Episode 10 แอบใส่ใจ

ภายในร้านชาบูหม้อไฟซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมฟุ้งของน้ำซุปหลากหลายรสชาติ กรรณิการ์สั่งเนื้อเซ็ตใหญ่มาพร้อมกับกุ้งถาดใหญ่อีกสองถาดโดยมีทัศนัยนั่งมองอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ

หลังจากที่หยอกล้อชายหนุ่มรุ่นพี่จนพอใจแล้ว เธอก็ชวนเขามานั่งกินหม่าล่าหม้อไฟด้วยกัน ซึ่งก็ได้ถามคนพี่ก่อนแล้วว่าเขาสามารถกินเผ็ดได้ไหม และด้านทัศนัยเองก็ยืนยันว่ากินได้ เธอจึงพาเขามาที่ร้านประจำของตัวเอง

“ทำไมสีมันดูจัดขนาดนี้” หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อเห็นว่าน้ำซุปในหม้อหม่าล่าสีดูจัดจ้านจนเขารู้สึกแสบท้องทั้งที่ยังไม่ได้ลงมือทานเลยด้วยซ้ำ

“หม่าล่าก็แบบนี้แหละค่ะ แต่ถ้าพี่ไม่ชอบก็มีอีกฝั่งเป็นทงคัตสึไงคะ” กรรณิการ์มองคนพี่พลางพยักเพยิดหน้าให้เขามองอีกฝั่ง ซึ่งเป็นน้ำซุปทงคัตสึรสชาติกลมกล่อมเหมาะกับคนที่ไม่ชอบทานเผ็ด

“กินเผ็ดแบบนี้ไม่กลัวแสบท้องหรือไง” เขาถามด้วยความสงสัย สีของมันดูน่าจะเผ็ดมากแถมน้ำมันยังเยอะอีกด้วย

เพราะด้วยภาพลักษณ์ของหญิงสาวที่ดูเป็นคุณหนู แม้จะไม่ได้น่ารักน่าทะนุถนอมขนาดนั้น แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้จริง ๆ ว่าเธอจะกินเผ็ดขนาดนี้ได้ยังไง

“แค่นี้สบายมาก ถึงหนูจะเป็นลูกครึ่งฝรั่งเศสแต่เรื่องกินเผ็ดหนูได้เชื้อไทยมาเต็ม ๆ เลยนะ” คนตัวเล็กยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ

“ตามใจ” ทัศนัยปล่อยให้คนน้องทำตามใจตัวเองไป และเขาก็เพิ่งฉุกคิดได้ว่า เขาไม่จำเป็นต้องมากังวลอะไรกับเรื่องของผู้หญิงคนนี้

เดิมทีความสัมพันธ์ของเราก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่ถูกชะตากันก็เท่านั้น มันควรจะเป็นแค่นั้นต่อไป...

ระหว่างนั่งรอพนักงานมาเสิร์ฟออเดอร์ที่สั่งไป เขาก็ลอบมองหญิงสาวซึ่งกำลังหันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังมองหาอะไรสักอย่าง

ทัศนัยเห็นท่าทางของคนตัวเล็กก็เลิกคิ้วมองคนน้องด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามออกไป จนเธอหันมามองเขาพร้อมทั้งยังยิ้มแหย ๆ ส่งมาให้

“มีอะไร” สุดท้ายเขาก็จำเป็นต้องถามออกไป เพราะเธอเล่นหันมาสบตากันแบบนี้ ถ้าไม่พูดอะไรสักอย่างก็คงได้นั่งจ้องตากันไปเรื่อย ๆ นั่นแหละ

“พี่นั่งรออยู่นี่ก่อนได้ไหม เดี๋ยวหนูมา”

“จะไปไหน?” เขาเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ

“ไปซื้อยางมัดผมค่ะ หนูลืมเอามาด้วย”

ความสงสัยของเขาถูกคลี่คลายลงเมื่อได้ยินในสิ่งที่คนน้องบอก ที่แท้ก็หายางมัดผม

“ไม่ต้อง รออยู่นี่แหละ” ชายหนุ่มกล่าวเสียงเรียบ ก่อนที่ร่างสูงจะลุกเดินออกไปจากร้านโดยไม่คิดอธิบายอะไรเพิ่มเติม

ทำเอาหญิงสาวนั่งมองตามหลังไปตาปริบ ๆ เธอตามความคิดของคนพี่ไม่ค่อยทันสักเท่าไหร่ บทจะใจดีก็ทำตัวเหมือนผีเข้า บทจะเมินกันก็เมินจนน่าหมั่นไส้

ทว่าไม่กี่นาทีหลังจากนั้นชายหนุ่มก็เดินกลับเข้ามา ร่างสูงหย่อนกายนั่งลงที่เดิมนั่นก็คือฝั่งตรงข้ามกับคนตัวเล็ก ก่อนที่มือหนาจะยื่นยางรัดผมเส้นสีขาวที่ตกแต่งด้วยลูกปัดไข่มุกให้กับหญิงสาว

“หือ? อ้อ ขอบคุณค่ะ เท่าไหร่เหรอ เดี๋ยวหนูโอนให้” กรรณิการ์มองยางรัดผมที่ถูกยื่นมาตรงหน้าสลับมองใบหน้าหล่อของทัศนัย ก่อนจะเข้าใจความหมายของเขา

เธอเอ่ยขอบคุณพร้อมทั้งรับยางมาจากมือหนา ก่อนจะนำมารวบมัดเรือนผมสีบลอนด์ทองของตนเองขึ้นเป็นหางม้าลวก ๆ

อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าเขาตั้งใจเลือกยางรัดผมเส้นนี้มาให้เข้ากับสีเสื้อของเธอหรือเปล่า พอคิดแบบนั้นริมฝีปากอิ่มสวยก็พลันระบายยิ้มออกมาอย่างขัดเขิน

“ไม่ต้อง” แต่เขากลับตอบปัดเสียงเรียบ

“แต่ว่า...”

“ขออนุญาตเสิร์ฟนะคะ”

ไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยค้าน เสียงของพนักงานสาวดังขึ้นพร้อมกับเซ็ตเนื้อที่ถูกนำมาวางลงบนโต๊ะ

กรรณิการ์จึงเปลี่ยนมาให้ความสนใจกับอาหารตรงหน้าแทน จนไม่ทันได้เห็นว่าแววตาของชายหนุ่มรุ่นพี่ยามนี้กำลังมองมาที่เธอแบบไหน

ทั้งสองคนใช้เวลาจัดการชาบูหม่าล่าอยู่ราว ๆ หนึ่งชั่วโมง จนกระทั่งคนตัวเล็กแต่กินจุอิ่มหนำ เธอก็เป็นฝ่ายอาสาจ่ายค่าอาหารมื้อนี้เอง

ทัศนัยเดินตามคนน้องออกมาจากร้าน แล้วเดินเข้าออกโซนนั้นร้านนี้ไปเรื่อย ๆ จนอาหารเริ่มย่อย หญิงสาวจึงหันมาถือวิสาสะคว้าข้อมือเขาไปจับ แล้วพาเดินเข้าร้านไอศกรีมแบรนด์ดังไปทั้งอย่างนั้น

“กระเพาะเธอมันจุได้ขนาดไหนกันเนี่ย” เขาอดถามไม่ได้

ตัวก็แค่นิดเดียวแต่กินจุจนเขาที่เป็นผู้ชายตัวใหญ่ ๆ ยังต้องขอยอมแพ้ น่าแปลกที่เธอยังหุ่นฟิตเฟิร์มไร้ไขมันส่วนเกินได้แบบนี้

“หยาบคายมากคำถามนี้ พี่สั่งสิ วันนี้หนูเลี้ยงเต็มที่เลย แทนคำขอบคุณน่ะ” กรรณิการ์ย่นจมูกน้อย ๆ ก่อนจะบอกให้เขาสั่งเมนูของตัวเองด้วย

“ฉันไม่ชอบกินไอศกรีม” เขาปฏิเสธออกไปตามตรง

“อ้าว ทำยังไงดีล่ะ...” ใบหน้าสวยดูหงอยลงเล็กน้อย

ผิดที่เธอเองที่ลืมถามเขาก่อน

“เธอก็กินไปสิ เดี๋ยวฉันนั่งรอ” ทัศนัยว่าพลางเอนกายพิงพนักเก้าอี้แล้วยกแขนขึ้นนั่งกอดอกมองอีกคนนิ่ง ๆ

“จริงนะ ถ้าอย่างนั้นหนูไม่เกรงใจแล้ว” กรรณิการ์ตาวาวขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเขาบอกอย่างนั้น หญิงสาวเผลอยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยยิ้มให้เขาเห็นมาก่อน

ภาพนั้นทำเอาทัศนัยลืมตัว จับจ้องรอยยิ้มสดใสนั้นจนส่งผลกระทบต่ออัตราการเต้นของหัวใจ ที่เต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

และเหมือนว่าเขาก็จะเพิ่งรู้ตัวว่า ตอนนี้บรรยากาศระหว่างเขาและเธอมันต่างออกไปจากเดิมมาก มากชนิดที่ว่าพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว

เขาเหมือนกำลังพาแฟนสาวมาเดต นั่งมองเธอเลือกเมนูด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แก้มเนียนขยับยกขึ้นตามมุมปากสวยจนขึ้นเป็นเส้นขีดหนวดแมวเล็ก ๆ

กรรณิการ์เรียกพนักงานมารับออเดอร์ไอศกรีมของตัวเอง โดยที่แอบสั่งน้ำผลไม้มาให้ชายหนุ่มด้วย

เห็นคนโตกว่านั่งจ้องตัวเองไม่ละสายตา กรรณิการ์ก็เริ่มประหม่าขึ้นมา เธอพยายามไม่สบตาเขา แล้วทำทีมองบรรยากาศรอบ ๆ ร้านไปเรื่อย

ถูกคนหล่อจ้องนาน ๆ ใครทนไหวก็ทนไปเถอะ เธอทนไม่ไหวหรอก ใจสั่นมือสั่นไปหมดแล้ว

กระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงเย็น กรรณิการ์เที่ยวสนุกจนลืมดูเวลา มารู้สึกตัวอีกทีท้องฟ้าด้านนอกก็อาบย้อมด้วยสีส้มแสดไปแล้ว

“กลับกันเถอะค่ะ” เสียงหวานเอ่ยบอกคนที่เดินอยู่ข้างกัน

“เธอกลับยังไง” จริง ๆ เขาอยากถามด้วยว่าเมื่อเช้าเธอมายังไงด้วยเหมือนกัน แต่ถ้าถามไปก็คงไม่พ้นถูกเด็กแสบนี่ล้อเลียนไม่หยุด

“ถามแบบนี้อยากไปส่งหนูเหรอคะ” กรรณิการ์เงยหน้ามองคนโตกว่าพร้อมทั้งอมยิ้มมองเขาด้วยสายตาหยอกล้อ

นั่นยังไง ไม่ผิดจากที่เขาคิดเลยสักนิด

ทัศนัยกระแอมเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะตีหน้านิ่งแล้วพูดใหม่ว่า

“มันเย็นแล้ว เธอจะกลับยังไง” เขาไม่หันไปสบตาหญิงสาว แต่เลือกที่จะเดินขนาบข้างเธอไปเรื่อย ๆ โดยที่ชะลอฝีเท้าให้อยู่ในระดับเดียวกันกับคนน้อง

คนถูกถามกลั้นยิ้มเอาไว้อย่างสุดความสามารถ เธอรับรู้ถึงการกระทำเล็กน้อยของเขา เพราะเคยเห็นเวลาที่แด๊ดทำกับมัมของเธอบ่อย ๆ

ครอบครัวของเธอนับว่ามีพ่อและแม่เป็นต้นแบบของการเลือกคนรัก แม้ว่าแรกเริ่มพวกท่านจะไม่ได้เริ่มต้นได้สวยหรูสักเท่าไหร่ แต่ในปัจจุบันพวกท่านก็เป็นคู่สามีภรรยาที่น่ารักมาก ๆ จนเธอเองก็ใฝ่ฝันว่าสักวันคงจะได้เจอผู้ชายที่พร้อมจะรักและเอาใจใส่เธอเหมือนที่เธอได้รับจากครอบครัว

“หนูยังไม่แน่ใจเลยค่ะ คงเรียกรถกลับล่ะมั้ง” หมายถึงเรียกรถจากที่บ้านมารับน่ะ ซึ่งเธอไม่ได้โกหกเขา แค่บอกไม่หมดก็เท่านั้นเอง

“อันตราย” ทัศนัยขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำตอบจากคนเด็กกว่า

“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะคะ หรือพี่ไทม์จะไปส่งหนู?”

“อืม งั้นรออยู่นี่ เดี๋ยวไปเอารถมารับ” เขาบอกเมื่อเราทั้งสองเดินลงมาจนถึงประตูทางออก