บทที่ 6 ซวยไม่รู้จบ

บทที่ 6 ซวยไม่รู้จบ

เดย์ตันยังยืนค้ำโต๊ะ สีหน้าหนักแน่นแต่ดวงตาเริ่มสั่นไหว ความโกรธแผ่ซ่านจนเกือบล้นทะลัก แต่ใต้เปลือกแข็งแกร่งนั้นมีความรู้สึกบางอย่างแทรกซึมเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ความตกใจ… ความสับสน… และความกลัวอย่างไม่คุ้นเคย

“แล้ว…ผู้หญิงคนนั้น…” เสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อย “ชื่ออะไร… อยู่ที่ไหนตอนนี้?”

หัวหน้าฝ่ายแล็บเปิดแฟ้มเอกสารอีกครั้ง แล้วเลื่อนข้อมูลบางอย่างให้เขาดู

“ชื่อเธอคือ…ยาหยี ศิริกานต์ เราเพิ่งติดต่อเธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน และเธอก็ได้รับทราบเรื่องทั้งหมดแล้วครับ”

ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น เดย์ตันราวกับถูกกระชากหัวใจออกจากอก

“ยาหยี…?” เขาทวนคำช้าๆ ราวกับจะไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ใช่แล้ว… ผู้หญิงที่เขาเดินสวนกันที่หน้าลิฟต์เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน ผู้หญิงที่เขารู้สึกถึงบางอย่างตั้งแต่วินาทีแรกที่สายตาประสานกันโดยบังเอิญ

ไม่ใช่แค่ความคุ้นเคย แต่เป็นแรงดึงดูดบางอย่าง ที่เขาไม่เคยลืม…แม้เวลาจะผ่านไปนานแล้ว

“แล้วตอนนี้เธออยู่ไหน?” เขาถามเสียงดัง น้ำเสียงเริ่มแฝงความร้อนรนมากกว่าความโกรธ

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก้มหน้าเช็กข้อมูล ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้ากังวล “เธอ…เดินออกจากโรงพยาบาลไปเมื่อครู่ครับ เราพยายามโทรหาแต่เธอไม่รับสาย พยาบาลเวรบอกว่าเธอร้องไห้ตลอดเวลา และดูเหมือน…จะไม่อยู่ในสภาพจิตใจที่มั่นคงนัก”

“หมายความว่ายังไง…” เดย์ตันพึมพำ ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว รู้สึกเหมือนลมหายใจถูกกระชากออกจากอก

ตัดภาพไปที่ยาหยี

เธอสวมเพียงชุดเดรสซีดจาง เดินเท้าเปล่าไปตามถนน เส้นผมที่เคยจัดทรงสวยบัดนี้มันยุ่งเหยิงปลิวตามลมเย็นในช่วงเย็นที่เงียบเหงา แววตาเธอว่างเปล่า เหมือนสิ่งที่เคยเรียกว่าความหวังได้ตายลงไปพร้อมกับวันที่หัวใจถูกหักซ้ำซาก

เธอเดินผ่านผู้คนมากมาย โดยไม่มีใครสังเกตว่าใบหน้าของเธอเปื้อนน้ำตา หรือริมฝีปากสั่นระริกทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเด็กหัวเราะจากไกลๆ

ในมือของเธอ กำเอกสารผลตรวจที่ถูกขยำไว้แน่น

“ฉันกำลังอุ้มท้องลูกของคนแปลกหน้า…”

ประโยคนั้นตีก้องในหัวไม่หยุด เธอไม่รู้ว่าควรโกรธ ใครหรือควรลงโทษใคร หรือแม้แต่จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร ลีทรยศ ดอกส้มทรยศ และร่างกายของเธอเองก็ทรยศด้วยเช่นกัน

ดวงตาของยาหยีมองเห็นสะพานทอดตัวยาวอยู่ข้างหน้า มันสูงมากพอที่จะ…จบทุกอย่างได้ เธอหยุดยืน หัวเราะเบาๆ กับตัวเองในลำคอ ก่อนจะพึมพำเสียงแผ่ว

“ถ้าฉันหายไป…อย่างน้อยก็ไม่ต้องเจ็บอีกแล้วใช่ไหม”

เท้าของเธอก้าวขึ้นไปบนสะพานทีละนิด น้ำตายังไหลไม่ขาดสาย

กลับมาที่เดย์ตัน

เขากำลังวิ่งออกจากโรงพยาบาล ทันทีที่เจ้าหน้าที่เอ่ยชื่อเส้นทางใกล้โรงพยาบาลว่าเป็นทิศทางที่เธอมุ่งไป เขาไม่สนใจรถ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น มีเพียงชื่อของเธอ…และภาพเธอในหัวเท่านั้นที่ผลักให้เขาวิ่งอย่างบ้าคลั่ง

“ยาหยี…เธอห้ามเป็นอะไรไปเด็ดขาด”

แม้จะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกขนาดนี้ แต่หัวใจของเดย์ตันรู้ดี…ว่าเขาไม่สามารถเสียเธอไปได้ ไม่ใช่ในตอนนี้ และไม่ใช่ด้วยความผิดพลาดของคนอื่นที่เขาไม่อาจให้อภัย…แม้กระทั่งตัวเอง

เสียงหอบหายใจของเดย์ตันดังแทรกอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายของถนนยามเย็น เขาวิ่งสวนผู้คน พลางมองซ้ายขวาอย่างกระวนกระวาย ใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก มือกำโทรศัพท์แน่นแต่ไม่มีเวลาจะกดโทรหาใคร

เขาเงยหน้าขึ้น เห็นสะพานอยู่ไม่ไกล คนมากมายกำลังเดินผ่าน แต่เขากลับมองเห็นเธอชัดเจนที่สุด…ร่างบอบบางในชุดเดรสสีขาว กำลังยืนอยู่ตรงราวสะพาน ปล่อยผมยาวให้ปลิวตามแรงลมเย็น สีหน้าไร้ชีวิต แววตาเลื่อนลอยราวกับหลุดจากโลกใบนี้ไปแล้ว

“ยาหยี!”

เสียงของเดย์ตันดังก้องขึ้นเหนือเสียงรถราบนถนน ทุกอย่างเหมือนหยุดชะงัก

หญิงสาวชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของตัวเอง เธอหันกลับมาช้าๆ เหมือนแรงที่เหลืออยู่ในร่างกำลังหมดลง

แวบหนึ่งที่สายตาทั้งสองสบกัน โลกของเดย์ตันแทบจะล่มสลาย ใบหน้าของเธอซีดเซียว ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ น้ำตาไหลเงียบๆ ราวกับไม่รู้จะหยุดมันอย่างไร

เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนเศร้าได้เท่านี้มาก่อน

“ยาหยี…อย่าทำแบบนี้” เขาตะโกนขึ้นไปด้วยเสียงแหบพร่า ขณะเริ่มวิ่งขึ้นไปบนสะพาน

“นายเป็นใคร รู้จักฉันได้ยังไง”

“ฉันเป็นเจ้าของน้ำเชื้อ และเป็นพ่อเด็กที่อยู่ในท้องเธอ”

โลกทั้งใบของยาหยีพังลงไม่เหลือชิ้นดี เธอหลับตาลงด้วยความบอบช้ำเกินจะมองหน้าชายคนที่เพิ่งบอกว่สเขาคือพ่อของเด็กในท้องเธอ

“ไม่จริง…”

“มันคือเรื่องจริง และฉันขอสั่งให้เธอลงมาจากราวสะพานเดี๋ยวนี้”

“มันไม่มีอะไรให้ฉันอยู่ต่อแล้ว…ไม่มีอะไรเลย…” เสียงของเธอสั่นอย่างคนสิ้นหวัง “คนที่ฉันรักหักหลังฉัน ฉันกำลังตั้งท้องลูกของคนแปลกหน้า…ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร…แล้วจู่ๆ นาย…ก็วิ่งมาบอกว่าเป็นพ่อของเด็กคนนี้” ปากเธอสั่นอย่างหนัก ก่อนจะก้มมองท้องตัวเอง

เดย์ตันถึงกับชะงัก หัวใจเขาหล่นวูบอยู่ตาตุ่มแล้วตอนนี้ และไม่นานลูกน้องก็วิ่งมาถึง

“นายครับ”

“เออ กูว่าแล้วทำไมตาขวาแม่งกระตุกไม่หาย” เดย์ตันพึมพำกับตัวเองเบาๆ “เธอ!” เขาก้าวเข้าไปใกล้ช้าๆ “คนแปลกหน้าคนนั้น…มันคือฉัน ฉันไม่ทำร้ายเธอ ขอแค่ลงมาคุยกันดีๆ…”

ยาหยีส่ายหน้าพัลวัน

“นาย…พูดอะไร…” เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใจเต้นแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่

“ฉันพิ่งรู้จากโรงพยาบาล…เธอคือคนที่เขานำไข่ไปปฏิสนธิกับน้ำเชื้อของฉัน…มันเป็นความผิดพลาด”

ยาหยีส่ายหน้ารัว น้ำตาไหลพรากไม่หยุด ยิ่งเขาพูดก็ยิ่งตอกย้ำความเสียใจ

“ฉันไม่มีวันยอมให้เธอทำร้ายตัวเองและลูกฉันเด็ดขาด” เดย์ตันขบกรามแน่น มือข้างหนึ่งกำปืนที่เหน็บอยู่เอวลูกน้องแน่น และเห็นท่าไม่ดีเขาจึงหยิบมันออกมา “อย่าทำแบบนี้”

“แต่ฉันรับมันไม่ไหว…นายเข้าใจไหม…ลูกคนแรกของฉัน ที่ฉันเฝ้าฝันอยากมีกับคนที่ฉันรัก…มันกลับเกิดขึ้นจากความผิดพลาด ความบังเอิญ…และกับผู้ชายที่ฉันไม่รู้จัก!”

“ฉันอาจจะเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอตอนนี้…” เดย์ตันเอื้อมมือไปหาเธออย่างระมัดระวัง น้ำเสียงหนักแน่นแต่แฝงความอ่อนโยน “แต่ถ้าเธอยอมให้โอกาส ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้คุณล้มคนเดียว เรามาตกลงกันเถอะ”

ยาหยียืนตัวสั่น ความรู้สึกปะทะกันจนสับสนวุ่นวาย

เธออยากเกลียดเขา

วินาทีนั้น…ลมเย็นแรงพัดผ่าน ราวกับท้องฟ้ากำลังรอฟังคำตัดสินใจของเธอ

มือของเขายื่นออกมา ไม่รู้ว่ามันจะมั่นคง อบอุ่น และจริงใจมากแค่ไหน ยาหยีหลับตาแน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ยื่นมือออกไปจับราวสะพานแน่น

“ฉันอยู่ไม่ได้จริงๆ…”

หลายชั่วโมงต่อมา กลับมาที่ปัจจุบัน

ยาหยีลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเธอนอนอยู่ในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล เสื้อผ้าบนร่างกายถูกเปลี่ยนเป็นชุดผู้ป่วย หลังมือมีสายน้ำเกลือเสียบอยู่ และข้อมืออีกข้างของเธอถูกมัดไว้ด้วยเชือก เท้าก็ถูกมัด

“ฟื้นแล้วเหรอ” เสียงเข้มจัดของใครสักคนที่เพิ่งลุกขึ้นมาจากโซฟาดังเข้ามาในโสตประสาทเธอ ยาหยีหลับตาแน่น ก่อนจะหันไปมองต้นทางของเสีย

“นาย!”

“ใช่ ฉันเองพ่อของเด็กในท้อง”

“ทุเรศ! อย่ามาใกล้ฉัน!”

“หุบปากแล้วควรพูดคำว่าขอบคุณที่ช่วยฉันไว้มากกว่านะ”

“ฉันไม่ได้อยากมีชีวิตอยู่! ไม่จำเป็นต้องขอบคุณนาย”

“เธอต้องมีชีวิตอยู่! เพราะเด็กในท้องเป็นลูกฉัน”

“แต่ฉันมีสิทธิ์เอาเด็กออก เพราะนี่ก็ไข่ฉันเหมือนกัน ฉันมีสิทธิ์!”

“ฉันให้เธอตายได้ก็ต่อเมื่อลูกฉันคลอดเท่านั้น ถ้าลูกยังไม่คลอด เธอก็ไม่มีสิทธิ์ตาย! จำไว้ด้วยยาหยี”

“…”!