Chapter 3

MAYA’S POV

Gaya ng nakasanayan, maaga akong gumising. Inihanda ko ang kaniyang kape at almusal eksakto ang lahat. Nang bumaba siya, tahimik lang siyang kumain. Walang reklamo, walang pasasalamat. Pero hindi na rin siya masungit gaya ng dati. Iyon na ang malaking pagbabago para sa akin.

Pagkaalis niya, sinimulan ko ang paglilinis. Habang nagpupunas ako ng bintana, biglang bumukas ang p***o at pumasok siya mas maaga kaysa sa nakasanayan. Magulo ang buhok niya at mukhang hindi maganda ang pakiramdam niya.

"Bakit nandiyan ka pa? Hindi pa tapos ang lahat ng gawain mo?" tanong niya, pero hindi ang tono na galit lang parang hirap siya magsalita.

"Tapos ko na po ang iba. Magpapahinga lang po sana sandali bago ko tapusin ang iba pa. Maaga po kayong nakabalik."

Hindi siya sumagot. Umupo siya sa pinakamalapit na upuan at hawak ang kaniyang noo. Napansin kong namumutla siya at mas mainit ang kaniyang balat nang hindi ko sinasadyang madikit ang aking braso sa kaniya.

"Lagnat po kayo," bulong ko. "Magpapahinga po kayo? Maghahanda ako ng gamot at mainit na tubig."

Tumayo siya agad kahit halatang hirap siya. "Hindi ko kailangan ng alaga mo. May trabaho pa ako. Huwag mong isipin na dahil may sakit ako ay pwede ka nang maging malaya sa mga utos ko. Tapos na ba ang mga dapat mong gawin?"

"Hindi po kumpleto. Pero mas mahalaga po na magpahinga kayo. Hindi po kayo magiging produktibo kung masama ang pakiramdam niyo. Pakiusap, Lucas. Kahit ngayon lang po."

Tumingin siya sa akin gulat na may pagtataka. Parang hindi siya sanay na may nag-aalala sa kaniya nang ganito.

"Huwag kang maging pamilyar sa akin. Hindi tayo magkaibigan. At hindi rin tayo pamilya. Tuparin mo lang ang tungkulin mo at huwag kang makialam sa kalusugan ko."

"Hindi po ito pakikialam. Ito ay pag-aalala. Tao rin po kayo. At kahit pa lagi niyo akong sinisigawan at inuutusan... hindi ko po kayo gustong makitang nahihirapan. Hayaan niyo po akong tulungan kayo."

Tumahimik siya. Bumuntong-hininga nang malalim at dahan-dahang bumalik sa pagkakaupo. Parang biglang nawala ang lakas niya para ipaglaban ang pagiging matigas niya.

"Sige. Gawin mo na. Pero huwag mong asahan na gagawin ko ito ugali. At huwag mong sabihin sa iba na may sakit ako. Ayokong makita nilang mahina ako."

"Susundin ko po. Pahinga lang kayo diyan. Babalik ako agad."

Kumuha ako ng gamot, maligamgam na tubig, at isang makapal na kumot. Nang makabalik ako, nakapikit siya at nakasandal sa likod ng upuan. Mukhang pagod na pagod talaga siya. Nang marinig niya ang mga hakbang ko, idinilat niya ang kaniyang mga mata.

"Inumin niyo po ito. At magpahinga kayo sa kwarto niyo. Mas komportable po doon."

Tinanggap niya ang gamot at tubig. "Kaya ko pa umakyat. Huwag mong alalahanin ako."

Kahit sinabi niya iyon, nakita ko ang paghihirap niya sa pagtayo. Pero hindi ako tumulong alam kong ayaw niya ng awa. Pinanood ko siyang umakyat hanggang sa mawala siya sa paningin ko. Bumalik ako sa kusina at nagluto ng mainit na sabaw madaling tunawin at makakatulong sa kaniyang lalamunan.

Pagkatapos ng ilang oras, dahan-dahan akong umakyat at kumatok sa p***o niya. Walang sumagot. Bumaba muna ako at naghintay. Nang sumunod na oras, sinubukan ko ulit.

"Lucas? Nasa labas lang po ako. May mainit na sabaw at gamot dito. Kung gising kayo... kainin niyo po. Kung tulog kayo... iiwan ko lang po dito sa labas. Huwag po kayong mag-alala, aalis na ako agad."

Iniwan ko ang pagkain sa tapat ng p***o at bumaba. Hindi ako naghintay. Ayokong isipin niya na hinihintay ko ang pasasalamat niya. Ang mahalaga ay alam kong gagaan ang pakiramdam niya.

Kinabukasan, maaga akong bumaba. Nakita kong wala na ang plato at baso sa labas ng p***o niya nalinis na niya at naiwan sa ibaba ng hagdan. Nang bumaba siya, mukhang mas maayos na siya. Hindi na siya namumutla gaya kahapon.

Humarap siya sa akin sandali bago umupo sa hapag-kainan.

"Salamat," bulong niya, halos hindi ko marinig. Mabilis din siyang nagpatuloy bago pa ako makasagot. "Pero huwag mong ulitin iyon nang walang paalam. Hindi ibig sabihin na tinanggap ko ang tulong mo ay pwede ka nang makialam sa oras ko. Naiintindihan ba?"

"Naiintindihan po. Masaya ako na maayos na kayo."

Tumingin siya sa akin nang sandali, mabilis na umiwas ng tingin, at nagsimulang kumain. Hindi na kami nag-usap pa tungkol doon. Pero sa araw na iyon, alam ko hindi na lang ako basta utusan sa paningin niya. At kahit hindi niya aminin, alam kong na-appreciate niya ang ginawa ko. Hindi pa pagmamahal iyon. Pero unti-unti, gumagaan na ang bigat sa pagitan namin. At sapat na iyon para ipagpatuloy ko ang ginagawa ko hindi dahil obligasyon ko, kundi dahil talagang nag-aalala ako sa kaniya.

TO BE CONTINUED