Chapter 1

MAYA’S POV

"Linisin mo ang sahig. At siguraduhin mong walang maiiwan kahit isang butil ng alikabok. Ayokong makita ang kahit anong dumi pagpasok ko."

Walang emosyon ang boses ni Lucas Sterling habang inaayos niya ang kaniyang suit sa harap ng malaking salamin. Para sa kaniya, isa lang ako — utusan. Walang pangalan, walang halaga. Ang pagpapakasal namin ay kasunduan lamang, at hindi niya ako itinuturing na asawa kailanman.

Tinago ko ang panginginig ng aking mga kamay. "Opo. Gagawin ko po agad."

Lumingon siya at tiningnan ako mula ulo hanggang paa — parang isa akong bagay na hindi dapat nakaharang sa daan niya.

"Huwag kang mag-iisip na dahil nakasuot ka ng singsing ay may espesyal kang puwang dito. Kumakain ka dito, natutulog ka dito — kaya trabaho mo ang panatilihing maayos ang lahat. Hindi kita inuupahan para maging prinsesa, Maya. Nandito ka para bayaran ang utang ng pamilya mo. Naiintindihan ba?"

"Naiintindihan ko po."

"Mabuti. At huwag kang magsalita kung hindi kinakausap ka. Hindi ako nag-asawa ng kausap. Nandito ka lang para gawin ang mga bagay na ayaw kong gawin ko."

Humarap siya sa akin sandali bago lumabas ng p***o.

"Pagbalik ko, dapat nakahanda na ang hapunan. Ang paborito ko. Kung sakaling hindi masarap o kulang... alam mo na ang mangyayari."

Hindi na siya naghintay ng sagot. Lumabas na siya at iniwan akong mag-isa sa malawak na bahay na ito — na hindi kailanman magiging tahanan ko.

Sa loob ng mga unang linggo, ganoon ang araw-araw ko. Gumigising ako bago sumikat ang araw para ihanda ang kaniyang kape tamang-tama lang ang tamis, hindi masyadong mainit, hindi masyadong malamig. Pagkatapos ay lilinisin ko ang buong bahay mag-isa. Walang katulong. Gusto niya na ako lang ang gumagawa nito. Kapag nagkakamali ako kahit maliit na bagay lang — hindi siya nagpapalampas.

"Masyadong matamis ang kape. Binibigyan kita ng utos para gawin ito nang tama, hindi para hulaan mo ang gusto ko. Gawin mo ulit."

"Opo. Patawad po."

"At huwag kang laging humihingi ng paumanhin. Mas nakakainis iyon kaysa sa pagkakamali mo mismo. Alamin mo kung saan ka nagkakamali at huwag nang ulitin."

Isang hapon, pagkatapos kong maglinis ng buong bahay, pagod na pagod akong umupo sandali sa sala. Nakapikit lang ako sandali para huminga, nang biglang bumukas ang p***o at pumasok siya. Tiningnan niya ang upuang kinauupuan ko na parang nadumihan ko ito.

"Sino ang nagsabi na pwede kang umupo sa upuang iyon?"

Tumayo ako agad at yumuko. "Pasensya na po. Pagod lang po ako sandali. Tatayo na ako agad."

"Pagod? Akala mo ba trabaho mo lang dito ang magpahinga? Ang ama mo ay nagdulot ng milyun-milyong pagkawala sa kumpanya ko. At ikaw... ikaw ang kabayaran. Ang pagod mo ay wala kumpara sa nawala sa amin. Huwag mong iparamdam sa akin na ginagawa mo ako ng pabor dahil nandiyan ka."

"Hindi ko po iyon ibig sabihin. Pasensya na po."

"Simula bukas, huwag kang uupo hangga't hindi ka tapos sa lahat ng gawain. At huwag kang uupo sa mga upuang para sa bisita o para sa akin. May upuan ka sa kusina. Doon ka lang."

"Opo. Naiintindihan ko po."

Lumipas ang mga araw at mas lalo siyang naging mahigpit. Pero kahit gaano siya kasungit, hindi ako sumagot nang masama. Ginagawa ko lang ang lahat ng aking makakaya. Kapag mainit ang ulo niya, tumatahimik ako. Kapag nagkamali ako, inaayos ko ito. At sa bawat gabi na pumapasok siya sa kaniyang kwarto at isinasara ang p***o nang malakas... doon ko lang hinahayaang tumulo ang aking mga luha nang tahimik.

Isang gabi, umuwi siya nang hatinggabi na. Basang-basa siya ng ulan. Nagmadali akong kumuha ng tuwalya at mainit na tubig para sa kaniya. Paglapit ko sa kaniya, tinanggap niya ito pero hindi nagpasalamat.

"Bakit gising ka pa? Hindi ba't sinabi ko na matutulog ka bago ako umuwi kung hindi mo kailan—"

"Umalis ka na. Kaya ko na ang sarili ko."

Tinalikuran niya ako at naglakad papunta sa hagdan. Pero bago siya makarating sa itaas, narinig ko ang pag-ubo niya — malalim at paulit-ulit. Huminto siya sandali, parang pinipigilan ito, at pagkatapos ay tuluyan nang umakyat nang hindi lumingon.

Kinabukasan, maaga akong gumising. Pumunta ako sa kusina at naghanda ng mainit na sabaw at gamot. Kumatok ako nang mahina sa p***o niya. Walang sumagot. Kumatok ulit ako.

"Lucas? May iniwan akong sabaw at gamot sa tapat ng p***o mo. Mainit pa 'yan. Kainin mo bago lumamig. Patawad kung istorbo."

Nang bumaba ako makalipas ang isang oras, wala na ang pagkain at gamot. Ngunit hindi niya ako kinausap buong maghapon. Hanggang sa sumunod na linggo, ganoon pa rin utos, paalala, at paminsan-minsang pagsasalita na parang wala akong naririnig.

Isang hapon, aksidente kong nabitawan ang isang mamahaling plato at nabasag ito sa sahig. Tumakbo siya palabas ng opisina nang marinig ang tunog. Nakita niya ang mga bubog at ang mga luha ko na pilit kong pinipigilan.

"Anong ginawa mo?!" sigaw niya. "Alam mo kung magkano ang halaga niyan! At paulit-ulit kong sinasabi sa iyo mag-ingat ka sa lahat ng bagay dito!"

"Pasensya na po... hindi ko sinasadya. Mababawas niyo po sa babayaran ng pamilya ko. Magtatrabaho ako nang doble para mabayaran ito."

Tumingin siya sa akin — sa nanginginig kong mga kamay, sa luha na tumulo sa aking pisngi, at sa pagyuko ko habang pinupulot ang mga bubog nang walang suot na guwantes. Bigla niyang hinawakan ang pulso ko at hinila palayo sa mga bubog.

"Anong ginagawa mo?! Mapuputol ka niyan!"

"Kailangan ko po itong pulutin. Kasalanan ko naman eh."

Itinulak niya ako nang marahan palayo at siya na ang nagpulot. Tahimik lang siya habang ginagawa iyon. Nang matapos, tumayo siya at hinarap ako. Hindi na siya sumisigaw. Pero seryoso pa rin ang mukha niya.

"Huwag mong pulutin ang bubog gamit ang kamay mo. May walis at basahan sa labas ng p***o ng kusina. Naiintindihan ba?"

"Opo. Salamat po."

Huminga siya nang malalim at umupo sa isang upuan. Tumingin siya sa sahig kung saan kanina ang mga bubog.

"Hindi ako galit dahil nabasag ang plato. Galit ako dahil hindi ka nag-iingat sa sarili mo. Mahalaga sa akin na maayos ang lahat dito kasama ka na doon."

Napatingin ako sa kaniya. Hindi ako makapaniwala sa narinig ko.

"Mahalaga po ba ako sa inyo kahit konti?"

Tumayo siya at tumalikod. "Huwag mong bigyan ng maling kahulugan ang sinasabi ko. Nandito ka para tuparin ang kasunduan. Hindi dahil gusto kita. Kaya huwag kang masaktan kapag minsan ay masungit ako. Trabaho lang ang hinihingi ko mula sa iyo hindi puso mo. Naiintindihan ba?"

"Naiintindihan ko po. Pero salamat... sa pag-aalala kahit konti lang."

Hindi siya sumagot. Umakyat na siya pabalik sa kaniyang opisina. Pero sa araw na iyon, alam ko may nagbago na. Kahit hindi niya aminin, hindi na lang ako basta utusan sa paningin niya. At iyon ang sapat para harapin ko ang bawat araw nang may pag-asa.

TO BE CONTINUED