Episode 7 เพื่อนรัก

ตกเย็นหลังจากเลิกเรียนในคลาสสุดท้ายแล้ว กุลนิภาพี่สาวคนกลางของเธอก็ส่งข้อความมาบอกว่าจะเข้ามารับ เพราะเจ้าตัวมาทำธุระแถวนี้พอดี โดยคุณากรก็ขอติดรถไปด้วยกัน

ความจริงแล้วเธอสามารถขอให้บิดาออกรถให้ได้หรือจะเรียกคนขับรถจากบ้านใหญ่มาคอยรับส่งก็สามารถทำได้ แต่เพราะอยากใช้ชีวิตแบบเรื่อยเปื่อยตามใจตัวเอง เธอจึงปฏิเสธที่จะซื้อรถส่วนตัวหรือใช้รถของครอบครัว

ขณะกำลังนั่งเล่นมือถืออยู่บนรถโดยมีเพียงเสียงเพลงที่เปิดคลอเบา ๆ กลบความเงียบภายในรถนั้น

ดวงตาคู่สวยพลันเหลือบขึ้นมองถนนเบื้องหน้าเพราะเริ่มมึนหัว แต่เรื่องบังเอิญก็ช่างเกิดได้ถูกจังหวะตรงเวลาเสียเหลือเกิน

“เจ๊ เดี๋ยวจอดให้หนูลงข้างหน้านี้หน่อยค่ะ” เสียงหวานโพล่งขึ้นเมื่อรถกำลังจะเคลื่อนผ่านจุดหมายไป

“จะไปเถลไถลที่ไหนอีกล่ะตัวแสบ” แม้จะปากบ่นอยู่บ้าง แต่กุลนิภาก็ตบไฟเลี้ยวเข้าข้างทางให้ในทันที

“แค่ไปช้อปปิ้งเอง เอาเป็นว่าจะรีบกลับนะ” จบคำเบนซ์ลีย์คันหรูก็จอดนิ่งสนิท กรรณิการ์จึงหันมามองหน้าพี่สาวแล้วพูดต่ออีกประโยคว่า “ฝากเจ๊ไปส่งนิคด้วยนะ บ๊ายบาย”

เนื่องจากคุณากรเองก็รู้จักมักคุ้นกับพี่สาวของเธออยู่พอสมควร เธอจึงคิดว่าคงไม่เป็นไรที่จะขอให้พี่สาวช่วยไปส่งเพื่อนสนิทให้

ร่างเล็กลงมายืนอยู่บนบาทวิถี รอจนรถยุโรปคันหรูของกุลนิภาเคลื่อนตัวออกไปแล้ว จึงหมุนกายเดินย้อนกลับไปยังร้านหนังสือที่เลยผ่านมาเล็กน้อย

ประตูร้านถูกเปิดเข้าไปพร้อมกับที่กรรณิการ์สอดส่องสายตามองหาคนที่ทำให้เธอกระโดดลงมาจากรถ เพื่อมาหาเขาโดยเฉพาะ

จนในที่สุดก็พบตัวเป้าหมายของเธอ

“อ่านอะไรเหรอคะ” เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นเมื่อเดินเข้ามาประชิดกายสูงจากด้านหลัง

ทัศนัยพลันชะงักมือที่กำลังเปิดหน้ากระดาษหนังสืออยู่ลง แล้วขมวดคิ้วมุ่นเมื่อจำเสียงอันน่ารำคาญนี้ได้

“ยุ่ง” เขาตอบกลับเสียงห้วน ก่อนจะหยิบหนังสือเล่มนั้นออกมาแล้วเดินไปยังเคาท์เตอร์คิดเงิน

“นี่พี่ไทม์ เมินหนูบ่อยจังเลยนะ” กรรณิการ์ยังคงเดินตามหลังเขาไปติด ๆ

เห็นชายหนุ่มเริ่มมีท่าทีหงุดหงิด เธอก็รู้สึกชอบใจไม่น้อย ผู้ชายนิ่ง ๆ เวลาทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแล้วมันดูกร้าวใจจนเธอนึกอยากแกล้งให้เขาหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม

“เล่มนี้เท่าไหร่ครับ” ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเธอสักนิด

ทัศนัยวางหนังสือที่เขาต้องการลงบนเคาท์เตอร์แคชเชียร์แล้วหยิบกระเป๋าเงินออกมาเตรียมจ่ายค่าหนังสือ

ทว่า...

“ตัดเงินผ่านบัตรนี้ได้เลยค่ะ” กรรณิการ์ขยับแทรกตัวเข้ามายืนด้านหน้าเขา แล้วยื่นแบล็คการ์ดให้พนักงานคิดเงิน

“หยุดวุ่นวายได้แล้ว” เขาเอ่ยเสียงขุ่น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เมื่อพนักงานรับบัตรจากมือเรียวของคนตัวเล็กไปจัดการคิดเงินแล้ว

“ไม่ได้วุ่นวายสักหน่อย กรีนก็แค่อยากจ่ายให้น่ะ” หญิงสาวรับถุงสินค้ามาจากพนักงานก่อนยื่นมันให้กับชายหนุ่มรุ่นพี่

“ฉันจะคืนให้” เขากล่าวเสียงเข้มขึ้น

“ทำไงดี กรีนไม่อยากได้เงินค่ะ ขอเป็นหอมแก้มสักทีแทนได้ไหมคะ?” คนตัวเล็กทำทีเอ่ยเสียงใส แล้วขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงมากขึ้น

แต่ก็ต้องหยุดอยู่เพียงเท่านั้นเมื่อชายหนุ่มยกมือขึ้นมาดันหน้าผากเธอออกห่าง แล้วรีบเดินเลี่ยงออกมาจากร้านหนังสืออย่างเร่งรีบ

เพราะคำพูดเมื่อครู่ของหญิงสาวมันส่งไปถึงพนักงานซึ่งยืนอยู่หลังเคาท์เตอร์ เขาจึงถูกมองด้วยสายตากรุ้มกริ่มจนรู้สึกอับอาย

ร่างสูงรีบก้าวยาว ๆ ออกมาโดยไม่รอให้คนตัวเล็กได้เดินตามทัน

“พี่ไทม์รอก่อนสิ” กรรณิการ์เอ่ยเรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่ฟังจากดาวอังคารก็รู้ว่ากำลังกวนประสาทเขาอยู่

แต่ทว่าในตอนที่ร่างเล็กยังไม่ทันได้ระวังตัวนั้น

พรึ่บ!

“อีกรีน!” เสียงแหลมซึ่งดังขึ้นจากด้านหลังเรียกให้เจ้าของชื่อหันไปมองตามสัญชาตญาณ

แล้วก็ต้องรีบหลับตาลงเมื่ออีกฝ่ายสาดน้ำใส่หน้าเธอ จนเสื้อผ้าและถุงหนังสือที่อยู่ในมือเปียกชุ่มเหนียวเหนอะไปหมด

เพราะน้ำที่ฝ่ายนั้นใช้สาดใส่เป็นน้ำหวาน ทำเอาใบหน้าของกรรณิการ์เย็นวาบไปชั่วครู่หนึ่ง

ยังไม่ทันได้หายมึนงง เรือนผมสีบลอนด์ทองก็ถูกจิกกระชากจนร่างเล็กแทบหงายหลัง ตามมาด้วยแรงปะทะจากฝ่ามือที่ฟาดเข้าใส่ซีกหน้าด้านซ้ายของเธอเต็ม ๆ

เพี๊ยะ!

“อึก โอ๊ย!” เสียงหวานร้องออกมาด้วยความตกใจ

ความรู้สึกปวดหนึบปนชาเล็กน้อยทำเอาหญิงสาวเผลอกัดฟันข่มความเจ็บปวดนี้เอาไว้

ทัศนัยซึ่งเดินเกือบถึงรถของตัวเองก็พลันได้ยินเสียงความวุ่นวายนั้นเข้า เขารีบหันกลับไปมองเพราะเกรงว่าจะเกิดเรื่องราวอะไรขึ้น แล้วก็ไม่ผิดคาดเลยสักนิด

เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว วินาทีนั้นชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะวิ่งเข้าไปช่วยเหลือหญิงสาวซึ่งเป็นฝ่ายถูกกระทำก่อน

“หยุด!” เสียงทุ้มตวาดลั่นเมื่อผู้หญิงแปลกหน้าอีกคนทำท่าจะฟาดฝ่ามือใส่กรรณิการ์อีกหน

เมื่อเข้าประชิดตัวหญิงสาวได้เขาก็รีบคว้าร่างเล็กมายืนหลบอยู่ด้านหลังทันที

มือที่จับแขนเล็กเอาไว้สัมผัสได้ถึงอาการสั่นของคนตัวเล็ก ทัศนัยหันกลับมามองคนน้องซึ่งมุมปากแตกนิด ๆ ด้วยความตกใจระคนเป็นห่วง

“หลบไป ฉันจะตบอีกะxรี่นี่ให้หน้าแหกสักที” อีกฝ่ายหวีดร้องเสียงดังไม่แพ้กัน ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างหันมองอย่างให้ความสนใจ

“ฉันไปทำอะไรให้เธอตอนไหน” กรรณิการ์โพล่งถามขึ้นบ้าง

เธอมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักกับผู้หญิงคนนี้มาก่อน จึงอดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้เจ้าตัวตอนไหนกันแน่

“ตอแหล! เพราะมึงพี่เบสถึงได้ทิ้งกู!” คนถูกถามหวีดเสียงแสบแก้วหูสวนกลับมา แล้วทำท่าจะพุ่งมาใส่เธออีกหน

“ถ้ากล้าแตะต้องคนของผมอีกแม้แต่นิดเดียว คุณได้ไปนอนคุกแน่” เสียงทุ้มของทัศนัยกดต่ำลงเป็นเชิงบอกว่าเขาเอาจริง

แม้จะไม่ชอบหญิงสาวจอมวุ่นวายสักเท่าไหร่ แต่เห็นเธอถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตา เขาก็ไม่อาจใจดำเดินหนีไปเฉย ๆ ได้ลงคอ

“แล้วแกมายุ่งอะไรด้วย อ๋อ หรือเป็นผัวใหม่มันล่ะ” หญิงสาวคนนั้นเอ่ยถามอย่างหยามเหยียด

กรรณิการ์ยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้

“เบสถาปัตย์ปีสี่คนนั้นน่ะเหรอ” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิง

“เออ! คนที่มึงเปย์เป็นแสนนั่นแหละ ผัวกู!”

ความจริงที่ได้ยินทำเอากรรณิการ์ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอเงยหน้ามองสบตาชายหนุ่มซึ่งมองมาด้วยความสงสัย ก่อนจะส่ายหน้าไปมาเบา ๆ

“ฉันเลิกคุยกับเขาตั้งนานแล้ว แล้วอีกอย่างตอนนั้นที่ฉันรู้เขาไปมีอะไรกับผู้หญิงอีกคนที่ไม่ใช่ฉัน” เสียงหวานตอบกลับตามจริง

“ไม่จริง มึงสร้างเรื่องตอแหลทั้งนั้น”

“เจน หยุดเถอะคนมองเต็มแล้ว” พลันเสียงของหญิงสาวอีกคนก็ดังขึ้น พร้อมทั้งเจ้าตัวยังรีบวิ่งเข้ามาจับแขนของหญิงสาวที่ชื่อเจนเอาไว้ด้วย

“อ้าว เป็นเพื่อนกันหรอกเหรอ เหอะ!” กรรณิการ์มองหน้าคนทั้งสองสลับกันแล้วแค่นหัวเราะออกมา

“อะไรของแก” หญิงสาวที่ชื่อเจนหันมองมาด้วยสีหน้าซึ่งเต็มไปด้วยความสงสัย

“ก็ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอนั่นไง คนที่ผัวเธอไปมีอะไรด้วยน่ะ” นิ้วเรียวชี้ไปยังผู้หญิงที่เข้ามาใหม่

“ดะ เดี๋ยวสิ ฉันไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเธอจะมาใส่ร้ายฉันแบบนี้ไม่ได้นะ” ฝ่ายซึ่งถูกพาดพิงรีบร้อนปฏิเสธเป็นพัลวัน

“นั่นสิ แกอย่ามาใส่ร้ายเพื่อนฉันนะ”

“เหรอ ถ้าอย่างนั้นเธอจะสารภาพเอง หรือให้ฉันปล่อยคลิปดีล่ะ” กรรณิการ์เหยียดยิ้มพลางยกมือถือขึ้นส่ายไปมาเบา ๆ

“รู้ใช่มั้ย ว่าฉันไม่เคยกล่าวหาใครลอย ๆ น่ะเดียร์” เธอเอ่ยชื่อของผู้หญิงคนนั้นออกมา ส่งผลให้ฝ่ายนั้นเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ

เรื่องนี้เธอให้คนของพี่ชายช่วยสืบให้ตั้งแต่เริ่มตงิดใจแล้วว่าผู้ชายที่ชื่อเบสกำลังหลอกเธออยู่

“จะ เจน ฉันขอโทษ...” ผู้หญิงชื่อเดียร์เอ่ยเสียงแผ่ว อีกทั้งยังไม่กล้าสบตาเพื่อนของตัวเองอีกด้วย

“ทะ ทำไมมึงทำกับกูแบบนี้วะ นั่นผัวกูนะ” เจนหันกลับไปมองเพื่อนสาวแล้วถามขึ้นเสียงสั่น

เมื่อนั้นกรรณิการ์จึงปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามเวรตามกรรม

“ขอบคุณนะคะ” เธอหันมากล่าวขอบคุณชายหนุ่มที่เข้ามาช่วยอย่างซาบซึ้ง

ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มบาง ๆ ก่อนจะต้องรีบหุบลงทันทีเมื่อความเจ็บแล่นปราดไปทั่วทั้งซีกหน้าฝั่งที่โดนตบ

“ไปหาหมอหน่อยไหม” เขาถามเสียงเรียบ ทว่าหัวคิ้วเข้มนั้นกลับขมวดมุ่น

“แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก แต่ว่าหนังสือเปียกหมดแล้วอ่ะ” เธอว่าพลางชูถุงพลาสติกที่ใส่หนังสือขึ้นให้เขาดู

“ช่างมัน”

“งั้นกรีนไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวซื้อให้ใหม่” กรรณิการกำลังจะหมุนตัวเดินออกมา แต่ก็ถูกสัมผัสอุ่น ๆ จากมือหนาซึ่งยื่นมาจับข้อมือรั้งเอาไว้

“เดี๋ยวไปส่ง” ทัศนัยเอ่ยสั้น ๆ ก่อนจะจูงมือคนตัวเล็กให้เดินตามกันไปยังรถของตัวเอง