Chapter 5

MAYA’S POV

Pagbaba ko ng hagdan kinabukasan, nandoon na siya sa kusina — naghahanda ng almusal. Nanlaki ang mga mata ko. Hindi sanay ang isip ko na makita siyang gumagawa ng bagay na dati ay ako lang ang gumagawa. Nang marinig niya ang mga hakbang ko, lumingon siya agad.

"Maaga ka," sabi niya, medyo hindi makatingin nang diretso. "Umupo ka na. Halos tapos na ito."

Dahan-dahan akong umupo. "Ginawa niyo po ito? Hindi niyo po kailangang mag-abala. Kaya ko naman po."

Inilapag niya ang plato sa harap ko at umupo sa tapat ko. "Alam ko namang kaya mo. Pero hindi ibig sabihin na ikaw lang ang pwedeng gumawa ng lahat. Kumain ka na habang mainit pa."

Kinain ko ang inihanda niya. Masarap ito — hindi perpekto, pero punong-puno ng pagpapahalaga. Habang kumakain kami, napansin kong hindi siya tulad ng dati. Hindi siya nagmamadali, hindi rin siya nakasimangot. Tumingin siya sa akin at biglang nagsalita.

"Maya, tungkol sa mga nakaraang linggo... patawad."

Natigilan ako. Hindi ko inakala na maririnig ko iyon mula sa kaniya.

"Hindi niyo po kailangang humingi ng paumanhin. Naiintindihan ko naman po kung bakit kayo naging ganoon."

"Hindi sapat ang pag-intindi mo. Masakit ang mga salita ko sa iyo. Trinato kitang parang gamit, hindi parang tao. At hindi iyon tama. Hindi dahil may utang ang pamilya mo ay may karapatan na akong saktan ka."

"Hindi ko po kayo itinuturing na masamang tao. Galit lang kayo noon, at naiintindihan ko iyon. Ang mahalaga... nandito tayo ngayon. At mas mabuti na ang ganito kaysa sa magkaaway tayo habang nakatira sa iisang bahay."

Tinapos namin ang pagkain nang tahimik pero hindi nakakailang. Nang magsimula na akong maghugas ng pinagkainan, agad siyang lumapit at hinawakan ang pulso ko.

"Umupo ka na. Ako na dito."

"Pero trabaho ko po ito..."

"Trabaho mo rin ang magpahinga. Simula ngayon, hindi na ikaw lang ang gagawa ng lahat. Magtulungan tayo. Tayo ay mag-asawa sa pangalan, at balang araw... sana maging totoo rin. Hindi sa dahil kailangan, kundi dahil gusto ko."

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Tumango lang ako at umalis sa kusina. Sa mga sumunod na araw, talagang ipinakita niya ang pagbabago. Kapag umuuwi siya galing sa trabaho, hindi na siya dumiretso sa kwarto o opisina. Lalapit siya sa akin, tatanungin kung kumusta ang araw ko, at minsan ay tutulong pa sa pag-aayos ng mesa. Isang hapon, habang nagtatanim ako sa hardin, lumabas siya at sumandal sa pintuan.

"Masaya ka ba dito?" tanong niya.

Lumingon ako sa kaniya at ngumiti. "Opo. Gusto ko ang mga bulaklak. Parang tayo — kailangan ng oras at pag-aalaga para mamukadkad. Hindi pwedeng madaliin."

Lumapit siya at tumabi sa akin. Hinawakan niya ang isang bulaklak nang marahan. "Tama ka. At akala ko kasi dati, ang lahat ng bagay ay pwedeng bilhin ng pera. Pero ikaw... hindi kita nabili. Binayaran ko lang ang utang para sa pamilya mo, pero ang puso mo? Iyon ay kailangan mong pagtrabahuhan. At handa akong magtrabaho para doon araw-araw."

Tumingin ako sa kaniya at nakita ko ang sinseridad sa kaniyang mga mata. Hindi na iyon ang Lucas na kilala ko noong una. Ito ay isang lalaking natututong magmahal at maging mabuti.

"Hindi niyo po kailangang madaliin ang sarili niyo. Nandito lang ako. Hihintayin ko kayo kahit gaano pa katagal."

Inabot niya ang kamay ko at hinawakan ito nang mahigpit pero banayad. "Hindi na kailangang maghintay nang matagal. Dahil sa araw-araw na nakakasama kita, mas lalo kong nararamdaman na ikaw ang pinakamagandang nangyari sa akin. At hinding-hindi na kita hahayaang makaramdam ka pa ng kawalan ng halaga."

Sa gabing iyon, habang magkasama kaming kumakain ng hapunan, hindi na namin kailangang magpanggap. Ang katahimikan namin ay hindi na puno ng tensyon — puno ito ng pag-unawa at bagong simula. Alam kong marami pa kaming dadaanan. Marami pa siyang dapat matutunan, at marami rin akong dapat intindihin tungkol sa kaniyang mundo. Pero hindi na kami magkakalayo. Dahil simula sa araw na iyon, hindi na lang ako ang kaniyang kabayaran. Ako ang kaniyang tahanan. At siya ang aking tahanan.

TO BE continued