FAZER LOGINNagising ako na may mabigat na pakiramdam sa aking buong katawan. Ang aking mga talukap ay tila pinahiran ng tingga, napakabigat idilat. Ang unang pumasok sa aking pandama ay ang pamilyar at nakakasulasok na amoy ng alkohol at gamot.Nasa ospital ba ako?Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Ang puting kisame ng aking silid sa penthouse ang bumungad sa akin. Wala ako sa ospital, ngunit sa gilid ng aking kama ay naroon ang isang IV stand, at ang likidong dextrose ay unti-unting pumapatak patungo sa manipis na tubo na nakakonekta sa likod ng aking palad."She is severely malnourished and dehydrated, Mr. Montenegro."Isang pamilyar na boses ng lalaki ang narinig ko mula sa paanan ng kama. Pinihit ko ang aking ulo at nakita si Dr. Alonzo, ang private physician ng pamilya Montenegro, na seryosong nakikipag-usap kay Kristoff."Kakalabas niya lang ng ospital this past week dahil sa miscarriage. Her body went through a massive trauma, physically and emotionally. The lack of nutrients
Tinitigan ko siya nang matalim.Ang kaniyang pag-amin ay mas lalong nagpagitaw sa galit na kumukulo sa aking ugat.Wala na ang lalaking nagmakaawa kagabi, ang kaharap ko ngayon ay ang walang-awang bilyonaryo na nabubuhay sa pananakot at pagmamanipula."Halimaw ka," madiin kong asik. Lumapit ako sa kaniyang lamesa at marahas na ibinagsak ang dalawa kong kamay sa makapal na salamin nito. "Akala mo ba sa paggawa mo nito, babalik ang respeto ko sa'yo? Akala mo ba matatakot mo ako?!"Dahan-dahang inikot ni Kristoff ang kaniyang swivel chair paharap sa akin. Ang kaniyang mga mata ay dumapo sa aking mga nanginginig na kamay bago umakyat sa aking nag-aapoy na mga mata."Respeto?" Isang malamig na ngisi ang sumilay sa kaniyang mga labi. "I don't need your respect, Sasha. I don't need your forgiveness either. Nakita ko na kagabi na kahit lumuhod ako sa harapan mo hanggang sa dumugo ang mga tuhod ko, hinding-hindi mo ako mapapatawad."Bigla siyang tumayo. Dahil sa tangkad niya, napilitan akong t
Ang Montenegro Tower ay ang pinakamataas at pinaka-eksklusibong corporate building sa buong Makati Central Business District. Pag-aari ito ng pamilya Montenegro at nagsisilbing sentro ng kanilang bilyun-bilyong imperyo.Nang huminto ang itim na Maybach sa harap ng grand entrance ng gusali, agad na nagbukas ang pinto ang mga naka-unipormeng valet at bodyguards.Naunang lumabas si Kristoff. Inayos niya ang kaniyang suit bago inilahad ang kaniyang kamay papasok sa sasakyan para alalayan ako.Tinitigan ko ang kamay niya bago ko inilapat ang aking palad doon. Wala akong magawa. Ang banta niya tungkol sa paninira sa karera ni Damian ay sapat na para itali ang mga kamay ko sa ngayon.Pagpasok namin sa malawak na lobby, natigil ang lahat ng empleyado.Ang mga executives, mga managers, at mga rank-and-file employees ay mabilis na huminto sa paglalakad at yumuko bilang paggalang. Rinig na rinig ang mga bulungan at ang mga paghanga."Good morning, Mr. CEO. Good morning, Mrs. Montenegro."Hindi n
Kinabukasan ng umaga.Tulad ng nakagawian ko nitong mga nakaraang linggo, lumabas ako ng kwarto bandang alas-otso ng umaga. Inaasahan kong bubungad sa akin ang amoy ng nilulutong sabaw o itlog. Inaasahan kong makikita ko si Kristoff na may suot na apron, nakatayo sa kusina, at pilit na ngingiti sa akin habang iniaalok ang pagkaing ginawa niya para sa akin.Ngunit pagdating ko sa sala, ibang-iba ang atmospera ng penthouse.Walang amoy ng nilulutong pagkain mula kay Kristoff. Ang buong lugar ay tahimik, malamig, at pormal.Sa mahabang dining table, nakaupo si Kristoff sa kabisera.Hindi siya mukhang kaawa-awang asawa na umiiyak kagabi. Nakasuot siya ng isang perpektong na-iron na charcoal-grey three-piece suit.Ang kaniyang buhok ay maayos na nakasuklay pabalik, walang kahit anong hibla na nakalabas.Hawak niya sa isang kamay ang isang tablet na nagpapakita ng stock market trends, habang ang kabilang kamay ay dahan-dahang humihigop ng black coffee. Ang buong presensya niya ay sumisigaw
Naiwan ang malawak na penthouse sa isang nakatutulensyang katahimikan.Hinihingal pa rin si Kristoff. Ang kaniyang mga kamay ay nanginginig habang mabilis siyang humaharap sa kinaroroonan ni Sasha.Ang kaniyang galit at nakatatakot na mukha kanina ay mabilis na napalitan ng matinding takot, pag-aalala, at pagmamakaawa habang nakatitig sa kaniyang asawa.Dahan-dahan siyang lumapit kay Sasha. Ang kaniyang mga hakbang ay napakaingat, na para bang natatakot siyang maglaho ito sa harap niya."Sasha..." paos niyang usal, ang kaniyang mga mata ay basang-basa ng luha. "Nasaktan ka ba? Did she touch you? Sinaktan ka ba niya sa tiyan mo? Tell me, anong masakit sa'yo?"Dahan-dahan niyang inabot ang mga balikat ni Sasha upang suriin ito. Ang kaniyang mga daliri ay nanginginig habang pilit na hinahawakan ang cardigan nito.Inaasahan niya na sa pagkakataong ito—matapos niyang protektahan si Sasha, matapos niyang ipahiya at itapon si Vivieane sa harap nito, matapos niyang ipagsigawan sa buong mundo
"Mabuti nga at nawala ang batang 'yon! Hindi nararapat magkaroon ng dugo ng isang dukhang tulad mo sa pamilya Montenegro! Dapat lang na mamatay ang—"PAK!Isang malakas, mabilis, at nanggagalaiting sampal ang gumuhit sa kaliwang pisngi ni Vivieane.Sa lakas niyon, napahawak si Vivieane sa kaniyang mukha at napasandal sa gilid ng sofa. Nanlaki ang kaniyang mga mata habang nakatitig kay Sasha, hindi makapaniwala na ang isang Sasha na dating tahimik at sunud-sunuran ay nagawang dumanak ng pisikal na lakas sa kaniya."You... you slapped me?!" sigaw ni Vivieane, ang kaniyang pisngi ay mabilis na namumula at nagmamarka. "You fucking bitch!"Nawalan na ng katinuan si Vivieane. Sa matinding galit at pagkapahiya, itinaas niya ang kaniyang dalawang kamay na may mahahabang kuko at mabilis na sumugod kay Sasha.Akmang hahablutin niya ang buhok nito at itutulak patungo sa glass table upang saktan ang katawan nito.Dahil sariwa pa ang tahi sa puson ni Sasha, napahawak ito sa kaniyang tiyan at bahag
CHAPTER 2:“Gusto niyang sumayaw ka ng hot dance. Doon sa main stage. Kasama ng bagong macho dancer natin.”Hot dance with him? After what happened five years ago? Makakaya ko ba? Para sa pera?Nanlamig ang buong katawan ko. Tumingin ako muli sa ibaba.Sumasayaw pa rin siya sa ilalim ng madilim na p
“Sayaw, Kikay… sige pa…” halos nakapikit na saad ng matanda.Ngumiti ako nang pilit para itago ang pandidiri na umaakyat sa lalamunan ko. Nilunok ko ang lahat ng pride ko.“Gusto mo ba 'to?” bulong ko, ginagawang malambing at mapanukso ang boses ko kahit na gusto ko nang masuka.Tumango siya, tila n
CHAPTER 5:KINABUKASANNagising ako sa ingay ng mahinang ugong ng aircon. Mabigat ang aking talukap, at ang buong katawan ko ay tila bugbog sa hindi maipaliwanag na kapaguran.Ramdam ko ang kakaibang init na nakabalot sa aking likuran, isang matipunong braso ang mahigpit na nakapulupot sa aking bayw
CHAPTER 4:“Rhamesis… ahh…” Ang boses ko ay hindi ko na halos makilala. Nawawala ako sa sarili ko! Pakiramdam ko’y nilalamon ako ng init ng alak at init ng pagdamit ng labi at palad niya.Tiningnan niya ang hubad kong dibdib. Ang mga mata niya ay manghang-mangha at seryosong natingin.Ilang saglit p


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




