ログインAt Ngayon… Kami Na Ang Parehong Langit At ngayon… kami na ang parehong langit. Nakaupo kami sa gilid ng rooftop, nakaharap sa city skyline. Ang mga ilaw sa ibaba ay kumikislap na parang bituin, ngunit ang tiningnan ko ay siya. Ang bawat hininga niya, ang bawat ngiti, ang bawat titig—parang lahat ng oras sa nakaraan ay napawi sa isang sandali. Hindi ko alam kung paano ko siya nakayanan. Ang lahat ng taon na nagtatago, nagmamartsa sa puso ko, naglalakad sa dilim ng lihim at galit… napawi sa isang haplos ng tingin niya. “Alam mo,” bulong niya, humihinga nang malumanay, “akala ko, lahat ng nangyari… lahat ng sakit at pagkakahiwalay… wala nang saysay.” Ngumiti ako, bahagya lamang. “Kaylee… walang sakit na nasayang. Lahat iyon… ginawa tayo kung sino tayo ngayon. Kung sino tayo sa isa’t isa.” Tumango siya. Hinawakan ang mga daliri ko. Napakagaan ng kanyang palad, ngunit ramdam ko ang init na tumagos sa bawat ugat ng katawan ko. Para bang sa simpleng hawak iyon, nabuo muli ang lahat ng
Nakatayo ako sa rooftop ng bagong hotel ng Fendi Group. Ang hangin ay malamig, pero hindi ko ramdam iyon sa loob ng dibdib ko. Dito, sa taas, sa lugar kung saan lahat ng desisyon ko ay nagiging realidad—dito ko naramdaman na wala akong puwang para sa takot o pag-aalinlangan. Pero ngayon, may isa pa ring damdaming hindi ko kayang itago. Siya. Si Kaylee. Hindi lang basta kasama ko siya sa negosyo, hindi lang bilang katulong noon, hindi lang bilang lihim kong iniingatan sa loob ng taon ng katahimikan at hiwaga. Siya ang dahilan kung bakit ako tumayo sa lahat ng laban na iyon. Siya ang dahilan kung bakit natutunan kong ang pag-ibig ay hindi puwede laging perpekto. Lumapit siya sa gilid ng rooftop, ang buhok niya hinahaplos ng hangin. Ang mata niya ay malinaw, mapanuri, pero may kakaibang liwanag—ang liwanag ng taong alam niyang nakaligtas sa unos. “Huwag kang lumayo,” bulong ko sa sarili ko. Hindi ko alam kung para sa hangin o para sa kanya. Lumapit siya nang dahan-dahan. Ang bawat
Ang hangin sa rooftop ay malamig, ngunit hindi sapat para palamigin ang init sa dibdib ko.Nasa itaas ako ng bagong Fendi-Holmes Hotel, isang lugar na dati’y pangarap lang—ngayon, katotohanan. Nakatingin ako sa ulap, puti at malambot, naglalaro sa dulo ng araw. Dati, pakiramdam ko, ako’y ulap lang: walang direksyon, madaling dalhin ng hangin, at laging nananatiling malayo sa mga taong gusto kong abutin. Ngunit ngayon, iba. Ngayon, ramdam ko ang bigat at init ng aking sariling buhay. Ramdam ko ang presensya niya. Dumampi sa aking balikat ang kamay niya. Jayden. Walang salita. Hindi kailangan. Sa isang iglap, alam naming pareho ang nararamdaman. Hinawakan niya ang kamay ko, at sa simpleng pagkakahawak na iyon, nabuo ang mga taon ng katahimikan, pagkabigo, at pagnanasa. Ang init ng palad niya ay naiiba—hindi lamang dahil sa katawan niya kundi dahil sa pang-unawa niya sa akin. “Ang ganda mo,” bulong niya, parang lihim lang sa hangin. Ngunit alam naming pareho, hindi iyon simpleng kom
Ang hangin sa rooftop ng bagong Fendi-Holmes Hotel ay malamig, pero ang dibdib ko ay parang nasusunog. Nakatingin ako sa lungsod, sa ilaw ng siyudad na kumikislap gaya ng mga bituin, at naramdaman ko ang bawat paghinga ko na mabilis at mabigat. Ang lahat ng pinaghirapan ko—mula sa probinsya hanggang sa masalimuot na mundong ito—ay narito ngayon sa harap ko. “Kaylee,” marahan niyang tinawag, at parang may kuryente ang boses niya sa balat ko. Hindi na siya yung lalaking nakilala ko noon, hindi yung cold heir na sobrang popular, hindi yung taong tinatanaw lang sa malayo. Ang lalaking nakatayo sa harap ko ay matatag, determinado, at buo sa sarili. Tumalikod siya, at sa halip na maglakad palapit, bumaba siya sa tuhod. Sandali akong natigilan. Hindi ko maintindihan. Sa lahat ng klase ng eksena, eksena ba ito sa pelikula? “Jayden?” ang tinig ko, nanginginig sa labis na pagkamangha. Tumingin siya sa akin ng diretso, walang halong pag-aalinlangan. Ang mga mata niya ay naglalagablab, mas
Ang opisina ni Jayden ay tahimik. Ang mga malalaking bintana ng Fendi Tower ay nagpapapasok ng huling sinag ng araw, ginintuang ilaw na dahan-dahang bumabalot sa bawat sulok ng kuwarto. Ang hangin mula sa rooftop aircon ay malamig, pero hindi sapat para mapawi ang init sa dibdib ko. Nakaayos ang mesa niya ng maayos—malinis, elegante, walang kalat—tulad ng lalaki sa harap ko. Si Jayden Ryan Fendi. Billionaire. Dominant. Perpekto sa lahat ng paraan. At ngayon, nakaupo siya sa kanyang leather chair, nakatingin sa akin, may ngiting alam kong wala sa iba. “Ready ka na, Kaylee?” tanong niya, pero hindi pangkaraniwan ang tono. May halo itong excitement… at hint ng bagay na higit pa sa business. Huminga ako nang malalim. Hawak ko ang pen. Ang kontrata ng aking sariling kinabukasan—hindi dahil sa kung sino ang pamilya ko, kundi dahil sa sariling pagsusumikap. Ako. “Yes… I’m ready,” sagot ko, pero bahagyang nanginginig ang boses. Tinitigan niya ako, tahimik. Parang sinusukat ang tapang ko.
Ang araw ay maliwanag, ngunit hindi iyon ang dahilan kung bakit nanginginig pa rin ako nang kaunti. Ang hangin sa rooftop ng bagong Fendi-Holmes joint company building ay malamig, pero sa loob ng puso ko, may apoy na parang hindi ko kayang kontrolin.Ito na. Ang aming proyekto. Ang aming pinaghirapan. Ang aming simula.Hindi ako naniniwala na darating ang araw na hindi lang ako katulong o working student, kundi isang partner sa negosyo. Isang tao na may boses at desisyon. Isang tao na may karapatan sa mundo ni Jayden, at hindi lang basta nakatayo sa tabi niya.Ngunit hindi lang professional ang gabing ito. Hindi lang business.Ang presensya niya, Jayden Ryan Fendi, ay parang kuryente sa buong silid. Naka-tailored black suit, tie na perpekto sa kanyang malapad na balikat, at mga mata… hindi ko pa rin maiwasang huminto sa kanya. Halos magkasabay kami sa pagpasok sa grand hall ng bagong building, pero ramdam ko ang init ng kanyang tingin sa akin—parang ako lang ang tanging tao sa buong r
Hindi ko alam kung mas masakit—ang pagbagsak sa lupa o ang pagtitig ni Amalia sa akin ng ganito kasakit, parang pinipisa ang bawat buto ng katawan ko. “Kaylee…” malumanay niyang binitiwan ang pangalan ko, pero ramdam ko ang malamig na hangin sa pagitan namin. Hindi na siya ngiti. Hindi na siya mab
Hindi ko alam kung paano nagsimula. Siguro dahil sa pangkaraniwang umaga sa university—ang tahimik na hallway, ang amoy ng kape sa kantina, at ang tunog ng mga estudyanteng nag-uusap habang naglalakad.Pero nang isang student ang dumaan sa akin at ngumiti, may dala-dalang telepono… alam kong mali a
Hindi ko alam kung paano nagsimula ang araw na iyon, pero ramdam ko agad ang bigat sa dibdib ko. Alam kong may mali, pero hindi ko alam kung saan nagsimula. Ang simpleng umaga sa university ay nagbago nang magulat akong makita si Erickson Jones sa harap ng library, may hawak na folder na parang ha
Mahirap sabihin kung anong mas nakakapagod: ang init ng gabi o ang init ng nararamdaman ko. Nakaupo kami sa sulok ng rooftop ng Fendi Mansion. Ang siyudad sa ibaba ay kumikislap ng mga ilaw, ngunit dito sa taas, tila kami lang ang mundo. Si Jayden Ryan Fendi, ang lalaki na hindi ko akalaing pap







