Mag-log inANDREA“Renjie?” gulat kong usal.Bahagya siyang kumunot-noo habang papalapit sa amin, at habang lumalapit siya ay napansin niyang ilang hakbang akong nakalayo kay Billy. Tiningnan muna niya ang lalaki bago siya tuluyang humarap sa akin, halatang nagtataka kung bakit parang iniiwasan ko ang kasama ko.“Anong mayroon? Bakit parang ayaw mong lapitan ka ng lalaking ito? Sino ba iyan?”Napangiwi ako bago ko naisipang lumapit sa kanya. Sa halip na agad sumagot, bigla kong hinawakan ang braso niya at kumapit doon, dahilan para bahagya siyang mapatingin sa kamay ko. Hindi niya iyon pinansin at hinayaan lang niya akong nakahawak sa braso niya habang naghihintay ng sagot.“Si Billy. Siya iyong kausap ko kanina tungkol sa business proposal, pero parang mas interesado siyang makipag-usap sa akin tungkol sa personal na bagay kaysa sa partnership. Kanina pa siya nagsasabi na gusto niya akong ligawan kahit ilang beses ko nang sinabi na hindi ako interesado.”Napatingin si Billy kay Renjie at bahagy
ANDREAMatapos ang maikling pagpapakilala namin ni Billy ay bumalik ako sa mga kasama kong executives para ipagpatuloy ang event. Ilang minuto pa lang ang lumipas nang muli siyang lumapit sa akin at nagsimulang makipag-usap, pero sa halip na tungkol sa business proposal ang pag-usapan namin ay kung anu-anong personal na bagay ang itinatanong niya. Habang nagsasalita siya ay ilang beses ko siyang tinitingnan nang diretso, pero halata sigurong hindi ako interesado dahil madalas lang akong tumango at maikli ang mga sagot ko.“Alam mo, Ms. Bowles, mas maganda ka pala kapag personal kang nakikita kaysa sa mga pictures na nakikita ko sa business articles,” nakangiting sabi niya. “Hindi ko tuloy alam kung dapat ba akong mag-focus sa event o sa pakikipag-usap sa iyo dahil parang mas interesante ka kaysa sa buong presentation.”Napangiwi ako sa sinabi niya. “Salamat sa compliment, pero mas gusto kong pag-usapan natin ang tungkol sa partnership sa Étoile Maison. Hindi naman ako pumunta rito pa
ANDREA“Wala, Ma'am. Iniisip ko lang kung gaano katagal bago ka mapagod at matawag ako para sunduin ka nang mas maaga,” sagot niya. “Pero seryoso, mag-ingat ka at huwag mong kalimutang kumain. Kapag natapos ka na, tawagan mo lang ako at pupunta ako agad.”Inirapan ko siya. Ano ba itong lalaking ito? Hindi ko alam kung chismosa o concern lang talaga.“Hindi mo kailangang bantayan ang pagkain ko. May mga tao rito na bahala sa akin, at saka hindi ako bata.”“Alam ko naman. Pero kapag nagutom ka at naging masungit ka sa lahat ng tao rito, baka isipin nilang ganoon talaga ang Executive Director nila.”“Renjie, umalis ka na nga.”“Okay lo, Ma'am. Mamaya ulit,” aniya sabay kindat.Pumasok na ako kasama si Myla at hindi ko na siya pinansin. Pagdating namin sa function hall ay agad akong sinalubong ng ilang executives at business partners, kaya kinailangan kong ayusin ang kilos at pananalita ko habang nakikipagkamay at nagpapakilala sa mga taong hindi ko pa nakikilala noon.Makalipas ang ilang
ANDREAKINABUKASAN, tamad akong bumangon pero kailangan kong pumunta sa event na sinabi ni Mommy kagabi. Hindi naman ako excited dahil alam kong panibagong araw na naman iyon na kailangan kong makipag-usap sa mga investors, business partners at iba pang importanteng guests, pero wala rin akong magagawa dahil ako mismo ang Executive Director ng Étoile Maison at kailangan kong gampanan ang position na ibinigay sa akin. Habang naghahanda ako ay ilang beses kong tiningnan ang schedule na ipinadala ni Myla at lalo lang akong napabuntong-hininga dahil halos buong araw akong magiging busy.Paglabas ko ng bahay ay nandoon na si Renjie at naghihintay sa akin. Nakabukas na ang pinto ng sasakyan at nakasandal siya sa gilid nito habang may hawak na cellphone, pero nang makita niya ako ay agad niyang inilagay iyon sa bulsa at ngumisi. Hindi ko na siya pinansin at diretsong sumakay dahil ayoko nang magsimula ng araw sa pakikipagtalo sa kanya.“Good morning, Ma'am. Mukhang seryoso ka ngayon ah, ba
ANDREAMayamaya ay may tinanggal siyang bahagi at ilang sandali itong tiningnan bago niya muling inayos. Pawis na ang noo niya dahil medyo mainit sa labas, pero hindi siya nagreklamo at patuloy lang sa pagtatrabaho hanggang sa matapos niya ang kailangan niyang ayusin.“Ma'am, pakikuha nga iyong maliit na wrench na nasa gilid ng toolbox,” tawag niya.Kinuha ko iyon at iniabot sa kanya.“Ito?”“Yeah, iyon. Salamat.”Hindi ko napigilang mapatingin sa kanya habang ginagamit niya iyon. Iba ang itsura niya kapag seryoso sa ginagawa niya at hindi nang-aasar, at mas lalo kong napansin na hindi lang pala siya basta guwapo na driver na mahilig mang-inis. Mukhang marami pala siyang alam at sanay talaga siya sa mga sasakyan.“Okay na,” sabi niya makalipas ang ilang minuto habang isinasara ang hood. “Subukan natin ulit.”Sumakay siya sa driver's seat at pinaandar ang makina. Ilang segundo siyang nakinig bago ngumiti nang bahagya at saka tumingin sa akin.“Okay na. Wala na iyong tunog.”Sumakay ako
ANDREA“Fxxk you! Bastos!”Humalakhak si Renjie habang patuloy sa pagmamaneho kaya lalo akong nainis. Hindi ko na siya pinansin at humarap na lang ako sa bintana habang nakahalukipkip. Pero naririnig ko pa rin ang paminsan-minsang pagtawa niya habang hawak ang manibela. Ilang minuto kaming tahimik bago biglang may kakaibang tunog akong narinig mula sa harapan ng sasakyan.“Anong tunog iyon?” tanong ko habang napatingin sa dashboard. “May problema ba sa sasakyan? Parang may kumakalansing sa harapan.”“Hindi ko rin alam, Ma'am. Kanina wala naman iyon, pero may napapansin din akong kakaiba sa takbo ng makina,” sagot niya habang bahagyang binawasan ang speed. “Sandali lang at hahanap ako ng ligtas na lugar para tumabi tayo. Ayokong ipilit ang sasakyan kung may problema talaga.”Makalipas ang ilang minuto ay huminto kami sa gilid ng kalsada. Pinatay ni Renjie ang makina at agad siyang bumaba para tingnan ang harapan ng sasakyan, habang ako naman ay nanatili muna sa loob at nakatingin sa ka
EVEMarahan akong napaharap sa kanya. At sa dilim ng kwarto ay bahagya kong nasilayan ang matigas niyang mukha na tila walang bakas ng init o lambing kahit ang mga kamay niya ay patuloy na marahang humahaplos sa akin. Tahimik lang siya, gaya ng dati. Walang paliwanag. Walang paghingi ng tawad sa mg
EVE CASTRO "Nasaan na kaya siya?" bulong ko sa sarili. Mag-aalas dose na ng gabi ngunit gising pa rin ako sa loob ng napakalaking mansion ng mga Bowles. Sa sobrang katahimikan ay halos marinig ko na ang sarili kong paghinga habang nakaupo sa mahabang dining table na para bang isa lamang akong bi
EVEDalawang araw na ang lumipas mula nang tuluyan kong iwan ang mansion ng mga Bowles. Ngunit hanggang ngayon ay pakiramdam ko ay hindi pa rin tuluyang nagsisink in sa akin ang lahat ng nangyari. Para bang napakabilis ng mga pangyayari na minsan, naiisip kong baka panaginip lang ang lahat at magig
EVEMABILIS na dumaan ang isang buwan. Maaga akong nagising nang araw na iyon na may kakaibang pakiramdam sa katawan ko. Ilang araw ko nang nararamdaman ang madalas na pagkahilo at mabilis na pagkapagod. Pero hindi ko iyon masyadong pinansin dahil inisip kong baka dala lang iyon ng stress at puyat







