02 : ความทรงจำที่เลวร้าย [3]

โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง

"น้ำหนักยังไม่ขึ้นเลยนะคะ ช่วงนี้นอนไม่หลับ กระสับกระส่ายหรือเปล่า"

คุณหมอคนสวยถามฉัน

เดือนก่อนหมอประจำตัวฉันเป็นผู้ชายวัยสักสามสิบกว่า ๆ แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงได้เปลี่ยนกะทัน เป็นคุณหมอผู้หญิงที่สวยเฉี่ยวคนนี้ได้

"มีอะไรเหรอคะ เห็นจ้องหมอนานแล้ว"

"ขอโทษค่ะ" รีบยกมือไหว้ขอโทษคุณหมอที่เสียมารยาทมองเธอตาไม่กะพริบ

"คุณหมอสวยมาก หนูเลยมองเพลินไปหน่อย" ตอบเสียงเขิน ๆ จนอีกคนหัวเราะคิกคักออกมา

"ใคร ๆ ก็บอกหมอแบบนั้นจนชินแล้วค่ะ"

ถึงว่าคุณหมอคนสวยไม่ค่อยดูตื่นเต้นกับสิ่งที่ฉันชมออกไป

"ที่หมอถาม ตกลงมีอาการไหนบ้างไหมคะ"

อ้อ! ลืมตอบคำถามไปเลย

"หนูชอบฝันร้ายซ้ำ ๆ ค่ะ"

"ฝันร้าย? พอจะเล่าให้หมอฟังได้ไหมเอ่ย"

ฉันกำมือทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น ทั้งบีบมันจนเลือดไม่ไหลเวียนรู้สึกชาหนึบแล้วค่อยคลายออก

"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องกลัว มันก็แค่ฝันนะคะ"

มันก็แค่ฝัน...

ทว่าเป็นฝันที่เคยเกิดขึ้นจริงกับฉันมาก่อน

"คุณขัติมากรคะ หายใจเข้าลึก ๆ นะคะ ค่อย ๆ หายใจค่ะ"

ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนมีหมุดหรืออะไรหนัก ๆ มาทับที่อกจนหายใจลำบาก

ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์ตอนที่ฉันถูกคนกลุ่มนั้นพาตัวขึ้นรถแล้วกระชากลงรถลากไถไปกับพื้นฉันยิ่งตัวสั่น

"คนไข้คะ! ตั้งสติค่ะ ขัติมากร! ตั้งสติหน่อย"

"ฮึก ฮือ..."

กลัว ฉันกลัวเหลือเกิน

เจ็บ! ตรงหลังฉันมันเจ็บมาก ร่างกายก็รู้สึกรวดร้าวไปหมด

จึก!

รู้สึกจี๊ดขึ้นมาที่ต้นแขนข้างหนึ่ง ตามมาด้วยดวงตาค่อย ๆ ปรือลง ร่างกายรู้สึกเบาโหวงไร้เรี่ยวแรง

หมับ!

"พาขึ้นไปพักบนเตียงก่อนค่ะ"

หูฉันได้ยินเสียงคนคุยกัน แต่ไม่กี่นาทีต่อมาทุกอย่างก็ดับวูบลง

Specail part

หลังจากที่หมอลิลณาซักไซ้คนไข้ในความดูแลของเธอ อาการของขัติมากรก็ดูแปลกไปจากปกติ เธอเริ่มเหงื่อตกตามกรอบหน้า ร่างกายสั่นเทา ดวงตาเริ่มเลิ่กลั่กจากอาการหวาดกลัว

หมอลิลณาเห็นท่าไม่ดีกลัวเธอจะช็อกจึงรีบฉีดยาสลบแบบอ่อน ๆ ให้ ก่อนจะเรียกพยาบาลเข้ามาช่วยพยุงคนไข้ขึ้นพักบนเตียง

"เกิดอะไรขึ้นครับคุณลิลลี่?"

ทัศน์เทพที่ได้รับคำสั่งให้ดูแลผู้หญิงในปกครองของนายให้ดีได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจึงรีบเข้ามาดู

"ฉันน่าจะไปกระตุ้นความทรงจำที่ไม่น่าจดจำของเธอเข้า"

ลิลลี่ หรือ หมอลิลณา บอกบอดี้การ์ดมือขวาของพี่ชายเธอ

จู่ ๆ ที่หมอประจำตัวของขัติมากรที่ดูแลรักษาเธอมาตั้งสี่เดือนแต่สุขภาพเธอกลับไม่ดีขึ้นเลยทั้ง ๆ วินิจฉัยออกมาเป็นแค่โรคขาดสารอาหาร

สาเหตุเพราะความไร้จรรยาบรรณของหมอที่เห็นแค่ความสำคัญของเม็ดเงิน พอครอบครัวเธอจ่ายหนักจ่ายไม่อั้นจึงไม่อยากรีบรักษาให้หาย จนกันตพลจับได้เลยถูกเด้งออกจากโรงพยาบาล

"ผมต้องโทร.รายงานนายก่อน"

ทัศน์เทพรีบเดินออกจากห้องนี้ เขาควักโทรศัพท์เครื่องหรูออกมากดโทร.หานายทันที

"นายเสร็จธุระยังครับ"

เขายังคงเกริ่นออกไปแบบปกติ

[ยัง เหมือนจะตกลงกันไม่ได้]

ทางนั้นก็มีปัญหาคาราคาซังยิบย่อยอยู่เหมือนกัน แต่ก็รู้สึกแปลกใจทำไมมือขวาเขาถึงโทร.มาถามเรื่องนี้

[เกิดอะไรขึ้น]

คนถูกตั้งคำถามกลับรวบรวมความกล้ารายงานสถานการณ์ปัจจุบันออกไปทันที

"คุณฟางเซียนเหมือนจะมีปัญหาแล้วครับ"

เพียงแค่อีกฝ่ายได้ยินชื่อที่เขาจดจำได้ขึ้นใจ เสียงเหมือนขยับตัวก็ดังลอดออกมา ตามมาด้วยเสียงโวยวายจากคนหลายคนดังเข้ามาในสาย แลดูวุ่นวายกันหนักกว่าทางนี้

[ตอนนี้อยู่ที่ไหน]

"โรงพยาบาลครับ"

เขาตอบผู้เป็นนายสั้น ๆ อย่างไม่ยืดยื้อ ฝ่ายนั้นวางหูไปแต่ก็ได้ยินเสียงสบถหยาบคายดังมาก่อนสายจะตัด

[แม่งเอ้ย!]

อาการหัวเสียแบบนี้ไม่รู้เพราะยังเจรจาธุรกิจไม่เสร็จหรือเพราะอีกคนที่เขาโทร.ไปรายงาน

"เฮียเพลิงจะมา?"

คุณหมอคนสวยที่ยืนฟังบทสนทนานั้นตั้งแต่นาทีแรกถามขึ้น

"ครับ" ทัศน์เทพตอบสั้น ๆ

"ตกลงเกิดอะไรขึ้น แล้วผู้หญิงคนนั้นคือใคร?"

หมอลิลณาเพิ่งกลับมาจากการไปอบรมวิชาชีพที่ปารีสมาเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เธอเลยไม่รู้ว่าสี่เดือนที่ผ่านมาพี่ชายเธอพาใครเข้ามาอยู่ร่วมชายคาด้วย

พอกลับมาถึงที่นี่ปุ๊บเธอก็ถูกพี่ชายสั่งให้มาดูแลคนไข้คนนี้ แถมยังกำชับอีกว่าต้องพิเศษกว่าคนไข้คนอื่น ๆ

เธอเองไม่เคยเห็นพี่ชายที่แสนเย็นชาจะดูห่วงใยใครขนาดนี้ โดยเฉพาะคนแปลกหน้า

"เดี๋ยวคุณลิลลี่ถามจากนายดีกว่าครับ"

ทัศน์เทพไม่อยากก้าวก่ายเรื่องนี้

เข้าไม่รู้ว่านายตนเองพาเธอกลับมาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไร เขาเองก็ไม่เคยเห็นเจ้านายออกมือช่วยใครที่ไม่รู้จักสักที

แต่เมื่อสี่เดือนก่อนคำสั่งนายเขายังจำได้ทุกคำ

'จัดการพวกมัน แล้วไปเอาตัวเธอมา'

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดแม้เขาจะสนิทกับกันตพลมากแค่ไหนก็ยังเดาใจคนเป็นนายไม่ถูกอยู่ดี