LOGINSebuah kisah yang menyentuh dan sarat emosi tentang Mia, seorang perempuan yang terjebak dalam pernikahan tanpa cinta, pernikahan yang dibangun atas dasar kesepakatan bisnis, bukan perasaan. Setelah menikah dengan Keenan Bramantyo, seorang pengusaha sukses yang dingin dan acuh tak acuh, Mia hidup bagaikan bayangan tembus pandang yang tidak pernah diakui, sementara cinta sejati Keenan dicurahkan pada perempuan lain, yaitu adik tiri Mia sendiri, Tasya. Ketika Mia secara tak terduga mengetahui bahwa dirinya hamil anak kembar, kabar itu mengguncang dunianya, terlebih karena kontrak pernikahannya secara tegas melarang kehamilan. Saat Mia berjuang menerima kenyataan bahwa dia mengandung anak-anak Keenan, dia bukan hanya harus menghadapi beratnya hubungan yang dingin dan serba kontraktual, tetapi juga perihnya pengkhianatan ketika Keenan terus menjalin hubungan dengan Tasya. Pergulatan batin Mia semakin dalam ketika dia harus menghadapi perasaannya sebagai perempuan yang tak pernah dianggap oleh pria yang dia cintai, sambil menyimpan rahasia besar tentang kehamilannya.
View MoreSamantha's POV
"Hayop 'yong lalaking 'yon!" gigil kong anas sabay bagsak ng hawak kong bote sa lamesa. "Ang kapal ng mukha niya. Matapos ko siyang minahal at ibigay ang sarili ko sa kanya saka niya 'ko iiwan. Tapos ang ipinalit niya sa 'kin 'yong haliparot na kapitbahay namin?" Pagak na natawa si Alya, ang best friend ko. "Yan kasi, kagagahan mo! Hindi ba't sinabi ko na sa 'yo na iwanan mo na ang lalaking 'yan? Ano? Hindi ka nakinig sa 'kin. Anong nangyari sa'yo? Tapos iiyak-iyak ka?" Sinimangutan ko si Alya at bahagya siyang tinulak. Muli ay nilaklak ko ang laman ng hawak kong bote. "Mahal ko nga, diba?" pagrarason ko. "Mahal? Anong ginawa sa 'yo ng pagmamahal mo sa kanya? Look at yourself. You're a mess. Ang ganda-ganda mo at napaka-professional pero iniwan ka kasi ang gaga mo pagdating sa pag-ibig." Sumandal ako sa kinauupuan ko at muli ay tumulo ang luha ko. Muli ko na namang naalala ang nakita ko kaninang madaling araw nang bumisita ako sa apartment niya. Pareho silang walang saplot at naghahalikan pa. Kulang na lang ay masipa ko silang dalawa habang ginagawa nila iyon. Maya-maya ay umayos ako ng pagkakaupo. Nilapag ko ang hawak kong bote na wala ng laman. Napalinga-linga ako sa paligid ko pero wala na si Alya. Kaya naman nagtungo ako sa dance floor upang sumayaw. Ito na lang ang natatanging paraan para makalimutan ko kahit saglit lang ang ex-boyfriend ko. Hindi niya ako nagawang irespeto at niloko pa niya ako. "Hi," bati sa akin ng isang lalaking may hawak na bote ng alak. Gwapo, matangkad, at may balbas. Bagamat medyo madilim sa loob ng bar ay kitang-kita ko ang taglay niyang kagwapuhan. Well, mas gwapo pa nga ang lalaking ito kaysa doon sa mukhang butete kong ex-boyfriend. "Hi," bati ko rin sa kanya. "How are you doing?" tanong nito at nakipagsayawan na rin sa akin. "Tanaw kita do'n sa kabilang dulo ng bar. Kung wala lang ang malakas na tugtog paniguradong narinig ko na ang pagsigaw mo. May problema ba?" Natawa ako. "Problema? Oo, malaki." Hindi siya nagsalita bagkus ay nakatitig lang siya sa akin, hinihintay na ituloy ko ang sasabihin ko. "Why do you want to know? Hindi naman kita kilala at mas lalong hindi kita kaano-ano." "Natatakot ka bang husgahan kita?" nakangisi nitong sambit. "Hindi no!" bulalas ko. "Sige. How about I tell you my problems, and then you tell me yours? Is it a deal?" I paused for a moment. Hindi kalaunan ay tumango ako. Maya-maya ay hinila niya ako patungo sa kanyang kinalulugarang pwesto. No one was there except the two of us. Umupo kami sa couch at mula roon ay komportable akong sumandal. Humarap ako sa kanya nang magsimula na siyang magsalita. "I hate my family. Wala silang ibang nakita kundi ang mga kalokohan ko. Ni kahit minsan ay hindi nila ako binigyan ng pagkakataon na patunayan ang sarili ko sa kanila. They were always proud of my sister and the things that she achieved. I'm always at the bottom, always suffering and always trying to be a perfectionist." Tumango-tango ako. "Baka naman tama sila? Knowing that you're here and getting drunk, sino ba naman ang hindi magagalit? Kung ako ang kapatid mo, hindi lang kita sisipain, hahampasin pa kita." Natawa siya. "You will never understand. How about you? Anong problema mo?" Bumuntung-hininga ako bago sumagot. "My ex-boyfriend cheated on me. Bakit ba ganon kayong mga lalaki? Ang kakapal ng mukha niyo. Kayo na nga ang minamahal ng husto kayo pa ang gagawa ng kalokohan." "Whoa! Hindi lahat ng lalaki ganyan," kunot-noong anas nito at hinaplos ang pisngi ko. "Yes, I might be a cheater. But if you are my girlfriend, bakit pa kita ipagpapalit? Bakit pa kita lolokohin? In fact…alam mo ang gagawin ko?" "Ano?" Lumapit siya sa akin. "Pakakasalan na kaagad kita at hindi na kita pakakawalan pa." Napalunok ako sa sinabi niyang iyon. Matapos niyon ay naramdaman ko ang pag-iinit ng magkabilang pisngi ko. "Kung gusto mong kalimutan pansamantala ang ex-boyfriend mo, nandito lang ako. I'm willing to help." Bahagya akong natawa sa sinabi niya. Hindi kalaunan ay tila ba may sariling isip ang mga kamay ko at hinaplos ang kanyang pisngi. Matapos niyon ay bumaba ang mga kamay ko sa kanyang leeg patungo sa kanyang dibdib. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan at ganoon din ang pintig ng kanyang puso. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin. He touched my chin, and then, he kissed me on my lips. Ang init ng mga labi niya ganoon din ng kanyang hininga. Hindi nagtagal ang mga halik na iyon ay napadpad sa leeg ko. Sa una ay banayad iyon hanggang sa hindi nagtagal ay naging mapusok na iyon. Pumikit ako at dinamdam ang bawat haplos niya sa katawan ko. "Let's get out of here," bulong niya sabay hila sa akin paalis sa lugar na iyon. Hindi ko alam kung saan kami pupunta o kung saan niya ako dadalhin at wala akong pakialam doon. Nang makarating kami sa loob ng kwarto niya ay mabilis niyang isinara ang pinto niyon. Dali-dali niya akong hinalikan sa labi na agad ko namang ibinalik sa kanya. Napaupo ako sa dulo ng kama niya habang siya naman ay mabilis na hinubad ang suot niyang damit. After that, he removed my t-shirt and my pants. Kapwa kami n*******d na sa mga sandaling iyon at parehong walang ibang gusto kundi ang matikman ang bawat isa. Ramdam kong muli ang init ng kanyang mga labi sa leeg ko pababa sa dibdib ko at umabot iyon patungo sa gitna ng mga hita ko. I moan softly as I feel the heat of his tongue in my center. Hindi ako mapakali sa ginagawa niya sa pagitan ng mga hita ko. "Ah!" bulalas ko nang itigil niya ang paghalik sa ibaba ko. Nagdilat ako ng mga mata ko at mula roon ay nakita ko siyang umibabaw sa akin. Suot ang ngiti sa kanyang mga labi naramdaman ko ang init at paninigas ng kanyang alaga sa gitna ko. He teases me that made me even wetter. "Just do it," iritable kong anas. Pagak siyang natawa. "Here I come." Agad akong napaungol nang maramdaman kong makapasok siya sa akin. It's different, it's new and it's dangerously desirable.Sudut Pandang Mia:Kegelapan punya keunikannya sendiri. Di hari keempat tanpa penglihatan, aku sudah belajar membedakan nuansanya. Gelap lembut di pagi buta, berbeda dengan gelap berat di tengah malam. Para dokter terus meyakinkanku ini hanya sementara, respons tubuh terhadap stres dan tekanan darah yang tinggi. Namun, pengetahuan itu tak membuat rasa takutku menjadi lebih ringan.Bunyi notifikasi ponselku yang lembut memotong lamunanku. Aku meraba-raba mencarinya, jariku menemukan kaca licin itu lewat ingatan otot. Setelah tiga hari berlatih, akhirnya aku menguasai perintah suara."Hai, Cantik!" Suara Starla memenuhi kamarku lewat fitur text-to-speech. "Para kontraktor butuh persetujuan final warna ruang terapi. Mau makan siang bareng sambil bahas sampelnya?"Tenggorokanku menegang. Aku belum memberi tahu dia tentang kondisiku. Starla sudah memikul begitu banyak beban. Mengatur pemasok, meninjau material, menghadiri rapat lokasi atas namaku."Maaf, lagi dikejar tenggat waktu." Aku ber
Sudut Pandang Mia:Kesadaranku perlahan kembali, seperti berenang naik dari air yang gelap. Kepalaku terasa berat dan tumpul, rasa sakitnya diredam oleh obat apa pun yang mereka berikan kemarin. Kegelapan itu masih ada. Bukan gelap biasa seperti ruangan tertutup atau malam hari, melainkan sesuatu yang mutlak dan tak tertembus.Ada hembusan udara halus yang menyentuh kulitku saat seseorang bergerak di dekatku. Kemudian, aku menyadarinya. Aroma parfum mahal yang begitu familier, bercampur dengan sesuatu yang khas milik Keenan. Indra-indraku yang lain seolah-olah menajam untuk menutupi penglihatanku yang hilang, membuat keberadaannya terasa nyaris menyakitkan.Aku mencoba bangkit, tanganku ragu-ragu menyentuh seprai rumah sakit yang asing. Seketika itu juga aku merasakan Keenan mendekat, kasur sedikit menurun saat dia condong ke arahku."Hati-hati." Suaranya terdengar dari sebelah kiriku, serak seperti orang kurang tidur. Dia pasti tertidur di kursi di samping ranjangku. "Biar aku bantu k
Sudut Pandang Keenan:Aku mendengar suara kaca pecah disusul jeritan Mia yang ketakutan. Ada sesuatu dalam suaranya yang membuat darahku membeku. Bukan kepanikan lirih yang biasa, tetapi ketakutan alami.Kakiku sudah bergerak sebelum pikiranku sempat menyusul. Aku menaiki tangga dua anak tangga sekaligus dan tiba di kamarnya tepat ketika jeritan lain menggema di kegelapan."Tolong! Siapa saja, tolong!"Pemandangan di hadapanku membuat jantungku nyaris berhenti. Mia tergeletak di lantai, dikelilingi pecahan berkilau dari vas kristal di nakasnya. Darah merembes dari kakinya. Dia pasti menginjak kaca. Namun, yang membuatku terpaku adalah wajahnya. Mata yang tak fokus, tangan yang meraba-raba udara kosong dengan putus asa."Mia?" Aku melangkah hati-hati melewati pecahan kaca. "Apa yang terjadi?""Aku nggak ...." Suaranya pecah, air mata mengalir di pipinya. "Aku nggak bisa melihat. Aku nggak bisa melihat apa pun."Dalam dua puluh tahun memimpin Grup KT, melewati merger, krisis, dan kesepak
Sudut Pandang Mia:Layar laptopku memancarkan cahaya lembut di sisa cahaya langit sore ketika aku membuka obrolan grup. Tiga wajah muncul di jendela masing-masing. Rambut merah menyala Starla yang tak mungkin salah dikenali meski tampil kecil, senyum hangat Jonah yang akrab, dan pantulan wajahku sendiri yang terlihat lelah."Nah, ini dia!" Suara Starla berderak dari pengeras suara. "Arsitek genius kita akhirnya muncul juga.""Maaf telat," kataku sambil menyesuaikan layar. "Aku baru saja meninjau survei lokasi terbaru.""Ngomong-ngomong soal itu ...." Jonah mengangkat setumpuk kertas. "Aku punya beberapa masukan soal tata letak taman terapeutik. Integrasinya dengan vegetasi yang sudah ada itu inspiratif, Mia, tapi kamu kepikiran menambah taman kupu-kupu? Anak-anak pasti suka.""Itu ... ide yang brilian." Aku meraih buku sketsaku, imajinasi langsung bekerja. "Kita bisa bikin area khusus dekat taman sensorik, pakai tanaman lokal untuk menarik spesies setempat.""Dan aku sudah ngobrol deng
Selamat datang di dunia fiksi kami - Goodnovel. Jika Anda menyukai novel ini untuk menjelajahi dunia, menjadi penulis novel asli online untuk menambah penghasilan, bergabung dengan kami. Anda dapat membaca atau membuat berbagai jenis buku, seperti novel roman, bacaan epik, novel manusia serigala, novel fantasi, novel sejarah dan sebagainya yang berkualitas tinggi. Jika Anda seorang penulis, maka akan memperoleh banyak inspirasi untuk membuat karya yang lebih baik. Terlebih lagi, karya Anda menjadi lebih menarik dan disukai pembaca.