย์ตันเปิดประตูเข้าไป กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟโชยออกมา ชีวินหันมาเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ “นี่มันกี่โมงแล้ววะ ทำไมหน้ามึงถึงเครียดเหมือนบริษัทจะล้มละลายขนาดนั้น”
“มันแย่กว่านั้น” เดย์ตันว่าพลางทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังอย่างหนัก
ชีวินขมวดคิ้วแน่น
“เรื่องโรงพยาบาลที่เอาน้ำเชื้อมึงไปใช้ผิดคน?”
“ใช่” เดย์ตันพยักหน้ารับ “และผู้หญิงคนนั้น…คือคนที่กูเคยเดินสวนวันไปเก็บน้ำเชื้อ”
ชีวินถอนหายใจ
“สรุปเขายังไม่ยอมใช่ไหม?”
“ไม่ยอม และเกลียดหน้ากูเข้าไส้” เดย์ตันตอบนิ่งๆ แต่แววตาแฝงความสับสน “กูยื่นข้อเสนอให้เธอไปอยู่กับกูจนกว่าจะคลอด ให้เงินเดือนทุกเดือน พอคลอดก็จ่ายจบยี่สิบล้านแลกกับการเลี้ยงดูลูกคนเดียว”
ชีวินนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นมาชงกาแฟอีกแก้วให้เพื่อน
“แล้วมึงรู้ไหมว่าผู้หญิงที่ยอมอุ้มท้องแต่ต้องเอาลูกออกจากอกตัวเอง มันจะเป็นยังไง…” เดย์ตันไม่ตอบ สีหน้าเขานิ่ง แต่แววตา…สั่น ชีวินส่งกาแฟให้ ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม “กูเข้าใจนะว่ามึงอยากให้ลูกเกิดมาในมือที่มั่นคง แต่เด็กมันไม่ได้ต้องการแค่เงินหรือพยาบาลส่วนตัว มันต้องการแม่…แค่คำว่า ‘แม่’ เท่านั้น”
“แล้วกูควรทำไง? ทิ้งลูกไว้ให้ผู้หญิงที่พยายามกระโดดสะพานตายพร้อมเขา?”
“หรือมึงควรลองเป็น ‘พ่อ’ ให้ได้จริงๆ ก่อนที่จะเอาเด็กมาเลี้ยงด้วยตัวเอง”
เดย์ตันชะงัก…คำพูดนั้นของชีวินดังชัดเจนในหัว เหมือนอะไรบางอย่างถูกกระแทกลงกลางอกอย่างรุนแรง
เขายื่นข้อเสนอเหมือนซื้อสินค้า แต่ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ต่อหน้าความจริงที่โหดร้ายกว่านั้น ว่าเขาอาจไม่รู้จัก ‘การเป็นพ่อ’ เลยด้วยซ้ำ
“มึงไม่จำเป็นต้องเร่งทุกอย่างขนาดนั้น” ชีวินว่าเบาๆ พลางจิบกาแฟ “ลองให้เวลากับคนทั้งสองฝั่ง…ทั้งเธอและตัวมึงเอง”
เดย์ตันนั่งเงียบ สายตาหลุบต่ำมองถ้วยกาแฟในมือ
นี่คือเกมที่เขาไม่ถนัดที่สุด เกมของหัวใจ กับความรับผิดชอบ…ที่ไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเองอีกต่อไป
Bab terbaru
I'M YOURS พ่อมาเฟีย ตอนพิเศษ 2 จบ
ตอนพิเศษ 2 จบหลายปีต่อมาเสียงหัวเราะใสๆ ดังขึ้นท่ามกลางสวนหลังบ้านที่ร่มรื่น“พี่ดาริน รอด้วยสิ~!”เด็กชายวัยหกขวบวิ่งกระหืดกระหอบตามหลังพี่สาวอย่างไม่ลดละ เขามีใบหน้าคล้ายเดย์ตันในวัยเด็กอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะดวงตาคมเข้มกับคิ้วที่ขมวดแน่นเวลาเอาจริงเอาจัง“ก็พี่บอกแล้วไงว่าใครช้าต้องเป็นลูกหมา!” ดารินวัยเก้าขวบในชุดเอี๊ยมยีนกับหางเปียคู่ หัวเราะแล้ววิ่งนำหน้าต่อไป“ไม่เป็นลูกหมาหรอก! จะวิ่งแซงเลยด้วยซ้ำ!” ดารัณเร่งฝีเท้าขึ้น เสียงหอบเหนื่อยแทรกมาเป็นระยะ แต่ความมุ่งมั่นในแววตานั้นไม่ยอมแพ้แม้แต่น้อยใต้ศาลากลางสวน เดย์ตันนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่กับคุณพ่อในวัยชรา ใบหน้าของเขานิ่งสงบ แต่แววตาอ่อนโยนเมื่อมองไปยังลูกทั้งสอง“รัณโตเร็วใช่เล่นนะ…” พ่อของเดย์ตันพูดขึ้นพลางยกแก้วน้ำชา“ครับ…เหมือนผมตอนเด็ก แต่ใจนุ่มเหมือนแม่เขา” เดย์ตันตอบยิ้มๆ แล้ววางหนังสือพิมพ์ลง มองลูกชายที่เริ่มวิ่งไล่พี่สาวได้ทันดารัณกระโจนไปเกาะหลังพี่สาว แล้วสองพี่น้องก็ล้มลงไปในกองหญ้าแห้ง หัวเราะกันลั่น“พอแล้วลูก เดี๋ยวเปื้อนหมด!” เสียงของยาหหยีดังขึ้นจากระเบียง เธอยืนกอดอกมองลูกๆ ด้วยสายตาหวานปนเอือมระคนเอ็น
I'M YOURS พ่อมาเฟีย ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1วันเกิดปีที่ 3 ของดารินเด็กหญิงในชุดเดรสฟูฟ่องเดินถือของเล่นไปหาพ่อกับปู่ซึ่งนั่งคุยกันอยู่ในศาลากลางสวน เธอส่งยิ้มให้ทั้งสองด้วยความสดใส“ปะป๋า ดารินอยากได้ของเล่นอีก”“หนูก็ได้แล้วไงครับ ของเล่นหนูเยอะมากแล้ว เล่นให้หมดก่อนนะครับลูก”ดารินยู่ปาก เธอหันไปมองปู่เพราะรู้ว่าคนที่จะตามใจเธอมากที่สุดคือปู่ไม่ใช่พ่อ“คุงปู่~” ดารินหันไปหาคุณปู่ด้วยดวงตากลมโตเปล่งประกายวาววับ เธอกะพริบตาปริบๆ พลางเอียงคอเล็กน้อยอย่างรู้เชิง ก่อนจะเอ่ยเสียงหวานใสแบบที่เธอมั่นใจว่าคุณปู่ต้องใจอ่อนแน่ๆ “คุงปู่ขา~ หนูอยากได้บ้านตุ๊กตาหลังใหญ่เลย มีลิฟต์ด้วยนะคะ~ หนูจะให้ตุ๊กตาอยู่กันเป็นครอบครัวเลย~”ดาร์เรลหัวเราะเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะโน้มตัวลงมาลูบผมหลานสาวอย่างรักใคร่“โอ๋ๆ หลานปู่คนเก่ง อยากได้บ้านตุ๊กตาเหรอ…เอาไว้คุณปู่จะให้คนไปดูให้เลยนะ ว่ามีรุ่นที่มีลิฟต์จริงไหม ถ้ามี…ปู่จัดให้!”“เย่~! คุงปู่ใจดีที่สุดในโลกเลยค่ะ!” ดารินโผเข้าไปกอดคุณปู่อย่างดีใจสุดๆ แล้วหันมายักคิ้วใส่พ่อของเธอด้วยความเหนือชั้นเดย์ตันที่นั่งอยู่ข้างพ่อของตัวเองถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เขาส่ายหน้าอย่างยอมแพ้ในความเจ้
I'M YOURS พ่อมาเฟีย บทที่ 46 บทส่งท้าย
บทที่ 46 บทส่งท้ายเสียงหัวเราะของทั้งสามคนผสานกันเป็นความอบอุ่นที่แผ่กระจายไปทั่วห้องรับประทานอาหาร ดารินที่กำลังกินข้าวอยู่บนโต๊ะหยุดชะงัก หันมามองผู้ใหญ่ด้วยตาแป๋ว ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้ชีวินจนตาทั้งสองข้างหยีน่าเอ็นดู“ดูสิ หลานผมรู้ด้วยว่าใครรักจริง” ชีวินยิ้มกว้าง ย่อตัวลงอุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นมาแนบอก ก่อนจะโยกเบาๆ อย่างทะนุถนอม“หึ เด็กมันเลือกคนใจดีได้แม่นเหมือนกันนะ” เดย์ตันพูดเสียงเรียบ แต่แววตาที่มองลูกสาวเปล่งประกายด้วยความรักล้นเหลือ“ไม่ใช่แค่ใจดีหรอกค่ะ ปะป๋าวินชอบแอบให้ขนมกับดารินตลอด หยีต้องมาคอยห้ามประจำเลย เดี๋ยวจะฟันผุเอา” ยาหยีว่าแล้วก็กอดอกทำหน้าจริงจังชีวินรีบหันไปกระซิบกับหลานเบาๆ“อ้าว หลานเรานี่ไปฟ้องแม่ด้วยเหรอครับ แบบนี้เราต้องเป็นทีมเดียวกันนะ ห้ามหักหลังกันสิ” เขาย่นจมูกใส่ดาริน ก่อนเจ้าตัวน้อยจะหัวเราะเสียงใสอย่างไร้เดียงสา“ดูสิ…ติดวินเข้าแล้วจริงๆ” เดย์ตันบ่นอุบ แต่ก็ลอบยิ้มเมื่อเห็นลูกสาวหัวเราะอย่างมีความสุข“อิจฉาล่ะสิ” ชีวินแซว พร้อมส่งยิ้มกวนๆ ให้เพื่อนรัก“เปล่าสักหน่อย” เดย์ตันตอบ แต่ยาหยีที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับกลั้นขำไม่อยู่ เธอเอื้อมมือไปแตะหลังสามี
I'M YOURS พ่อมาเฟีย บทที่ 45 เมียมาเฟีย
บทที่ 45 เมียมาเฟียหลังจากคืนเข้าหออันร้อนแรงผ่านไป รอยยิ้มอ่อนโยนของเดย์ตันก็กลายเป็นสิ่งที่ยาหยีได้เห็นบ่อยขึ้นกว่าเดิม เขาเปลี่ยนจากมาเฟียผู้เย็นชาและเอาแต่ใจ กลายเป็นสามีที่พร้อมยอมให้เธอทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่ไหน ตั้งแต่เมนูอาหารเช้า ไปจนถึงการออกคำสั่งกับลูกน้อง เขาเลือกจะถามความเห็นเธอก่อนเสมอ“ฉันมีปืน แต่เธอมีคำพูดที่คมกว่า” เขาบอกกับเธอในวันที่พายุในบ้านเริ่มสงบลง และเขาได้เห็นว่าเธอไม่จำเป็นต้องขึ้นเสียงหรือใช้กำลังใดๆ ก็สามารถจัดการความวุ่นวายรอบตัวได้อย่างหมดจดยาหยีเรียนรู้ทุกอย่างอย่างตั้งใจ จากหญิงสาวที่เคยร้องกรี๊ดเมื่อได้ยินเสียงปืน กลับกลายเป็นคนที่ยืนถือปืนในสนามซ้อมด้วยท่าทางนิ่งสงบ วันแรกที่เธอยิงถูกเป้าเป๊ะ ลูกน้องของเดย์ตันถึงกับเงียบทั้งสนาม แล้วเสียงปรบมือก็ลั่นตามมาไม่ขาดสาย“เธอจำได้ไหม ครั้งแรกที่มาที่นี่ เธอดูกล้าและท้าทายมาก แต่พอเอาเข้าจริงๆ ก็แอบกลัวใช่ไหม” เดย์ตันเดินเข้ามากระซิบข้างหู ขณะที่ยาหยียังถือปืนมั่นในมือ“ใช่สิ… แล้วฉันก็จำได้ด้วยว่าที่รักที่บังคับให้กล้า” เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ ส่งสายตาแวววาวให้เขาอย่างคนที่รู้ว่าตั
I'M YOURS พ่อมาเฟีย บทที่ 44 ค่ำคืนนี้มีแค่เรา NC
บทที่ 44 ค่ำคืนนี้มีแค่เรา NCเดย์ตันยกยิ้มมุมปาก สอดฝ่ามือไปตามกลุ่มผมดกดำของเธอเบาๆ ก่อนจะโน้มหน้าลงไปหอมแก้มยาหยีฟอดหนึ่ง“ถึงเวลาแล้วนะ”“อะไรเหรอ?”“ก็…เรายังไม่ได้เข้าหอกันเลยนะ”“นี่แผนนายด้วยไหมเนี่ย”“เปล่า…แค่จะทวงสัญญาเฉยๆ อดเปรี้ยวไว้กินหวานอะ”“ใครไปสัญญากับนายไม่ทราบ คิดเองเออเองทั้งนั้น อ๊ะ!” ไม่ทันได้ตั้งตัวยาหยีก็ถูกเขารวบตัวไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวและแรงมหาศาล เธอตกใจเบิกตากว้างกับความเร็วของเขา “นะ นี่เร็วไปไหมเนี่ย”“เร็วมากกว่านี้อีก อยากดูไหมว่าเร็วมากแค่ไหน”“อะไร?”เดย์ตันยกยิ้มแล้วดึงผ้านวมมาคลุมตัวเขากับยาหยีไว้ ก่อนจะถอดเสื้อผ้าเธอออกอย่างช่ำชองผ้านวมผืนหนากลายเป็นปราการแห่งความลับที่ห่อหุ้มร่างของทั้งสองเอาไว้ โลกภายนอกเงียบงัน เหลือเพียงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดกันอยู่ใต้ความมืดมัวแผ่วเบานั้นเสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดลอดริมฝีปากของยาหยี เมื่อความเย็นวาบจากปลายนิ้วของเขาแตะต้องลงบนผิวเปลือยเปล่า ความรู้สึกวูบไหวแล่นไปตามแนวสันหลัง เธอเม้มปากแน่นแต่ก็ยังหลุดเสียงครางต่ำๆ ออกมาเมื่อฝ่ามือของเขาลูบไล้ไปตามทรวงอกอย่างมั่นคง อ่อนโยน ทว่ากลับเต็มไปด้วยแรงปรารถนาเกิน
I'M YOURS พ่อมาเฟีย บทที่ 43 แต่งงาน
บทที่ 43 แต่งงานวันแต่งงานมาถึงในช่วงสาย อากาศเย็นกำลังดี แดดนุ่มพาดผ่านม่านไม้เลื้อยที่พันอยู่ตามซุ้มเหล็กดัดในสวนหลังบ้าน กลิ่นดอกไม้หอมจางๆ ลอยอ้อยอิ่งไปทั่วสนามหญ้าที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ละเมียดละไมวันนี้ไม่มีขบวนแห่ ไม่มีแขกเหรื่อเป็นร้อย ไม่มีแสงแฟลชถ่ายภาพเป็นพัน มีเพียงแค่โต๊ะกลมสีขาวไม่กี่ตัว เก้าอี้หวาย และครอบครัวไม่กี่คนที่รักทั้งสองคนอย่างแท้จริงแม่ของเดย์ตันเป็นคนจัดดอกไม้เองกับมือ คุณพ่อของยาหยียืนพัดไล่ยุงพร้อมรอยยิ้มภาคภูมิชีวินรับบทบาทผู้ดำเนินพิธีการอย่างขันแข็ง พร้อมกับแอบเตรียมซองอั่งเปาขนาดยักษ์แทรกระหว่างของขวัญแต่งงาน และที่กลางสวน ซุ้มไม้สีขาวประดับด้วยผ้าลูกไม้บางเบา พวงดอกกุหลาบครีมและใบไม้เขียวสดพาดพรมคือจุดที่เดย์ตันกำลังยืนรออยู่เขาในชุดสูทสีเทาเข้ม สะอาดเรียบและคลาสสิก ผมถูกเซ็ตเรียบกว่าทุกวัน มือถือช่อดอกไม้สีขาวล้วนที่เตรียมไว้ให้เจ้าสาวด้วยตัวเองท่ามกลางความสง่างามของมาเฟียหนุ่มผู้เคยเย็นชามีเพียงดวงตาเท่านั้นที่ตอนนี้ดูตื่นเต้น…เหมือนชายหนุ่มวัยยี่สิบที่เพิ่งมีรักแรกแล้วเธอก็ปรากฏตัว…ยาหยีในชุดกระโปรงลูกไม้ยาวสีขาวสะอาด ผมถูกรวบครึ่งหัว
I'M YOURS พ่อมาเฟีย บทที่ 30 โกหกไม่ค่อยเนียน
บทที่ 30 โกหกไม่ค่อยเนียนห้องรับประทานอาหารประดับประดาด้วยโคมไฟคริสตัลส่องแสงอุ่นละมุน โต๊ะไม้โอ๊คยาวกลางห้องถูกจัดไว้อย่างประณีตด้วยจานช้อนเรียงตรงตามตำแหน่ง มื้อนี้ไม่ได้หรูหรานัก มีเพียงเมนูง่ายๆ ที่แม่บ้านประจำคฤหาสน์จัดเตรียมไว้ แต่กลับกลายเป็นว่าบรรยากาศรอบโต๊ะนั้นตึงเครียดยิ่งกว่าการประชุมผ
I'M YOURS พ่อมาเฟีย บทที่ 23 แอบคุยกับลูกทุกคืน
บทที่ 23 แอบคุยกับลูกทุกคืนแดดยามเย็นส่องลอดผ่านหน้าต่างครัวลงมาบนเคาน์เตอร์หินอ่อนสีขาวสะอาด ยาหยียืนอยู่หน้าชุดเตาในครัวของบ้านเดย์ตัน พร้อมผ้ากันเปื้อนลายสตรอว์เบอร์รีน่ารักที่ดูไม่เข้ากับบุคลิกเธอเท่าไร ท้องของเธอนูนขึ้นชัดจนต้องยืนเอียงตัวเล็กน้อย แต่ดวงตาเป็นประกาย แววตาเต็มไปด้วยความตั้งใจ
I'M YOURS พ่อมาเฟีย บทที่ 15 เคยไว้ใจ
บทที่ 15 เคยไว้ใจหลังจากเหตุการณ์ที่บ้านยาหยี เดย์ตันไม่ได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม เขาแค่ขับรถพายาหยีไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งอย่างเงียบๆ ตามที่บอกไว้ก่อนหน้านี้ยาหยีบอกว่าอยากซื้อของใช้ส่วนตัวและดูของสำหรับเด็กบางอย่างที่เธอยังไม่รู้เลยว่าต้องใช้อะไรบ้าง พอได้มาเดินอยู่ท่ามกลางแสงไฟร้านค้าและเสี
I'M YOURS พ่อมาเฟีย บทที่ 14 เจอหน้า
บทที่ 14 เจอหน้าวันต่อมา..ยาหยีเม้มริมฝีปากแน่นขณะมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เสียงลมหายใจลึกๆ ของเธอทำให้เดย์ตันละสายตาจากพวงมาลัยมอง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงทุ้ม“จะเอายังไงแน่? เปลี่ยนใจแล้วเหรอ”“เปล่า…” เธอส่ายหน้าช้าๆ “แต่ของบางอย่างมันยังอยู่ที่บ้านเก่า ของสำคัญ…ฉันต้องใช้”เดย์ตันไม่ได้พูดอะไรต่อ เขา
Anda juga akan menyukai
ของเล่นของไนต์
แว่นมอลต์10.7K DibacaBAD GUY ล่ารักเดิมพัน
ลำเจียก40.6K DibacaBad Dindan สัญญารักใต้เงามาเฟียร้าย
Story ปลายตะวัน8.4K Dibacaนางบำเรอขัดดอก
หอมชา8.8K Dibacaเทพบุตรร้ายคลั่งรัก ซีรีส์ชุด ดวงใจเทพบุตร ลำดับที่ 1
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง219 Dibacaรัก(ลับ)ของมาเฟีย
มุกมายา966 Dibacaอาเจที่รัก
หอมชา1.8K Dibacaสยบรักท่านดอนมาเฟีย
แจ็ก ออเธอร์177 Dibaca
