LOGINความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศ ในห้องรับรองส่วนหน้าบนชั้น 4 ของตึก Parallel ไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหว มันเงียบสงัดไม่ต่างจากป่าช้า แล้วพอเงี่ยหูฟังที่ข้างฝาก็ได้ยินแต่เสียงแอร์คอร์ดิชั่น
.
"ร้องไห้อยู่หรอยูมิจัง? หมอเข้าใจว่าทำใจได้ยากแต่เวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่ง ยอมรับความจริงซะเถอะ"
หมอยูมิโกะพยายามปลอบประโลม พลางวางมือนุ่ม ๆ ลงบนไหล่ของสิ่งมีชีวิตสังเคราะห์
.
"เป็นไปไม่ได้ค่ะหมอ! มันไม่ใช่เลย! มันจะเป็นไปได้ยังไง! ในเมื่อยูมิกับนาริตะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ พวกเราเล่นด้วยกันเรียนด้วยกันมาตลอด ความทรงจำของเราสองพี่น้องยูมิจำฝังใจไม่เคยลืมเลยสักครั้ง ไม่มีทาง! หมอโกหก! หมอหลอกยูมิอยู่ใช่ไหม!"
.
"ตุ๊บ!!!"
.
"ใช่ไหมคะหมอ!?"
.
"ตุ๊บ!!!"
.
"นี่แหน่ะ!" , "น่าเจ็บใจที่สุดเลย หึ๊ย!!!"
.
"ตุ๊บ!!!" , "ตุ๊บ!!!" , "ตุ๊บ!!!" , "ตุ๊บ!!!"
.
ยิ่งโกรธยิ่งต้องหาที่ลง แล้วจำเลยสังคมก็ตกเป็นของเจฟเฟอร์ไปโดยปริยาย ลำควยที่ตั้งชูชันของเขาแข็งโด่ทะลุร่มผ้า มันเด่นหลาอยู่ในระดับสายตาของยูมิแบบพอดิบพอดีเป๊ะ! จะป่วยจะไข้อะไรก็ไม่สนแม่งแล้ว รู้แต่ว่าอะไรที่มันขวางหูขวางตายูมิทุบกำปั้นใส่หมด
.
ก็เลยทำให้หมอยูมิโกะต้องรีบปรี่เข้าไปขวางเอาไว้ ความโอบอ้อมอารีอ่อนหวานเช่นนี้แหละ คือแพทย์หญิงเวอร์ชั่นตัวจริงที่ทุกคนรอคอย
.
"ไม่เอานะยูมิจัง.. อย่าทำกับผู้ป่วยแบบนี้สิ.. หมอไม่เคยสั่งให้ยูมิทำร้ายใครไม่ใช่เหรอ? หยุดได้แล้ว! เห็นยูมิจังเป็นแบบนี้หมอยิ่งเสียใจรู้ตัวบ้างไหม.."
น้ำเสียงหมอชักเร่ิมกระเส่า นัยต์ตาสั่นระเรื่อคล้ายกับมีผดน้ำตาปริ่มออกมาเล็กน้อย
.
"หมอไม่ได้ตั้งใจจะบอกความจริงให้ยูมิรู้หรอกนะ แต่หมอไม่มีทางเลือกจริง ๆ หมอไม่อยากให้ยูมิจังต้องทุกข์ใจแบบนี้เลย.. ขอโทษนะ.. ฮือ ๆ ฮือ ๆ ๆ ฮือ ๆ ๆ "
.
โน้มตัวลงไปช้อนเอาตัวสิ่งประดิษฐ์ของเธอขึ้นมากอด สลับกับร้องไห้ออกมาเป็นบ้าเป็นหลัง เพราะความจริงแล้วเราเองก็รู้กันอยู่ว่าโลกในยุคปัจจุบัน (ค.ศ. 2078) นั้นแทบจะไม่มีมนุษย์ตัวเป็น ๆ หลงเหลืออยู่เลย เทคโนโลยีมากมายถูกนำมาใช้เพื่อให้มนุษย์ที่เหลืออยู่น้อยนิดเหล่านั้นแข็งแกร่งขึ้น อายุยืนขึ้น ดั่งที่ได้เห็นจากร่างกายของเจฟเฟอร์ ผู้ซึ่งใช้แท่งควยแข็ง ๆ ปะทะกับดาบซามูไรคม ๆ มาแล้ว
.
แต่ทว่ายูมิจังกับนาริตะสองสาวผู้ช่วยนั้นต่างออกไป พวกเธอเป็นแค่โปรเจคใหม่ที่หมอยูมิโกะกำลังทดลองอยู่ ด้วยมุมมองส่วนตัวของหมอที่มองว่า การดัดแปลงเครื่องจักรมาทำเป็นอวัยวะเทียมนั้นแข็งกระด้างเกินไป ปอดที่ทำจากอะลูมิเนียมงี้ กระเพาะอาหารที่ทำจากแร่แมงกานิสงี้ หรือแม้แต่หัวใจที่เต็มไปด้วยน็อตสกรูกับถุงลมพอลิเมอร์ ยิ่งนานวันรูปร่างหน้าตามนุษย์ยิ่งกลายเป็นตัวอะไรไปก็ไม่รู้
.
หมอยูมิโกะก็เลยต้องการสร้างมนุษย์เทียมที่สวยงามขึ้น เธอเพาะทุกอย่างขึ้นจากยีนในหลอดทดลอง สร้างเซลล์เนื้อเย่ือให้ร่างกายมีความสมจริง มีเนื้อมีหนัง มีผิวสัมผัส แล้ว Parallel ก็ให้การตอบรับเป็นอย่างดี บอสใหญ่ทุ่มงบประมาณให้เธอทดลองประดิษฐ์ร่างเทียมสังเคราะห์อย่างเต็มที่ โดยใช้พื้นที่ด้านหลังม่านเจลเหนียวหนืดทั้ง 70 % บนชั้น 4 แห่งนี้ เป็นแล็บทดลอง
.
.
ตัดภาพกลับมาที่ยูมิอีกครั้ง ถึงแม้ว่าตอนนี้จะอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นจริงใจเป็นอย่างดีแล้วก็ตาม แต่เจ้าตัวกลับยังคงนิ่ง สีหน้าเธอเรียบเฉยตาลอยราวกับคนจิตตก
.
"ไม่นะ! เฮ้! ยูมิอย่าแกล้งหมอเล่นสิ ขยับสิยูมิ! อย่าบอกนะว่าเธอ Shut Down ตัวเองไปแล้ว! ยูมิ! ยูมิจัง!!!"
จากโอบกอดก็เลยกลายเป็นการเขย่าไหล่ตัวโยน ในท่ายืนตรงแนบชิดติดขอบเตียง อันมีลำหำของเจฟเฟอร์เป็นพยานยืนยันที่อยู่ ยูมิยังคงตีหน้านิ่งชินชาไร้ความรู้สึก ก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอันแสนเย็นชาว่า
.
"ตลกล่ะหมอ.. หมอเพิ่งบอกเมื่อกี้ว่ายูมิไม่ใช่คน แล้วยูมิจะเอาเวลาไหนไปศึกษาการปิดระบบตัวเองมิทราบ ก็ คะ.. แค่.."
.
"แค่อะไร?"
.
"คะ.. แค่ ไม่เคยโดนหมอกอดแบบนี้มาก่อน.. ถ้าการมีตัวตนของยูมิทำให้หมอต้องร้องไห้ขนาดนี้ งั้นก็แปลว่าที่หมอพูดมาทั้งหมดคงจะเป็นเรื่องจริงสินะคะ"
.
มนุษย์เทียมหน้าหมวยค่อย ๆ แกะแขนเรียวสวยของหมอยูมิโกะออก ต่อด้วยการจ้องเขม็งกลับเข้าไปในแววตาเธอ ดุจดั่งกำลังจะเค้นเอาความจริงในแบบที่อยากให้เป็นอยู่
.
"แต่หมอมีพิรุท! ถ้าเรื่องนี้จริงทำไมหมอถึงเพิ่งมาบอกเอาป่านนี้ ยังไงซะยูมิก็ยังไม่ปักใจเชื่อหรอกค่ะ , หึ๊ยยยย! , แบร๊!!!"
.
เดชะบุญ! ลมหายใจโพยพุ่งออกมาจากริมฝีปาก หมอยูมิโกะโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะถึงแม้ว่านี่จะเป็นโปรเจคที่ผิดพลาด แต่การสร้างยูมิจังที่มีอารมณ์ความรู้สึกเสมือนคนมากขนาดนี้ขึ้นมาได้ก็นับว่าดีมากแล้ว หากปล่อยให้มีการ Shut Down ตัวเองเกิดขึ้นคงเสียดายแย่
.
"งั้นเหรอ.. ยูมิจังเป็นพวกถ้าไม่เห็นกับตาตัวเองก็จะไม่เชื่ออะไรง่าย ๆ สินะ เดี๋ยวหมอจะแสดงให้ดูก็ได้ มามะ! เรามาเริ่มรักษาผู้ชายคนนี้กันดีกว่า"
ยิ้มหวานพราวเสน่ห์โปรยออกมา เจตนาของหมอเพียงแค่ต้องการให้สิ่งประดิษฐ์สังเคราะห์ของเธอ ได้เรียนรู้วิธีการยอมรับความจริง
.
"เอิ่ม.. แต่เขายังไม่ฟื้นเลยนะคะหมอ หรือเราต้องปลุก?"
.
"ไม่ต้องหรอกจ่ะ ดูที่เป้ากางเกงเขาสิ ถ้าอวัยวะเพศตื่นตัวระดับนี้ได้ ย่อมหมายความว่าเจ้าตัวรู้สึกตัวดีทุกอย่างแล้ว แต่แค่ไม่ยอมลืมตาขึ้นมาก็เท่านั้น!"
"หมอพูดถูกไหมคะ เจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์ serial : number J 48213"
.
.
"ซวยแล้วไงกู!"
เจฟเฟอร์คิด นี่เขาถูกจับผิดได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ลองเป็นอีหรอบนี้ก็คงจะเล่นแผนแกล้งหลับต่อไปไม่ได้อีกแล้วสินะ
.
"อะ.. อืม , ชะ.. ใช่ครับคุณหมอ ผมตื่นแล้วแต่ลืมตาไม่ได้ มันหนักอึ้งไปหมดเลย!"
.
"คงเป็นรีเฟลกซ์จากฤทธิ์ของยาชาน่ะค่ะ แล้วส่วนต่าง ๆ ในร่างกายล่ะคะ แขน ขา ประสาทสัมผัสทั้ง 5 จมูกได้กลิ่นไหม ลิ้นชิมรสอะไรได้บ้างรึเปล่า?"
หมอยูมิโกะพูดไปพลางควานหาเครื่องไม้เครื่องมือในตู้ยาใหญ่ยักษ์ด้านหลังไปด้วย ส่วนยูมิจังผู้ช่วยยืนแสตนบายด์รอรับคำสั่ง
.
"ยังได้กลิ่นดีครับ ผมได้กลิ่นหอมของดอกลาเวนเดอร์แถว ๆ ด้านบน ลิ้นก็โอเคครับรู้สึกฝาด ๆ ตรงโคนนิดหน่อย ส่วนเรื่องเสียงผมได้ยินหลายอย่างเลยล่ะ แต่ขอไม่พูดถึงดีกว่า.."
.
"หืม.. ไม่ฉลาดเลยนะคะเจ้าหน้าที่เจฟ ถ้าคุณคิดจะแบล็คเมล์ฉันกับยูมิจังด้วยประโยคเมื่อครู่ล่ะก็ หมอบอกได้เลยว่าคุณคิดผิด! คุณก็น่าจะเคยได้ยินไม่ใช่เหรอคะว่าหมอกับบอสน่ะสนิทกันมาก เขาไม่ทำอะไรหมอหรอก!"
.
กลืนน้ำลายฝืดคอ เจฟเฟอร์ก็แค่ต้องการจะหยอกเล่นนิดเดียว ไม่นึกไม่ฝันว่าหมอยูมิโกะจะขึ้นเสียงจริงจังใส่
.
"ผมขอโทษครับ ผมสัญญาว่าจะลืมเรื่องที่ได้ยินทั้งหมด แล้วอีกอย่างผมก็มองไม่เห็นด้วย ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรใช่ไหมหมอ?"
.
"เฮ้อ.. พวกผู้ชายมันไว้ใจไม่ได้ด้วยสิ เอาเป็นว่าเดี๋ยวหมอจะ Drain ความทรงจำของคุณออกมาแล้วกันเน๊าะ! แฟร์ดี! ไหน ๆ ก็เป็นงานถนัดของพวกหน่วยภาคสนามอยู่แล้วนี่ แต่ก่อนจะถึงตอนนั้นหมออยากใช้คุณเป็นเครื่องพิสูจน์อะไรบางอย่างก่อน.. ยูมิจ๊ะลงมือเลยจ่ะ^^ "
.
แพทย์หญิงชาวอาทิตย์อุทัยยกนิ้วชี้ขึ้นแล้วหมุนวนเป็นวงกลม ยูมิจังพยักหน้ารับดุจดั่งว่าเคยชินแล้วกับสัญลักษณ์ดังกล่าว หล่อนซอยเท้ายุกยิกเข้ามาที่ข้างเตียง ก่อนจะใช้เครื่องมือบางอย่างที่มีลักษณะเป็นสี่เหล่ียมเล็ก ๆ คล้ายกับแฟลชไดร์ มาเกี่ยวลงตรงกกหูของเจฟเฟอร์ เท่านั้นยังไม่พอ มือเรียวยังเอื้อมไปหยิบเอาผ้าปิดปากผืนหนึ่งขึ้นมา เธอสะบัดมันสองสามทีต่อด้วยการขึงพืดเข้ากับปลายคางตวัดโอบรัดพื้นที่ใบหน้าไปมากกว่าครึ่ง เพื่อทำการยุติสำเนียงเสียงสนทนาของชายหนุ่มเอาไว้ นั่นจึงเท่ากับว่าบัดนี้เจฟเฟอร์ได้ถูกพันธนาการร่าง ไว้บนเตียงผ่าตัดโดยสมบูรณ์แบบแล้ว! ซึ่งต่อให้เจ้าตัวจะพยายามดิ้นรนสักเพียงใด ก็ไม่มีใครสนใจเลยสักคน
.
"ใจเย็นก่อนนะคะเจ้าหน้าที่เจฟ นี่เป็นหนึ่งในขั้นตอนการรักษาค่ะ หมอจำเป็นต้องใช้สมาธิขั้นสูงเพราะงั้นคุณจะปริปากพูดไม่ได้ ยูมิจ๊ะช่วยดึงจอภาพลงมาให้ด้วยจ่ะ"
.
"ไฮ้! ได้ค่ะ"
.
"พรืดดดดดดด"
.
เพียงเสี้ยวอึดใจจอโปรเจคเตอร์ขนาดพอเหมาะพอดีก็ขึงตรึงลงมาจากเพดาน พร้อมกันกับตัวรับสัญญาณบลูทูธบนกกหู ที่กระพริบปิ๊บ ๆ อยู่ตลอด เจ้าเครื่องนี้จะทำการเชื่อมต่อสัญญาณ ดึงความคิดและความทรงจำต่าง ๆ ของเจฟเฟอร์ขึ้นมาบนจอ ทำให้หมอหรือผู้ให้การรักษารู้ว่าผู้ป่วยกำลังรู้สึกยังไง แม้ว่าเจ้าตัวจะสลบไสลหรือว่าโดนปิดปากอยู่ก็ตาม
.
แต่ทว่าจะเป็นเพราะความกลัวหรือตกใจก็มิอาจทราบได้! เมื่อพ่อหนุ่มเจฟเฟอร์กลับเลือกที่จะตอบสนองสิ่งนี้ด้วยการกระตุกที่แขน!
.
"หือ? แขนที่ขาดงั้นเหรอคะ? ยังไม่ใช่ค่ะเราจะยังไม่รักษามันตอนนี้ เพราะสิ่งที่น่าเป็นห่วงที่สุดในร่างกายคุณคือเจ้านี่ต่างหาก!"
.
"หมับ!"
.
"อั๊กกกก! , อ่ำอึ่ง ๆ , อั๊กกกก!"
.
"อวัยวะเพศที่ซุกซนขนาดนี้ หมอว่ามันน่าจะถึงเวลาสงบเสงี่ยมเจียมตัวได้แล้วนะคะ อุ๊ย! แค่เผลอจับนิดเดียว! ทำไมถึงอ้วนพลีขึ้นได้ถึงเพียงนี้กันล่ะคะเนียะ?"
.
"ยูมิจัง!"
.
"คะ? คุณหมอ?"
.
"รีบถอดกางเกงเขาออกสิ! เร็วเข้า!"
ระดับความตึงเครียดค่อย ๆ เสื่อมซาลงไปพ้องไปกับสิ่งน่ากลัวที่หายไปพร้อมกับสายฝน บัดนี้รอบบริเวณเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ทัศนียภาพมองเห็นเด่นชัดครบทุกองศา หมอกจาง ๆ กับไอเย็นปลิวหายไปหมดสิ้น สบโอกาสให้ทั้งทีมได้เข้าไปสำรวจแต่ก็ยังประมาทไม่ได้อยู่ดี หลังเห็นจะ ๆ แล้วเหมือนกันว่าข้างหน้านั้นคือเมือง!."มีเมืองอยู่บนเกาะเนี่ยะนะครับครู? ทำไมครูไม่เคยเห็นบอกพวกเราเลย?"อิมานิหัวหน้าทีมเกาหัวหยอย ๆ ของเขาแกร็ก ๆ พลันหลุบสายตามองบนใส่เบอร์แบโต้."ก็ครูจะไปรู้ได้ไงเล่า! หลังปะทะกับพวกไซบอร์กในตึกร้างกับพื้นดินที่เป็นกัมมันตรังสี พวกเธอยังคิดว่าเกาะ BPI นี้จะยังเป็นเกาะปกติอยู่อีกเหรอ? อะไร ๆ ก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละแม้แต่พวกเราเองก็อาจตายได้ทุกวินาที!"คำพูดข่มขู่ไม่พูดเลยซะยังดีกว่า แต่เบอร์แบโต้ก็ต้องเอ่ยออกมาเพื่อเตือนให้ลูกศิษย์ได้ระมัดระวังตัว.มีตึกอาคารตั้งตระหง่านอยู่เยอะเกินไป สภาพพวกมันดูกึ่งเก่ากึ่งใหม่แล้วก็อุดมไปด้วยมุมยิงหากมีคนคิดจะซุ่ม เดชะบุญที่ก่อนหน้านี้ได้วิสุงวิสุงแปลงร่างเป็นนกพิราบและออกบินสำรวจจนทั่วพื้นที่ นั่นทำให้ทั้งตี้ค่อนข้างมั่นใจ เจ้าตัวเองก็พยักหน้าให้อุปมาว
เกิดเป็นภาพของการรวมตัวพร้อมหน้าของทีมเบอร์แบโต้อีกครั้ง หลังผ่านเรื่องร้ายเฉียดตายกันมาก็ดูเหมือนว่าพวกเขาจะแน่นแฟ้นมากขึ้น ความสัมพันธ์ของครูลูกศิษย์กลมเกลียวเป็นหนึ่ง จนส่งผลให้ภารกิจในการล่าลูกแก้วจากทีมอื่นเอามาเป็นของตัวเองดูจะเข้มข้น! ทั้งตี้ยังคงยืนกรานว่าจะไม่ปีนภูเขา พวกเขาจะไม่ใช้โควต้าเข้าเส้นชัยเพื่อรับพรหนึ่งข้อตามกติกา Survivor แต่จะแย่งลูกแก้วให้มากที่สุดและขจัดคู่แข่งทิ้งให้สิ้นซากเพื่อที่จะเป็นผู้ชนะ.มะยังภันเตที่เพิ่งกลายร่างคืนจากการเป็นต้นไม้จึงพูดขึ้น."นี่เราจะไปกันเลยเหรอครับครู เราจะไม่ลองพลังของลูกแก้วที่เหลืออีกลูกหนึ่งก่อนเหรอครับ? คือผมก็แค่สงสัยว่าทำไมเราถึงไม่ใช้โอกาสนี้ในการทดสอบขุมกำลังที่มีอยู่ทั้งหมดก่อน ที่จริงเราก็ไม่ได้รีบอะไรเลยนี่นา?"เด็กน้อยวัย 9 ขวบมุ่ยหน้ามองบนใส่ ตัวเขายังคงควันขึ้นโขมงพลางหลุบสายตาไปที่ลูกแก้วสีเงินที่อยู่ในมือเบอร์แบโต้."เอาน่า.. นั่นไม่ใช่เรื่องที่เราหรือครูจะตัดสินใจ โควต้านี้ต้องตกเป็นของวิสุงวิสุงเขา ถ้าเขาไม่อยากลองเราก็ไปว่าเขาไม่ได้หรอก แต่ก่อนอื่นนายน่ะถอดลูกแก้วสีครามออกมาแล้วใช่ไหม? ส่งมานี่ฉันจะใส่มันไว้ที
"โอ้โห! อิติภิโสภัคคะวา อรหังสัมมา! มันอะไรกันครับเนี่ยะคุณครู! สาย LAN ที่ใช้เชื่อมต่ออุปกรณ์ไอทีระรานตาเต็มไปหมดเลย มะยังภันเตไอ้เจ้าคุณปู่ต้นไม้!"วิสุงวิสุงถึงกับถอยร่นเข้ามาซุกหลังเบอร์แบโต้ นาทีนี้เขาเห็นเพื่อนในร่างพฤกษาเป็นภัยคุกคามไปแล้ว แต่ครานั้นก็ยังอยากรู้อยู่ดีว่าพลังของลูกแก้วสีครามจะทำอะไรได้บ้าง นอกจากปลอยสาย LAN กับหัวแจ็คออกมาเป็นหมื่น ๆ เส้น."อย่าดันครูสิไอ้หนู! ครูเองก็ไม่รู้แล้วว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีก! นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ครูจะทำอะไรได้ เอาเป็นว่าพวกเราควรจะถอยขึ้นไปให้อยู่บนเนินที่สูงกว่านี้ ต้องอยู่ห่างจากดินกัมมันตรังสีนี้สักหน่อย! , ไป! , เร็ว! , ถอย!"ฉับพลันร่างหนาของครูผิวสีก็จับมือลูกศิษย์กระเถิบหนีขึ้นไปยังจุดที่ปลอดภัยขึ้น เป็นความจริงที่การแปลงร่างเป็นต้นไม้ของมะยังภันเตนั้นกินพื้นที่เป็นวงกว้าง รากในส่วนฐานล่างชอนไชมั่วซั่วไปหมด และในเมื่อพื้นดินเป็นกากกัมมันตรังสีมันก็เลยค่อนข้างที่จะไม่ปลอดภัยต่อเพื่อนร่วมทีมคนอื่น."ครื้นนน! , ครื้นนน! , ครืดดด! , ครืดดด!"พูดไม่ได้เลยใช้การแกว่งเอนของลำต้นแทน ทว่าดูจากภาษากายแล้วเจตนาของลูกศิษย์ผู้สวมใส่ลูกแก้วส
เสียงร้องคำรามกึกก้องกัมปนาท ตัวก็อตซิลล่าอสูรร้ายจากบรรพกาลสะบัดคอปล่อยลำแสงแยงแผ่นฟ้า เนื้อตัวของอิมานิยังคงเป็นสีเขียวหยก แต่ทว่ากลับเป็นอะไหล่ต่อพ่วงนี่สิที่ได้รับอานิสงส์ของลูกแก้วสีเทาลูกใหม่ไปเต็ม ๆ ก็เลยเกิดเป็นภาพของก็อตซิลล่าสวมเกราะเหล็กที่ดูเท่โคตร ๆ สยายปีกทีฝุ่นกัมมันตรังสีนี่ฟุ้งตีเป็นพายุ! จนแทบจะกลายเป็นฆาตกรรมอำพรางก่อเซลล์มะเร็งใส่เพื่อนตัวเองไป."เฮ้! อิมานิลองยิงมิดไซส์ดูสักลูกได้ไหม! ลองปล่อยจรวดออกมาให้พวกเราดูหน่อย!"เสียงครูเบอร์แบโต้ป้องปากตะโกนอยู่เบื้องล่าง เขาเองก็อยู่ในภาพลักษณ์ซุกซนไม่ต่างจากเด็ก ๆ ในจิตใต้สำนึกคงคิดว่าตนเองกำลังเล่นหุ่นยนต์ประกอบร่างอยู่กระมัง ถึงได้หลับตาแผดเสียงฝ่ากระแสกากยูเรเนี่ยมออกมา."โคร่งงงงงง! , กรรรร! , กรรรร!"คำรามตอบรับเหมือนจะรู้ความ."ฉึกฉัก! , ฉึกฉัก! , กึกกัก! , ฟิ้งค์~!"หลังจากนั้นปีกเหล็กไฮคลาสก็สยายกว้างแผ่อานุภาพ เสียงกลไกเอี๊ยดอ๊าดลากยาวคำรามก้อง ระบบแมคคานิคกำลังทำงานพลันเห็นกลไกชิ้นส่วนต่าง ๆ เคลื่อนตัวประสานกันเป็นพลวัต!.ตามติดมาด้วยลำกระบอกมิดไซด์ที่เคลื่อนตัวหมุนหาทิศ มันแหงนเชิดขึ้นสู่เบื้องสูงพลันปล่อย
จบแล้วซึ่งทุกสรรพสิ่งความวอดวายแผ่ซ่านไปทุกพื้นที่ ไส้แตกม้ามกระจายทั้งยังโดนขย้ำด้วยคมเขี้ยวฉีกทึ้ง แม้แต่โต๊ะคอมและอุปกรณ์ PC ก็ยังกระจุยกระจายเกลื่อนกลาด เบอร์แบโต้ยืนมองลูกศิษย์สามคนด้วยแววตาว่างเปล่า เขากำลังอยู่ในอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะไม่รู้จะจัดการกับอารมณ์ตอนนี้ยังไง สัตว์ก็ยังเป็นสัตว์! และเพราะแปลงร่างเป็นเดรัจฉานพวกเด็ก ๆ จึงดูโหดร้ายจนน่าสยดสยอง!."ง่ำ! , ง่ำ! , ง่ำ! , ง่ำ! , ง่ำ! ""กรรรร! , กรรรร! , กรรรร!"ถ่างขากรรไกรงับร่างอันไร้วิญญาณสะบัด ๆ พลันขบกระชากอีกเป็นร้อย ๆ ครั้ง จนร่างของศัตรูวัยเดียวกันขาดเป็นหลายส่วน!.ณ ตอนนี้เบอร์แบโต้แยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนเป็นศพเด็กหรือศพครู เศษชิ้นส่วนมันเละเทะผสมปนเปกันไปหมด สิ่งดีอย่างเดียวของเรื่องนี้คือหลังผ่านไปสักระยะ ร่างสรรพสัตว์สีมรกตทั้งสามก็เริ่มปล่อยควันออกมา! ลักษณะมันคล้ายกับไอน้ำและยิ่งจำนวนกลุ่มควันดังกล่าวมีมากเท่าไหร่ ร่างปุยขนสีมัทฉะใหญ่ยักษ์ก็จะเล็กลงเรื่อย ๆ ตามเป็นเงาตามตัว."เฮ้อ..อ..อ..อย่างน้อยก็ยังกลับคืนสู่สภาพเดิมได้เองล่ะนะ! ไม่หันมาแว้งกัดเราก็ถือว่าดีถมเถ! แต่จะดีกว่านี้มากถ้าพวกนายไม่เขมือบล
"โครมมมม! , โครมมมม! , โครมมมม!"เสมือนท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนทันใด เสียงระเบิดแผ่นดินสั่นไหวแม้แต่กระแสไฟจากเครื่องไดนาโมก็พัวพันแผ่อำนาจการทำลายล้างไปทั่ว.โดยหารู้ไม่ว่าสิ่งที่เบอร์แบโต้สนใจกลับไม่ใช่ผลลัพธ์จากการฆ่าเด็กของทีมฝ่ายตรงข้าม หากแต่เป็นการถล่มทอดตัวทางข้างและการกระเด็นกระดอนของแผ่นปูนซีเมนต์ ที่พังลงมาเป็นแนวสำหรับให้ย่างเหยียบซะมากกว่า."ได้การณ์ล่ะทีนี้! ฟลุ๊คชิบเป๋งแต่ก็เอาเถอะ! ทีนี้ก็เหลือแค่ไอ้ไซบอร์กตัวตรงกลางแล้ว! ไอ้หมอนี่มันอยู่บนเนินดินตรงหน้าเรานี่เอง แถมแผ่นปูนพวกนี้ก็ปูทางเป็นแนวให้เราได้วางเท้าโดยไม่โดนกากกัมมันตรังสีพอดี , งั้นก็ลุยแม่งเล๊ยยย!"."แกร๊กกก..ก..ก..ก..ก! , ครืดดดด!".ขณะจ้วงเท้ากระโดดย่ำเหยียบสิ่งกีดขวางไป หน้าจอมุมมองบุคคลที่หนึ่ง (First Person) ก็ถูกเปิดใช้งานไปพลางด้วย แล้วเบอร์แบโต้ก็เลือกใช้งานในสิ่งที่คนอ่านท่านไหนก็คงไม่คาดคิด อย่างการเปิดโหมดสลับด้านมอเตอร์พัดลม! เพื่อเปลี่ยนลม Drain ให้กลายเป็นลมเป่า!."ฟู่~! , ฟู่~! , ฟู่~!".ซึ่งไอ้สิ่งที่เป่าก็ไม่ใช่การเป่าลงพื้นเพื่อให้ตัวเองลอยละล่องอย่างไร้จุดหมายเหมือนครั้งโน้น หากแต่เป็นกา
"หืม..ม..ม.. ที่นี่ที่ไหนกัน..? มันเกิดอะไรขึ้น..?"นอกจากจะสร้างปัญหาแล้ว รุ่นพี่อย่างอันธการยังเสร่อลืมตาตื่นขึ้นเป็นคนสุดท้าย."อ๊ะ! ลูกแก้วเงา ล่ะ? ภาพสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะตัดไป เหมือนมันพยายามจะพูดกับเรา?""โอ๊ย!.. ปวดหัวอ่ะ.. อื้อ..อ..อ.. เจ็บจี๊ดเลย!".ร่างวิญญาณกระพริบวูบไหวทันทีที่ก้ม
เก็บยางลบกับพู่กันยัดใส่แก้มก้นหลังจัดแจงทุกอย่างแล้วเสร็จ ชั่วเสี้ยวอึดใจแม้แต่เศษขุยของมันก็ไม่หลงเหลือ สกายด์หายไปจากจอประสาทตาไปเป็นที่เรียบร้อย กายเนื้อของเขากลมกลืนซีดเผือดไปกับสภาพแวดล้อม ประหนึ่งกิ้งก่าสลาแมนเดอร์ที่พรางตัวอยู่กลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่."แจ๋วไปเลยครับครู ถ้าได้แบบนี้ผมเข้าถ
สำเนียงเสียงเลือดหยดเบาดุจเข็มหล่น จังหวะการหยดแหมะของมันสอดคล้องกันกับการสำลอกของเรนโบว์ทีมีอยู่ต่อเนื่อง และนั่นเองที่ทำให้พวกพี่ ๆ หันหลังกลับมามอง สกายด์กับอันธการทั้งช็อคและตกใจ! ภาพของครูผู้เป็นดั่งพ่อแม่ทำกับน้องสาวคนสุดท้องช่างเป็นอะไรที่กรีดแทงความรู้สึก มันจุกอยู่ในอกครั้นจะพูดหรือซักถามเ
การเรียนการสอนดำเนินไปด้วยความเรียบร้อย โดยมีครูติช่าเป็นผู้ให้คำอธิบายแก่เด็ก ๆ พร้อมกับภาพตัวอย่างประกอบเวอร์ชั่นหุ่นโชว์สามมิติ ที่จัดแสดงไว้ในตู้กระจกชั้นล่างของตึก."comfort woman คือสิ่งที่หทารญี่ปุ่นทำกับสตรีชาวเกาหลี พวกเขาจะทำการจัดทำโรงนอนขึ้นมาไว้ในค่ายทหาร หลังจากนั้นก็จะจับผู้หญิงที่เ







