Chapter 4

MAYA’S POV

Ilang araw na ang lumipas at unti-unti nang nagiging normal ang bawat umaga. Gumigising ako bago sumikat ang araw, inihahanda ang kaniyang kape at almusal, nililinis ang buong bahay, at hinihintay ang kaniyang pagbabalik. Madalas ay tahimik lang kami, pero hindi na kasing bigat ng katahimikan noong una. Minsan ay magtatanong siya kung kumusta ang araw ko, at minsan naman ay magkukuwento ako nang kaunti tungkol sa mga nakita ko sa hardin. Nakikinig siya hindi laging sumasagot, pero alam kong nakikinig.

Ngayong gabi naman ay iba. Alas-on na ng gabi at hindi pa siya umuuwi. Nakaupo ako sa sala, hindi makatulog. Ang pag-aalala ay unti-unting pumapasok sa aking isipan. Sanay akong umuuwi siya bago mag-hatinggabi. At kapag hindi, karaniwang nagpapadala siya ng mensahe. Pero ngayon, wala.

Nang sumapit ang alas-tres ng madaling araw, narinig ko ang pagbukas ng p***o. Agad akong tumayo at sinalubong siya sa p***o. Hinanap ko ang kaniyang mukha sa dilim, at nang makita ko siya, napahinto ako. Magulo ang kaniyang damit, may gasgas sa kaniyang braso, at ang kaniyang mga mata ay parang nawala sa sarili hindi dahil sa pagod lang, kundi dahil sa galit at sakit na pinagsama.

"Lucas! Anong nangyari?!"

Hindi siya sumagot. Dumiretso siya sa sofa at umupo, ibinaba ang kaniyang mukha sa kaniyang mga palad. Lumapit ako nang dahan-dahan, takot na baka pagalitan niya ako ulit kung lalapit ako nang walang paalam. Pero hindi ko kayang manatili lang sa malayo habang ganito ang kalagayan niya.

"May magagamit ba akong gamot dito? May dugo po ang braso mo."

Itinaas niya ang kaniyang ulo at tumingin sa akin nang matagal. Sa ilalim ng mahinang ilaw, nakita ko ang isang bagay na hindi ko pa nakikita noon kahinaan. Ang makapangyarihang si Lucas Sterling, ang lalaking kinatatakutan ng lahat, ay mukhang pagod na pagod na lalaking nasaktan lang.

"Hindi mo kailangang gawin ito, Maya. Pumunta ka na sa kwarto mo. Ito ay hindi mo problema."

"Hindi ko po itinuturing na problema ang pagtulong sa inyo. Tao ka rin na nasasaktan. Hayaan niyo akong tulungan kayo. Kahit ngayon lang po."

Tumayo siya nang dahan-dahan, tila nag-aalinlangan kung dapat ba siyang magtiwala sa akin. Pagkatapos ay bumuntong-hininga at tumango nang bahagya. Kinuha ko ang first aid kit mula sa kusina at umupo ako sa tapat niya. Habang nililinis ko ang sugat niya, tahimik lang kaming dalawa. Paminsan-minsan ay napapangiwi siya sa hapdi, pero hindi siya umalis.

"Sino ang gumawa nito sa inyo?" tanong ko nang mahina, hindi sigurado kung sasagot siya.

Tumahimik siya sandali. "Mga taong ayaw sa akin. Mga taong natatakot na mawala ang kapangyarihan nila. Ganyan ang mundo ko, Maya. Puno ng panganib at pagtataksil. Walang sinuman ang mapagkakatiwalaan."

Tumingin ako sa kaniya nang diretso sa mga mata. "Kahit po ba ako? Kahit nandito na ako sa piling niyo?"

Hinawakan niya ang aking kamay na nakapatong sa kaniyang tuhod. Ang hawak niya ay banayad, parang takot na baka bigla akong mawala.

"Hindi ko alam kung paano ka ilagay sa mundong ito. Kapag mas dumidikit ka sa akin, mas nagiging delikado ang buhay mo. Kaya minsan... minsan gusto kitang itaboy. Para ligtas ka. Pero hindi ko magawa. Dahil sa tuwing nakikita kita... pakiramdam ko may nawawala sa akin kapag wala ka."

Napahinto ako sa ginagawa ko. Ang puso ko ay mabilis na tumibok. Hindi ko inaasahang maririnig ko ito mula sa kaniya.

"Hindi niyo po kailangang mag-alala sa akin. Pinili kong manatili dito. At kung may mangyari man... nandito ako para sa inyo. Hindi bilang kabayaran. Kundi bilang kasama mo."

Hinawakan niya ang aking mukha gamit ang kaniyang malayang kamay. Ang mga daliri niya ay dahan-dahang humaplos sa aking pisngi, parang sinusuri kung totoo ba ako o panaginip lang.

"Bakit ka napakabait sa akin? Anong gusto mong makuha? Dahil kung gusto mo ang puso ko... natatakot akong ibigay iyon. Dahil kapag nasira mo iyon, wala na akong matitira."

"Ang puso niyo po ay hindi ko hinihingi nang sapilitan. Kung dumating man ang panahon na handa na kayong magmahal... sana ako pa rin ang kasama mo. Hihintayin ko po kayo. Kahit gaano pa katagal."

Isinandal niya ang kaniyang noo sa aking noo. Ang aming paghinga ay naghalo sa katahimikan ng gabi. Sa sandaling iyon, hindi na siya ang makapangyarihang bilyonaryo at hindi rin ako ang kaniyang utusan. Dalawa lang kaming tao na parehong naghahanap ng tahanan sa isa't isa.

"Paano kung hindi ako karapat-dapat sa kabaitan mo?" bulong niya.

"Walang tao na hindi karapat-dapat sa pagmamahal. At ikaw... higit pa sa karapat-dapat ka."

Nanatili kami sa ganoong pwesto nang mahabang panahon. Hindi kailangang magsalita pa nang marami. Ang katahimikan ang nagsabi ng lahat. Nang matapos ko ang paggamot sa kaniya, hindi siya umakyat sa kaniyang kwarto. Nanatili siya sa sofa at pinanood akong maghanda ng kumot para sa kaniya.

"Hindi mo kailangang magbantay sa akin, Maya. Matulog ka na."

"Magpapahinga lang po ako sandali dito sa tabi niyo. Kung may kailangan kayo... tawagin niyo lang ako. Nandito lang ako."

Hindi na siya tumutol. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata, at bago siya tuluyang dalawin ng antok, narinig ko ang kaniyang bulong na halos hindi ko narinig:

"Salamat, Maya. Ikaw lang ang mayroon ako."

Kinabukasan, paggising ko, wala na siya sa tabi ko. Nasa mesa naman ang isang tasa ng mainit na tsaa at isang maliit na piraso ng papel. Hindi maganda ang sulat-kamay, parang nagmadali siya, pero nabasa ko pa rin: Salamat sa kagabi. Mag-ingat ka ngayong araw.

Hindi nakapangalan, walang lagda, pero alam kong galing iyon sa kaniya. Pinunasan ko ang ngiti sa aking labi at hinawakan ang papel sa aking dibdib. Alam kong hindi pa madali ang lahat. Marami pa siyang takot na kailangang harapin. Marami pa siyang pader na kailangang gibain. Pero sa gabing iyon, nalaman ko ang isang bagaynagsisimula na siyang magtiwala. At ang pagtitiwala ang unang hakbang patungo sa pagmamahal. Handa akong maghintay. Handa akong magtiis. Dahil alam ko... balang araw, makikita niya rin ang sarili niya sa pamamagitan ng mga mata ko. At sa araw na iyon, hindi na tayo magkahiwalay.

TO BE CONTINUED