บทที่ 12 : มือถือสากปากคาบ.. (18+)

แกนแข็งดีดสะบัด! เฉี่ยวปลายคางยูมิไปไม่ถึงครึ่งมิลลิเมตร ดวงหน้าบ่องแบ๊วเบนหลบทำปากเหยเก แสร้งทำเป็นไม่สนใจ

.

"เรียบร้อยแล้วค่ะคุณหมอ ให้ทำอะไรต่อดีคะ?"

.

"ช่วยเช็คความดันให้ที วัดอัตราการแข็งตัวของเลือดด้วย อ้อ! แล้วก็อย่าลืมจดบันทึกบนหน้าจอไว้ด้วยล่ะ ว่าตอนนี้เจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์เขากำลังคิดอะไรอยู่"

.

"ไฮ้! ได้ค่ะหมอ"

.

ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึงหลังจากที่ต้องตกระกำลำบากมาหลายตอน เจฟเฟอร์หลุดรอยยิ้มแป้นแล้นออกมา แม้ว่าดวงหน้ากว่าครึ่งจะถูกคลุมทับไว้ด้วยผ้าปิดปาก

.

"ใช้แขนขวานะหมอ เพราะแขนซ้ายผมมันขาดไปแล้ว รีบทำเข้า! ผมจะได้เอาดอกลาเวนเดอร์ขึ้นไปให้บอสซะที "

.

พยาบาลยูมิได้ยินก็แต่เสียงอู้ ๆ อี้ ๆที่ดังรอดผ้าปิดปากออกมา แต่พอเหลือบสายตาไปที่หน้าจอกลับพบว่าสิ่งที่เจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์กำลังคิดอยู่ คือภาพเงาดำของผู้หญิงผมยาวคนหนึ่ง ที่กำลังเกลือกกลิ้งอยู่บนโขดหินท่ามกลางการบานสะพรั่งของทุ่งลาเวนเดอร์ ร่างเปลือยบอบบางตูดใหญ่นมบวบเป่ง ขาดแต่เพียงซับไตเติลวิ่งด้านล่าง ไม่งั้นคงไม่ต่างจาก karaoke นู๊ด ในยุค 90 's

.

"ฝันหวานเชียวนะคะเจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์ แต่ตอนนี้ขอยูมิขัดจังหวะหน่อยแล้วกัน , ฮึบ!"

.

"แกร็ก ๆ , แกร๊ก ๆ"

ชายหนุ่มเดาว่านั่นคงเป็นเสียงล้อลากจากเครื่องวัดความดัน อีกไม่นานแขนขวาของเขาก็จะถูกยกขึ้นเล็กน้อย แล้วก็จะมีผ้าอะไรสักอย่างเป็นวง ๆ สวมเข้ามา พอกดปุ่มดังปิ๊บ! ไอ้เจ้าผ้านี่ก็จะรัด ๆ ๆ จนแขนบวม ค่าความดันก็จะปรากฏ

.

ซึ่งผิดถนัด! เพราะผู้ช่วยยูมิดันเลือกที่จะใช้ผ้าเป็นวง ๆ ดังกล่าวสวมเข้าที่แท่งควยแทน! เธอรูดมันลงจนมิดด้ามราวกับใส่ถุงยางอนามัยให้ผัว มิหนำซ้ำยังใช้มือนุ่ม ๆ ปาดเอาแพรไหมดกดำของเจฟเฟอร์ให้ลู่ล้มลงด้วย

.

"อดทนหน่อยนะคะ ยูมิคงช่วยอะไรไม่ได้ ในเมื่อคุณหมอเขาสั่งมา.."

.

"ติ๊ด!"

.

"เดินเครื่องค่ะ!"

.

.

"พรืดดดดด! , งึด ๆ ๆ , งึด ๆ ๆ"

.

"อื้ออออ! อู้อี้! อู้อี้ อั๊กกกก!"

ดิ้นกระแด่ว ๆ ทั้งเนื้อทั้งตัวบิดงอเป็นสะพานโค้ง ขาเตียงสั่นพับ ๆ แรงบีบจากเครื่องวัดความดันมหาศาลมาก ดาบซามูไรที่ผ่านมานี่ขี้ไก่ขี้กาไปเลยเมื่อเทียบกับเจ้านี่ ตัวเลขบนเครื่องวิ่งปั่นไปมาด้วยความเร็วสูง ความดันที่ว่าหาใช่ความดันโลหิตจากร่างกายไม่ หากแต่เป็นแรงดันในเส้นเลือดฝอยใต้หำอันเป็นสาเหตุที่ทำให้ควยใหญ่ผิดมนุษย์มนา และโด่ไม่รู้ล้มแบบนี้ต่างหาก

.

มือหนาขยุ้มแผ่นหนังสุดหรูบนเตียงจนขาดวิ่น! เจฟเฟอร์กัดกรามกรอด ๆ ได้แต่เฝ้าภาวนาให้ความทรมานนี้จบลงซะที ดังที่ได้เห็นจากภาพบนหน้าจอโปรเจคเตอร์ ที่ลิงค์สัญญาณมาจากเครื่องรับบนกกหู

.

"อู้หู! คราวนี้เปลี่ยนเป็นถ่ายหนังบู้เหรอค่ะเจ้าหน้าที่เจฟ เงาผู้หญิงแก้ผ้าเมื่อกี้หายไปไหนแล้วล่ะ ทุ่งดอกลาเวนเดอร์กลายเป็นยอดหนามแหลม โขดหินเด่นสง่าก็กลายเป็นเครื่องกิโยตินไว้ตัดคอคนซะแล้ว"

หมอยูมิโกะแทรกขึ้นบ้าง

.

"บันทึกทุกอย่างเอาไว้นะจ๊ะยูมิ จะใช้สายวัดในลิ้นชักหมอก็ได้ ช่วยสังเกตให้หน่อยว่าองคชาติของผู้ป่วยหดตัวลงบ้างรึเปล่า แล้วเดี๋ยวหมอกลับมา"

.

"หมอจะไปไหนค่ะ?"

.

"เอ้า! ยูมิจังนี่ก็ถามแปลก ๆ เธอลืมไปแล้วรึไงว่าตัวเองกำลังงอนหมออยู่ หมอจะเข้าไปข้างหลังม่านเจลเหนียวหนืด ไปเอาร่างของนาริตะจังออกมาข้างนอก"

.

"ตอนปัดกวาดที่นี่ยูมิจังซ่อนศพของน้องไว้ด้านหลังใช่ไหมล่ะ?"

.

"หมอรู้?!"

.

"ก็แน่สิจ๊ะ! ก็ในเมื่อพวกเธอพี่น้องเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่หมอสร้างขึ้นเองกับมือทำไมจะไม่รู้ล่ะ"

.

แล้วหมอยูมิโกะในชุดหนังสีเหลืองสดก็แหวกว่ายเข้าไปในผนังเจลหยุกหยุย ทิ้งให้พยาบาลยูมิอยู่กับเจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์ตามลำพังสองต่อสอง

.

"หวังว่าคงไม่นานนะคะหมอ ถึงยูมิจะไม่ใช่คนแต่ยูมิก็มีความเงี่ยน! ดูซิ! คิดได้ไงให้ผู้หญิงอย่างเรามานั่งเฝ้าควยผู้ชาย! หึ๊ยยย!"

สาวเจ้าตัดพ้อ ทั้งที่ดวงตากลมโตยังคงจดจ้องส่วนปลายหัวเห็ดแบบไม่วางตา

.

"เอ๊ะ! คุณเงี่ยนเหรอค่ะ ดูสิน้ำเมือกไหลตลอดเลย ขอยูมิลองแตะ ๆ ดูหน่อยนะ , แตะ ๆ แตะ ๆ"

.

"อุ่นจัง.. ยูมิเคยเอาแค่กับหมอยูมิโกะ ถ้าวันไหนเจ้าหน้าที่เจฟว่าง ๆ ช่วยสอนยูมิโกะเย็ดกับผู้ชายหน่อยนะคะ ยูมิอยากลองอมควยดู"

พูดจบหญิงสาวก็ทอดสายตาไปที่หน้าจอโปรเจคเตอร์ที่เชื่อมต่อกับสมองอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้ฉายภาพของความเป็นขุมนรกอันแสนเจ็บปวดอีกต่อไป แต่ได้เปลี่ยนเป็นภาพของการร่วมรักกันอย่างบ้าคลั่ง ของพวกเบอร์แบโต้ในห้องอาบน้ำแทน

.

แล้วทันใดนั้นสิ่งที่ยูมิไม่เคยจินตนาการถึงก็บังเกิดขึ้น เมื่อจู่ ๆ ขดผ้าวงกลมจากเครื่องวัดความดันก็ส่งเสียงดังขึ้นมา!

.

"แขวกกก!!!"

.

"ว๊าย! คุณพระช่วยมันใหญ่ขึ้นอีกแล้ว ใหญ่จนผ้าขาดเลย! ต้องรีบใช้สายวัด!"

.

เสียเวลาไปประมาณ 3 วินาที ตัวเลขที่ยูมิจังบันทึกลงไปในสมุดก็คือ 12 นิ้วครึ่ง ซึ่งแม่งยาวกว่าไม้บรรทัดซะอีก! กำลังจะตะแคงข้างเพื่อวัดความอ้วนป้อม แต่ทว่าหมอยูมิโกะก็ดันกลับออกมาจากผนังเจลตึ๋งหนืดซะก่อน ซึ่งสิ่งที่ได้ติดมือกลับมาก็คือร่างอันไร้วิญญาณของนาริตะตามที่ได้สัญญาไว้

.

"หือ..ทำอะไรอยู่จ๊ะยูมิจัง หมอมาขัดจังหวะอะไรรึเปล่า?"

.

เลียริมฝีปากแผลบ! กลิ่นควยยังคละคลุ้งอยู่เต็มโพรงจมูก

.

"อ่ะ! ปะ..เปล่า! ค่ะหมอ ยูมิแค่พยายามที่จะบันทึกข้อมูลตามที่หมอสั่ง ว่าแต่เป็นไงบ้างคะ"

.

"ก็เรียบร้อยดี ขอเก้าอี้ตัวที่มีล้อให้หมอหน่อยสิ ร่างของนาริตะต้องอยู่ในตำแหน่งที่สูงพอ"

.

ยูมิรีบจัดแจงให้ทันควันสลับกับการส่งบันทึกตัวเลขต่าง ๆ ให้หมอพิจารณา ซึ่งแน่นอนว่าการแข็งตัวจนทำให้สายวัดความดันขาดก็มีการบันทึกเอาไว้ด้วย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หมอยูมิโกะตกใจสักเท่าไหร่ ตรงกันข้ามคนที่อยู่ในอาการตกใจจนเกือบช๊อคกลับกลายเป็นยูมิแทน

.

"โถน้องนาริตะผู้น่าสงสาร พี่เสียใจที่ช่วยน้องไว้ไม่ทัน เห็นศพน้องในสภาพนี้อารมณ์พีี่ช่างแปรปรวนนัก ฮือ ๆ หึ ฮือ ๆ"

ความกระสันซ่านร่านผสมแรดมลายหายไปสิ้น ยูมิรีบเข็นเก้าอี้ที่มีร่างอันซีดเซียวของน้องมายังข้างเตียง ตรงตำแหน่งที่มีท่อนเอ็นแข็งอยู่

.

"ขอบใจจ๊ะทีนี้ยูมิจังถอยออกไปก่อนนะ ตั้งใจดูล่ะ! จะได้รู้สักทีว่าหมอไม่ได้โกหก!"

.

พยาบาลสาวพยักหน้ารับ แล้วภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าในเสี้ยวอึดใจ ก็คือภาพแห่งความซาดิสต์ที่สุดในชีวิต! เมื่อหมอยูมิโกะเริ่มลงมือถลกแผ่นหนังของนาริตะออก! ร่างที่ถูกฟันขาดสะพายแล่งอยู่แล้วทำให้หมอทำงานง่ายขึ้น ใช้แค่มีดผ่าตัดดวงเล็ก ๆ เฉือนไปบนเนื้อผ้าแล้วกระชากทิ้ง ต่อด้วยการลงน้ำหนักมือให้มากขึ้น จิกมีดลงไปใต้ผิวหนังเลาะเข้าไปถึงกระดูก! ค่อย ๆ ฉึก! ค่อย ๆ เฉือน! ลัดเลาะไปตั้งแต่ไหปลาร้าซ้ายไปจรดหัวไหล่ซีกขวา ลิ่มเลือดแดงฉานนี่ไหลหลากลงมานองพื้น ดีที่ไม่พุ่งเหมือนครั้งแรกแต่ก็ยังนับว่าเป็นเคสที่หนักหนาสาหัส ต่อสภาพจิตใจคนเป็นพี่มากอยู่ดี ยูมิถึงกับสะอึกสะอื้นร่ำไห้

.

"หยุดเถอะหมอ.. หมอต้องการจะสื่ออะไร จะผ่าศพน้องยูมิต่อหน้าต่อตางั้นเหรอคะ?!"

.

"เปล่า! แต่หมอแค่จะทำแบบนี้"

.

ยูมิโกะใช้มือที่สวมถุงมือไว้แล้ว กระชากส่วนศีรษะถึงหัวไหล่ให้ขาดออกจากลำตัวอย่างสยดสยอง! เธอวางหัวของนาริตะลงที่พื้นโดยไม่แยแสนัก ต่อด้วยการชี้นิ้วเข้าไปข้างในเจตนาให้คนเป็นพี่เห็นถึงอวัยวะภายใน

.

"ของเธอเองก็เป็นแบบนี้เหมือนกันยูมิจัง เธอเห็นไหมว่าข้างในมีแต่เหล็ก แม้แต่สีแดง ๆ คล้ายเลือดนี่ก็ไม่ใช่ของจริง หมอสังเคราะห์ขึ้นมาจากฮิโมโกบินของพืชตระกูล Lactuca sativa แล้วเชื่อมต่อมันเข้ากับปั้มลมขนาดเล็กตรงกระดูกเชิงกราน "

.

"เห็นกับตาแบบนี้แล้วจะเชื่อในสิ่งที่หมอพูดได้รึยัง.."

.

"อะ.. อ่ะ.. ค่ะ เชื่อแล้วก็ได้"

ยูมิถึงกับช๊อคตาตั้งมือเธอสั่นจนทำสมุดบันทึกหลุดลงพื้น วินาทีที่ก้มลงไปเก็บแล้วเห็นหัวน้องตัวเองนอนตาค้างอยู่ยิ่งทำให้หลอน หมอยูมิโกะเห็นท่าไม่ดีก็เลยรีบแทรกขึ้น

.

"ไม่ต้องห่วงนะยังไงหมอก็รักยูมิจังเหมือนเดิม เธอคือผู้ช่วยที่เก่งที่สุดของหมอและจะเป็นตลอดไปจ่ะ"

ยิ้มตาหยีหว่านโปรยไปทำให้อะไร ๆ ดูดีขึ้น ซึ่งจะครบถ้วนกระบวนความทันที ถ้าหลังจากนี้พวกเธอทำให้อวัยวะเพศชายของเจฟเฟอร์อ่อนตัวลง

.

"แล้วเราจะทำยังไงกับองคชาติของเจ้าหน้าที่เจฟดีคะหมอ ดูจากหน้าจอแล้วเจ้าตัวคงไม่ยอมหยุดง่าย ๆ "

พยาบาลสาวแสร้งถาม ทั้งที่ลึก ๆ แล้วตัวเธอเองก็ชอบ

.

แพทย์หญิงแห่งฮาราจุกุตอบด้วยการส่ายหน้า ไม่ใช่ไม่รู้แต่เพราะแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอต่างหาก!

.

"ก็แค่ต้องเดินสายไฟข้างในใหม่นิดหน่อยแบบนี้.. เอ่ิม.. แล้วก็เอามือทั้งสองข้างของนาริตะจังมาอัง ๆ กับของลับของผู้ป่วยแบบนี้ จัดท่าจัดทางให้ดีกำไว้พอหลวม ๆ "

.

"แล้วก็เริ่มในอีก 5.. 4.. 3.. 2 "

.

"สวิชท์ออน!"

.

.

"ฉึกฉัก ๆ , ฉึกฉัก ๆ , ฉึกฉัก ๆ , ฉึกฉัก ๆ , ฉึกฉัก ๆ !"

โคตรพ่อโคตรแม่งของความครีเอทสร้างสรรค์ ใครจะไปเชื่อว่าร่างเทียมสังเคราะห์หัวขาดจะสามารถนำมาใช้ชักว่าวให้ผู้ชายได้แบบนี้ มือน้อย ๆ ของนาริตะยังทำหน้าที่ของเธอได้ดี ผิวสัมผัสเธอยังคงนุ่มนิ่มเหมือนคนจริง ๆ บางจังหวะนอกจากจะชักขึ้นชักลงตรง ๆ แล้ว ยังมีควงด้วย! เจ้ามือซุกซนหมุนวนขึ้นไปยีที่หัวเห็ด มันทั้งรูด ทั้งขยำ ทั้งขยี้ จนเมือกเปียกไหลซึมลงมาหยาดเยิ้ม เส้นเอ็นบนลำควยปูดโปนออกมาอย่างเห็นได้ชัด กระตุกเสียวเป็นพัก ๆ ด้วยความสะใจ!

.

คนที่ดูจะมีความสุขเป็นที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นเจฟเฟอร์ ในที่สุดโอกาสนี้ก็มาถึงซะที เขาจิกปลายเท้าเกร็งตัวเสียวสะท้าน ปล่อยเสียงห้าวพล่านผ่านไรฟันทั้งที่โดนปิดปากเอาไว้

.

"โอ๊ย.. เสียวมากอ่ะ.. เสียวเหลือเกิน.. ใครกันนะที่ชักว่าวให้เราได้สโตรกรุนแรงขนาดนี้ ซี๊ดดดดดด! , อ๊าา~!"

.

"ผู้ช่วยยูมิรึเปล่านะ? อื้อ.. เสียว"

.

"ต้องใช่แน่เลย โอ้! เยสสสสส ยูมิ~"

.

"อ๊า.. ยูมิจ๋าแบบนั้นล่ะจ๊ะสุดยอดไปเลย อื้อ! ยูมิ เอาอีก! ยูมิ ยูมิ ยูมิ~!"

.

เจฟเฟอร์คิดในใจ แต่ยังไม่ทันไรก็ชักจะรู้ตัวว่าตัวเองคิดผิด!

.

"หมอคะถ้ายูมิเข้าใจไม่ผิด เราต้องรอจนเจ้าหน้าที่เจฟเขาสำเร็จความใคร่เลยใช่ไหมคะ พออสุจิเขาพุ่งออกมายูมิขอเข้าไป "อม!" เอ๊ย! ไม่ใช่! ขอเข้าไปเช็ด แล้วของลับของเขาก็จะค่อย ๆ อ่อนลงจนกลับมาใช้ชีิวิตได้เป็นปกติใช่ไหม?"

.

หมอยูมิโกะรีบหันควับทันที! หลังได้ยินคำถามก่อนจะให้คำตอบกลับไปว่า

.

"ไม่หรอกจ๊ะ ถ้ามันง่ายแบบนั้นเขาจะมาหาหมอทำไม ร่างกายของพวกเจ้าหน้าที่ภาคสนามถูกสร้างมาพิเศษให้แข็งแกร่งต่อทุกสภาพพื้นที่ เพราะฉะนั้นการสำเร็จความใคร่ธรรมดาย่อมใช้การไม่ได้ มันต้องระดับนี้ล่ะ ระดับที่นาริตะกำลังทำอยู่!"

.

ดวงหน้ารูปไข่ค่อย ๆ ก้มลงมากระซิบที่ใบหูผู้ป่วย หมอยูมิโกะกระซิบกระซาบกับเจฟเฟอร์เบา ๆ ราวกับต้องการให้ได้ยินเพียงแค่สองคน

.

"จอมอนิเตอร์ทำให้ฉันรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ คิดจะพาคนของฉันไปปี้งั้นเหรอ! ฝันไปเถอะเจ้าคนลามก!"

.

"นี่แหนะ!"

.

ดั่งนรกสาปส่งเพราะจบประโยคดังกล่าว หมอยูมิโกะก็ได้สั่งการให้นาริตะซอยมือเร็วขึ้นเป็นเท่าทวี! เธอกำควยของเจฟเฟอร์แน่นจนห้อเลือด! แล้วทำการสาวแบบถี่ยิบด้วยความเร็วแปดแสน ชัก ๆ ๆ ๆ จนเกิดความร้อนและประกายไฟ! แผ่นหนังที่ทำสังเคราะห์ขึ้นก็เลยเริ่มถลอกเหลือแต่แกนโลหะแข็ง ๆ ทื่อ ๆ

ควยเย็นสิครับทีนี้! แม่งอย่างกับดอกไม้ไฟ ไหนจะการเสียดสีระหว่างเนื้อกับเหล็กอีก จากที่ "เสียว" อยู่ดี ๆ เจฟเฟอร์ก็เลยกลายเป็น "แสบ" แทน ผลที่ตามมาก็เลยทำให้ขนาดของมันค่อย ๆ หดเล็กลง มันสั้นลง ๆ เรื่อย ๆ ตามวัตุประสงค์ที่หมอยูมิโกะตั้งไว้ในตอนแรก

.

"อร๊ากกก! แสบ ๆ ๆ เจ็บชิบหายเลย! หมอยกูไหม้หมดแล้ว มันอะไรกันวะเนี๊ยะ! เมื่อกี้ยังดีอยู่แท้ ๆ โอ๊ย ๆ ๆ อูยยยย!!!"

"ผมขอโทษครับหมอ ผมจะไม่ทำอะไรแบบนั้นแล้วครับ ผมเลิกคิดแล้วครับพอเถอะขอร้องหำผมกลายเป็นหนอนชาเขียวกระทะร้อนแล้วเนี่ยะ.. อื้อ..!!!"

.

หมอยูมิโกะรับรู้ข้อความเหล่านี้ได้จากจอภาพที่แสดง ฉากหนัง AV ระหว่างเจ้าหน้าที่หนุ่มกับผู้ช่วยพยาบาลน่ารักดับฟับ! ลงไปแล้ว ที่เด้งขึ้นมาแทนกลับกลายเป็นภาพของเจฟเฟอร์ที่กำลังนั่งคุกเข่าเหงื่อแตกซิก ก้มลงหมอบกราบขอโทษขอโพย ติดแค่ไม่มีเสียง สร้างความตลกขบขันให้แก่หมอยูมิโกะยิ่งนัก ก็นะเธออยู่คนเดียวของเธอบนชั้น 4 มาตลอด วัน ๆ เจอแต่ผู้ป่วย เจอแต่เลือด เจอแต่น้ำเหลือง อุตส่าห์สรรสร้างร่างเทียมสังเคราะห์ที่สวยน่ารักสมจริงโคตร ๆ ระดับยูมิจังขึ้นมาได้ ใครมันจะยอมยกให้คนอื่นกันเล่า

.

"ฮ่า ๆ ดี! สำนึกผิดแล้วก็ดีค่ะคุณเจ้าหน้าที่ "

.

"แต่อย่าลืมนะคะว่าคุณยังเหลือแขนซ้ายที่ขาดอยู่อีกข้าง! ฉันจะทำอะไรก็ได้สำหรับคนที่กล้ามาลองดีกับยูมิจังของฉัน!"