ログインPagdating ni Valerian sa villa, narinig niya ang sigaw ng isang tao na humihingi ng tulong. Sinundan niya ang pinagmumulan ng boses at nakita si Krishna na nakahandusay sa sahig.“Krishna!” tawag niya habang nagmamadaling lumapit sa dalagang bugbog na bugbog.“Ikaw ba iyan, Valerian?” tanong nito habang pilit na iminumulat ang mga mata.“Ako ito.”“Diyos ko, salamat! Salamat at ikaw iyon. Pumunta ka at hanapin mo si Rosie, pakiusap. Siya... itinulak siya. Hindi ko alam kung ano na ang kalagayan niya dahil kinaladkad ako palabas. Puntahan mo siya, pakiusap,” sabi ni Krishna.Agad na pumasok si Valerian sa villa habang paulit-ulit na tinatawag ang pangalan ni Rosie.Nagpasya siyang tingnan ang ikalawang palapag nang makita niya si Rosie na nakahandusay sa paanan ng hagdan.Walang malay.“Rosie!” sigaw niya habang marahang ibinabaligtad ang katawan nito sa kaniyang mga bisig.Bukod sa pasa sa noo nito, may dugong umaagos pababa mula sa kaniyang binti.“Manatili ka sa akin, mahal ko. Paki
"Makinig ka! Sa tingin ko, dapat mo nang sabihin kay Valerian ang totoo," sabi ni Krishna habang pinagmamasdan si Rosie na isinusuka ang huling subo ng pagkaing kinain nito noong tanghalian.Mula nang dumating sila sa villa, palagi nang nakararanas ng morning sickness si Rosie. Madalas siyang nagsusuka at nanghihina sa buong maghapon.Sa kabila ng lahat ng iyon, hindi man lang niya naisipang tawagan si Valerian, at ganoon din naman ang lalaki. Hindi rin ito nag-abalang tawagan siya."Palagi kang may sakit simula nang dumating tayo rito sa villa. Lagi kang nagsusuka, at para bang hindi pa sapat iyon, napakarumi pa ng lugar na ito," reklamo ni Krishna.Marumi at napabayaan na ang villa nang dumating sila roon ilang araw na ang nakalilipas. Sinabi sa kanila ni Rosalie na may mga katulong na aasikaso sa kanila pagdating nila sa villa, ngunit wala silang nadatnang kahit sino. Halos balot ng alikabok ang buong lugar nang dumating sila.Ipinilit ni Krishna na umalis na lamang sila, ngunit ay
“So you're saying Valerian plans to send me to his villa under the guise of letting things die down when all he really wants is a divorce?” tanong ni Rosie.“Oo! Iyan mismo ang narinig kong sinabi ni Vienna. Kung totoo ang lahat ng 'yon, napakalaking gago ni Valerian!” pagmumura ni Krishna Isang linggo na ang nakalipas mula nang mabunyag sa publiko ang pagtatrabaho niya sa isang bar. Isang linggo na rin mula nang magbago ang lahat sa pagitan nila ni Valerian.He might not show it. Kinakausap pa rin siya nito at magkasama pa rin silang natutulog sa iisang kama tuwing gabi. Ngunit alam ni Rosie na hindi na tulad ng dati ang lahat. Habang sinusubukan niyang patunayan ang kawalang-sala, lalo namang dumarami ang mga kumakalat na tsismis na nagpapahamak sa kanya. Mga tsismis na tila pinaniniwalaan ni Valerian.Iyon din ang dahilan kung bakit hindi pa niya nasasabi rito ang tungkol sa kanyang pagbubuntis. Umaasa siyang hihina rin ang ingay sa paligid nila at magkakaroon siya ng pagkakataong
"Ikinagagalak kong umaasa na mas marami pa tayong magiging transaksiyon sa negosyo, Mr. Valentino.""Ganoon din ako, Mr. Kim," sagot ni Rocco habang nakikipagkamay sa nakatatandang lalaki, kasabay ng pagsasara nila ng isang kasunduang nagkakahalaga ng milyon-milyon.Pagkaalis ni Kim, kasalukuyang ipinapaalam kay Rocco ang tungkol sa susunod niyang appointment sa araw na iyon nang dumating si Miguel."At tingnan nga naman kung sino ang narito. Si Mr. Valentino mismo!" bati nito habang iniabot ang kamay upang makipagkamay.Sandaling tinitigan ni Rocco ang kamay nito bago tuluyang nakipagkamay.Matagal nang malapit na kaibigan ng kanilang pamilya sina Miguel at Dora. Bagama't malapit si Dora sa kanila, nanatili namang may distansiya si Miguel. Isang bagay na ikinatuwa ni Rocco dahil hindi talaga sila magkasundo ng lalaki.Pakiramdam ni Rocco, sa likod ng malamig ngunit palakaibigan na imaheng pilit ipinakikita ni Miguel sa ibang tao, nagtatago ang napakaraming kasamaan."Miguel, hindi ko
Nang makarating si Rosie sa buffet table, kumuha siya ng cupcake. She had barely taken a bite when Savannah appeared beside her.“Take it easy, or you might show everyone that you came from the slums,” Savannah said mockingly.Tiningnan ito ni Rosie nang malamig. “Bakit hindi mo na lang ako layuan?”Bahagyang ngumisi si Savannah. “Finally showing your claws?” Lumapit ito nang kaunti. “Pero payo ko sa'yo, itago mo muna ang tapang na 'yan ngayong gabi. Napakahalaga ng gabing ito para kay Valerian.”Nanatiling tahimik si Rosie.“He must have told you, right?”When Rosie didn’t respond, Savannah continued“He’ll be giving a speech later tonight. That’s how influential he is in society. Halos lahat ng narito ay gustong makatrabaho siya. May ilan pa ngang gagawin ang lahat para mapansin niya.” Bahagyang yumuko si Savannah at bumulong. “Pero ano sa tingin mo ang mangyayari kung ang nakaraan mo ang makasira sa reputasyon niya?”“Malinis ang konsensiya ko,” mariin niyang sabi. “Wala akong dapa
Pagdating na pagdating nila sa mansyon, agad na bumaba si Valerian mula sa sasakyan nang walang kahit isang salita. Hindi man lamang ito lumingon kay Rosie.Napakagat-labi si Rosie bago mabilis na bumaba rin. Sinundan niya ang asawa paakyat sa hagdan hanggang sa makarating sila sa kanilang silid. Pagpasok niya, abala si Valerian sa isang tawag. Tahimik lamang siyang naghintay hanggang matapos ito bago tuluyang lumapit.“Valerian, ako—”“Ikaw ay ano?” Malamig nitong putol habang ibinababa ang cellphone. “Anong sasabihin mo matapos kong malaman ang katotohanan mula kay Savannah at sa imbestigador ko, gayong dapat ikaw mismo ang nagsabi sa akin?”Napayuko si Rosie.“I'm sorry. I didn’t mean to keep it from you. Natakot lang ako.”“Tinatanong kita kagabi, Rosie.” Bahagyang tumaas ang boses nito, ngunit higit na nangingibabaw ang pagkadismaya kaysa galit. “Gusto kong sabihin mo sa akin ang totoo. I needed you to trust me. Pero hindi mo ginawa.”“Sorry…” Nangingilid ang luha sa mga mata niy
The interview came to an end with polite smiles and scattered applause. Isa-isang lumabas ng hall ang mga aplikante, kasabay ng tunog ng kanilang mga takong sa marmol na sahig habang bumabalot sa paligid ang mahihinang bulungan.Sa labas, malapit sa parking lot, may maliit nang grupo ng mga babae n
Noong huling beses na tumapak si Samantha sa Pilipinas ay buntis, at wasak ang kanyang puso.Ngayon, muli siyang bumalik, suot ang mataas na takong, hawak ang manipis na portfolio, at pilit na pinipigilan ang panginginig ng kanyang mga kamay.Hindi niya halos makilala ang sariling repleksyon sa sal
“Hinay-hinay lang, ma’am,” mahinahong sabi ng bartender habang marahang hinahawakan ang kaniyang braso.Ngunit agad na inalis ni Samantha ang kamay ng lalaki.“I-i’m f-fine…” bulol niyang sagot. “Isa pa!”Mariin niyang ibinagsak ang kamao sa counter. Napataas ng kilay ang bartender. Habang hinihint
Pagkauwi ni Samantha nang gabing ‘yon, matapos maligo ng malamig na tubig, naupo siya sa gilid ng sofa ni Sophia. Mahigpit niyang hawak ang isang tasa ng tsaa na hindi man lang iniinom. Hanggang ngayon ay pilit pa rin niyang inuunawa ang hindi inaasahang pagkikita nila ni Caleb kanina.Ang matatali







