โกรธเกลียด

"แวะทำแผลที่โรงพยาบาลไหม"

รถเลี้ยวออกจากห้างสรรพสินค้าก็มีคำถามลอยมา ฉันดึงสายตาออกจากมือใหญ่แล้วส่ายหน้าปฏิเสธ พยายามวางสายตาเอาไว้ที่รถด้านหน้า ใช้เวลาแค่สิบนาทีก็จะถึงคอนโดมิเนียมของฉันแล้ว

แกต้องอดทน!

"ไม่รู้เลยเหรอว่ามันมีเมีย"

ฉันส่ายหน้าตอบอีกหน

มือสางผมให้เข้าทรงเพราะอาการแสบยุบยิบตรงขมับกระตุ้นให้ฉันนึกได้ว่าสภาพไม่ต่างจากฟัดกับหมามาจริงๆ

"ก็ไหนว่าโสดไง"

"บางคนไม่โสดก็ยังตอแหลว่าโสดได้เลยนี่คะ ไอหมายถึงไอ้ชั่วเมื่อกี้ อีกอย่างแค่คุยไม่ได้คบ ถือว่าโสดก็ถูกแล้ว"

พี่เจไดไม่ได้ตอบกลับ ฉันเลยใช้จังหวะนี้ชี้มือไปด้านหน้า

"ถึงคอนโดไอแล้วค่ะ พี่จอดได้เลย"

เอี๊ยด! รถหรูจอดเทียบหน้าฟุตบาทตรงด้านหน้าป้ายคอนโดมิเนียม พี่เจไดเป็นคนปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยให้

เป็นอิสระแล้วฉันก็หันไปพนมมือไหว้ แต่ไม่ได้มองหน้าเขา

"ขอบคุณค่ะที่ช่วยแล้วก็ขอบคุณที่มาส่งด้วยค่ะ"

"ขอบคุณที่เหวี่ยงใส่เหมือนกัน"

อีพี่เจได! ฉันถลึงตาดุมองเขา อยากเอาความรู้สึกที่มีทั้งหมดในตอนนี้มาระบายด้วยการตะกุยหน้าเขาที่สุด

เขาทำเพียงเหล่ตามองฉัน จิ้มนิ้วลงบนปุ่มอะไรสักอย่างตามมาด้วยเสียงปลดล็อกประตู

สุดท้ายก็ได้แค่คิด การอยู่ห่างเขาให้มากที่สุดคือสิ่งที่ฉันควรทำ ลงจากรถได้ฉันก็เดินดุ่มๆ เข้ามาภายในตัวอาคาร ไม่สนใจว่าเขาจะขับรถออกไปเลยหรือไม่หรือจะยังด่าฉันตามหลัง

ไม่ว่าไอ้ต้นหรือเขา.. ก็เลวพอๆ กันนั่นแหละ

@โรงยิมมหาวิทยาลัย

มาหยาชวนฉันมาดูแข่งบาส แต่พอเห็นว่าทีมวิศวกรรมศาสตร์ลงแข่งขัน เห็นว่านักกีฬาคือแก๊งวิศวะลูกเทพตัวตึงก็เลยวางความสนใจเอาไว้ที่เฟซบุ๊คไอ้ต้น ไม่คิดดูการแข่งขันแม้ว่านักกีฬาทั้งห้าคนของทีมนั้นเจริญหูเจริญตาแค่ไหน

หลังจากเห็นสภาพตัวเองผ่านกระจกฉันก็ก่นดาอีป้าไปหลายประโยค ผมกระเซิง ใบหน้าเป็นรอยไม่พอ หนังหัวร้าวระบมและปูดเป็นลูกมะนาวจนถึงตอนนี้

ฉันกินยาแก้ปวดแล้วนอนหลับยาวจนเช้า มาเห็นว่ามีคนถ่ายคลิปทวงคืนผัวแล้วเอามาแชร์ตั้งแต่เมื่อวานก็ตอนมานั่งตรงนี้ ฉันเห็นมันจากเฟซบุ๊คไอ้ต้น เมียมันเป็นคนแท็กหามันเอง

แน่นอนว่าฉันถูกทัวร์ลงในคลิปวีดีโอนั้น มีตามมาลงที่ไอจีก็ไม่น้อย คืนก่อนเพิ่งจะโซฮ็อตไปแท้ๆ

โคตรเซ็งเลย

ยิ่งดูคลิปฉันก็ยิ่งอึดอัดเลยชวนมาหยาออกมาด้านนอกโรงยิมและเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เพื่อนฟังเป็นการระบาย

"ไอ! ทำไมตอนนั้นแกไม่โทรตามฉัน" มาหยาออกอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยง

"จะไปโทรตอนไหน มันมาถึงก็จิกหัวลากฉันออกมาจากร้าน ตบฉันได้หนึ่งฉาดก็โชว์ทะเบียนสมรสให้ดู ส่วนไอ้ชั่วนั่นทำตัวเนียนเป็นไทยมุงเลยล่ะ มันน่าเจ็บใจ"

"รู้ตอนนี้ก็ยังดีกว่าไปรู้ตอนอยู่ที่โรงแรมนะ เสียบๆ อยู่อีป้านั่นมาแกจะแย่กว่านี้"

"ตรงนี้นั่นแหละทำฉันแค้น ฉันคุยกับมันสี่วัน ตั้งใจไปกินข้าว แต่มันจองโรงแรมเอาไว้ด้วย"

"มันกะหลอกฟันแกแหงๆ"

"ฝันไปเถอะ คนที่จะจิ้มฉันได้ต้องเป็นคนที่หล่อตรงสเปคและทำหัวใจฉันเต้นเท่านั้น"

ตึง! ฉันกับมาหยาสะดุ้งเฮือกเข้ากอดแขนกันด้วยความตกใจเมื่อมีเสียงบางอย่างดังขึ้นมาจากถนน

"รถชนว่ะแก"

"เหมือนรถพี่โรสเลย"

รถเก๋งคันเล็กที่ฉันเห็นชอบมาจอดหน้าตึกคณะตลอดสองปี ทำไมจะจดจำไม่ได้ว่าเป็นรถของรุ่นพี่ ฉันรีบวิ่งกลับเข้าไปในโรงยิมพบว่าการแข่งขันบาสจบลงแล้ว และรุ่นพี่ในคณะนั่งคุยกันอยู่ที่เดิม

"พี่บัว พี่ตะวัน ไปดูพี่โรสหน่อย"

ฉันตะโกนลงไป ตรงนั้นแตกฮือไม่ต่างจากรังผึ้ง พี่บัวกับพี่ทานตะวันวิ่งตามหลังฉันมาแล้วแซงหน้าไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนเข้าไปดูพี่โรสด้วยความเป็นห่วง

แก๊งพี่ปันปัน ฉันกับมาหยาที่มีเรียนในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้ายืนรออยู่ห่างๆ แต่เฝ้าตามติดสถานการณ์จนกระทั่งพี่โรสถูกส่งตัวไปทำแผลตรวจร่างกาย

เคราะห์ดีที่ชนกันไม่รุนแรง คู่กรณีเคลียร์ง่าย หรืออาจเพราะคนที่เคลียร์เป็นพี่โอบแฟนพี่ปันปัน ใช้ความหน้าโหดข่มขวัญแกมข่มขู่โยนเงินให้จบเรื่องฉันคิดว่าเข้าเค้าสุด

"ไอกับมาหยา ไปตึกพร้อมพี่นะ"

พี่ทานตะวันตะโกนบอกแล้วเข้าไปผสมโรงกับพี่บัวคุยเรื่องรถของพี่โรสว่าจะเอาอย่างไร

ยืนรอนานๆ ไม่ใช่ปัญหา แต่จู่ๆ ก็รู้สึกคันยุบยิบในอก ฉันเหล่ตามองทางซ้ายมือสองครั้ง ดันสบตากับคนที่ก็ยืนรอเพื่อนเคลียร์เรื่องรถอยู่เหมือนกันทั้งสองครั้ง

บังเอิญนั่นแหละ พี่เจไดคงไม่ได้จ้องฉันอยู่หรอก ถึงจะจ้องก็คงจ้องแล้วด่าในใจเรื่องเมื่อวานนี้อยู่

"พี่แทนคุณตัวใหญ่เนอะ แล้วพี่คนนั้นอ่า.. " มาหยากระซิบกระซาบ บุ้ยปากอย่างแนบเนียนไปทางพี่เจได "ก่อนนี้ผมสีบลอนด์เทาไม่ใช่เหรอ พอสีมันจางหล่อกร้าวใจเลยอ่ะ"

"หล่อแต่สันดานไม่ดีก็ไม่ไหวนะ"

"หืม? แกพูดเหมือนรู้จักสันดานเขาอย่างนั้นแหละ"

ฉันยักไหล่ "รู้จักนิดหน่อย เคยเรียนโรงเรียนเดียวกัน"

"ไม่น่าจะนิดมั้ง แกดูเกลียดเขาอ่ะ"

"ชัดเจนเลยเหรอ"

มาหยาพยักหน้า

"ตอนนั้นเขาค่อนข้างเกเร ฉันก็เลยไม่ชอบเขานิดหน่อย"

มันไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดที่ทำให้ความรู้สึก 'เกลียด' เกิดขึ้นในใจ มันมาพร้อมความโกรธ.. และฉันก็คิดว่าตัวเองโกรธพี่เจไดมากกว่าจะรู้สึกเกลียด

คุยกันสักพักพี่ทานตะวันก็หันมากวักมือเรียกและขอแยกตัวกับพี่บัวกลับตึกคณะก่อน ให้เดาพี่ทานตะวันคงไม่สบาย สีหน้าดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่

"แล้วพวกแกไม่ไปตึกกับพี่หรือไง" เธอถามพี่ปันปัน

"เดี๋ยวพี่โอบไปส่งค่ะ ครีมกับริณก็นั่งไปด้วยกัน พวกพี่ไปรถพี่เจไดไหมคะ เดี๋ยวปันบอกให้"

อะไรนะ!! ก้นฉันมีค่า ไม่มีทางนั่งรถผู้ชายคนนั้นซ้ำๆ แน่

"ไอขอบายนะพี่ปัน"

"มีหนุ่มหล่อขับรถให้นั่งไม่ดีเหรอยะ" พี่นิริณเบะปากหมั่นไส้

"ดีค่ะ แต่เลือกคนอ่ะค่ะ"

คำตอบตั้งใจพูดให้เสียงลอยไปอีกฝั่ง คิดว่าพี่เจไดต้องได้ยิน รัศมีการยืนของกลุ่มพวกเราไม่ได้ห่างกันเท่าไหร่

"เดี๋ยวไอไปรถบริการ เจอกันที่ตึกคณะก็ได้ค่ะ"

"อือ พี่ไปด้วย บัวป่ะ.."

พี่ทานตะวันควงแขนพี่บัวกับฉันคนละข้างลากให้เดินออกมาจากตรงนี้ ฉันคว้าแขนมาหยาให้เดินไปด้วยกัน แอบหันหลังกลับไปมองพี่เจไดแวบหนึ่งเพราะคิดว่าได้ยินเขาพูดบางอย่างแว่วๆ แต่ดันจับใจความไม่ได้