Episode 11 เสียอาการ

รู้ตัวอีกทีเธอก็ขึ้นมานั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ โดยมีสารถีเป็นชายหนุ่มรุ่นพี่สุดเย็นชาเสียแล้ว

กรรณิการ์ลอบมองซีกหน้าด้านข้างของคนพี่ซึ่งกำลังจดจ่ออยู่กับถนนเบื้องหน้า โดยตรงไปตามเส้นทางที่จะไปเพ้นท์เฮ้าส์ของเธอ

ความคิดที่เคยอยากแกล้งเขาเพื่อเอาคืนที่ถูกปฏิเสธในวันแรกนั้น ตอนนี้มันแทบจะเลือนหายไปจากสมองของเธอหมดแล้ว

ไม่แน่ใจว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนไหน ที่หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงเวลาอยู่ใกล้เขา มันอาจจะเพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนี้เอง

คงเป็นวันที่เธอถูกดักทำร้ายล่ะมั้ง...

แต่ไม่ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ในตอนนี้เธอก็ไม่กล้าพอที่จะคิดเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์นี้ เธอไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงในตอนนี้ เพราะอย่างนั้นจึงยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ได้

พอมาคิด ๆ ดู หากเธอเป็นฝ่ายที่ถูกตามก่อกวน ถูกแกล้งหรือยั่วโมโห แต่วันดีคืนดีอีกฝ่ายกลับมาทำท่าทางเหมือนตกหลุมรักเธอ มันก็คงพิลึกไม่น้อย

แต่เรื่องแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนสวยอย่างเธอหรอก คนหล่อมีเยอะ แต่คนหล่อที่ตรงเทสเธอน่ะมันไม่ได้มีให้เจอบ่อย

ช่วยไม่ได้ที่เขาอยากเกิดมาหล่อเอง

“ถึงแล้ว” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นช่วยเรียกสติของคนที่กำลังเหม่อลอยให้กลับคืนมา

เขารู้สึกตัวมาตลอดทางว่าถูกหญิงสาวแอบมองมาหลายครั้ง แต่เพราะต้องใช้สมาธิในการขับรถจึงไม่ได้สนใจแล้วปล่อยให้คนน้องมองไป

“เร็วจัง...” กรรณิการ์เอ่ยพึมพำเสียงเบา แต่ก็ดังพอให้อีกคนได้ยิน

ทัศนัยไม่ได้พูดอะไรเป็นการทักท้วง แม้จะสงสัยว่าคนตัวเล็กกำลังคิดสิ่งใดอยู่ เขารอให้หญิงสาวลงจากรถแล้วจะได้รีบกลับไปพักเสียที

แต่นานนับนาทีแล้วเธอก็ยังไม่ยอมลงจากรถ จนเขาต้องหันไปมองด้วยความสงสัย แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อจู่ ๆ มือเรียวดันยื่นของบางอย่างมาตรงหน้าเขา

เรียวคิ้วคมเข้มเลิกขึ้นสูงคล้ายตั้งคำถามว่ามันคืออะไร ทัศนัยมองของที่อยู่ในมือเล็กสลับกับมองใบหน้าของคนน้องอยู่สองสามครั้ง แต่ก็ไม่ยอมรับมันมาจากมือเธอสักที

“รับไปสิคะ” จนกรรณิการ์ต้องเอ่ยเร่งเร้าพลางยัดของสิ่งนั้นใส่มือเขา

ทัศนัยจึงต้องรับถุงผ้าจิ๋วมาแล้วเปิดออก ก่อนจะคลายความสงสัยลงได้เมื่อเห็นของที่อยู่ด้านใน

แหวนสีเงินวาวฝังเพชรเม็ดเล็กซึ่งเป็นแหวนประจำตระกูลของเขา หญิงสาวใส่มันไว้ในถุงผ้ากำมะหยี่สีกรมและส่งมันคืนให้กับเขา

แต่แทนที่จะรู้สึกดีใจที่ได้รับของสำคัญกลับคืนมา ทัศนัยกลับรู้สึกแปลก ๆ กับตัวเอง เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก แต่ถ้าให้ใกล้เคียงก็จะเป็นคำว่า เสียดาย...

ในเมื่อก็ได้ในสิ่งที่ต้องการมาแล้ว เขายังต้องเสียดายอะไรอีกล่ะ?

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” คนตัวเล็กกล่าวขอบคุณเขาเสียงหวาน

กรรณิการ์ขยับโน้มกายเข้าใกล้ชายหนุ่ม ซึ่งเธอหวังแค่เพียงอยากแกล้งเขาให้ตกใจเล่นเท่านั้น แต่ใครจะคิดว่าจู่ ๆ คนที่กำลังมองของในมืออยู่จะหันกลับมาทางนี้พอดี ทำให้ริมฝีปากของเธอและเขาปัดชนกันเบา ๆ

หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทว่าจะถอยหลังหนีแต่ก็ถูกมือหนาของชายหนุ่มรั้งท้ายทอยเอาไว้ แล้วเป็นฝ่ายกดจูบแนบชิดมากยิ่งขึ้น

“อื้อ...” คนตัวเล็กส่งเสียงครวญในลำคอเบา ๆ

กรรณิการ์ตัวแข็งทื่ออย่างคนทำอะไรไม่ถูก ริมฝีปากอิ่มถูกชายหนุ่มขบเม้มแผ่วเบา แล้วค่อย ๆ ดูดดึงกลีบปากนุ่มย้ำ ๆ จนเธอเผลออ้าปากออกจากกัน

ทัศนัยมองคนที่ทำใจกล้าด้วยความรู้สึกเอ็นดู เขาตวัดลิ้นเลียปากของคนน้องอีกครั้งก่อนจะผละออกช้า ๆ เขาไม่ได้สอดลิ้นรุกล้ำเข้าไปเพราะเกรงว่าจะเป็นตัวเขาเองที่ถลำลึกจนกู่ไม่กลับ

ดวงตาคมปลาบมองสบนัยน์ตาสีอ่อนของคนตัวเล็ก เห็นคลื่นความวูบไหวในแววตาคู่สวยซึ่งสะท้อนภาพของเขาเอาไว้ก็เกิดความรู้สึกคันยุบยิบในทรวงอก

คนถูกจูบยังคงตกอยู่ในอาการเหม่อลอยปนตื่นตระหนก แววตาที่เคยซุกซนยามนี้กำลังวูบไหวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอเองก็ยังไม่เข้าใจ

เมื่อกี้มันเป็นจูบแรกของเธอ จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงล่ะ...

และทันทีที่ตั้งสติได้ กรรณิการ์ก็รีบเปิดประตูลงจากรถยุโรปคันสวย แล้วรีบวิ่งเข้าไปในคอนโดของตนเองทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองชายหนุ่มเลยด้วยซ้ำ

กรรณิการ์ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากอ่อนนุ่มของตนเองแผ่วเบา ซึ่งมันยังคงตราตรึงสัมผัสของเขาไว้ได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะเลื่อนมือลงมาทาบอกข้างซ้ายที่หัวใจกำลังเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก

ร่างระหงก้าวเร็ว ๆ เข้าในเพ้นท์เฮ้าส์ส่วนตัวซึ่งอาศัยอยู่กับพี่สาว ซึ่งทันทีที่เข้ามาข้างใน เธอก็เห็นคนเป็นพี่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนโซฟากลางห้อง

และเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอ กุลนิภาพี่สาวคนสวยก็เงยหน้าขึ้นมามองแล้วขมวดคิ้วน้อย ๆ

“เป็นอะไรของแก ทำไมหน้าแดงแบบนั้นล่ะ ไม่สบายเหรอ?” กุลนิภาเอ่ยถามพลางวางเอกสารในมือลงบนโต๊ะ

เธอมองหน้าน้องสาวด้วยความเป็นห่วงตามประสาคนเป็นพี่ เกรงว่าน้องคนเล็กจะเจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมา หากเป็นเช่นนั้นจริงก็จะได้รีบพาไปรักษา ไม่อยากเห็นน้องทนทรมานจากพิษไข้

“อ้อ ปะ เปล่า พอดีอากาศข้างนอกมันร้อนน่ะ ยังไงหนูขึ้นอาบน้ำก่อนดีกว่า” กรรณิการ์ละล่ำละลักตอบออกไป ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นห้อง

ร่างเล็กกระโจนขึ้นบนเตียงกว้างของตนเอง ซุกหน้าลงกับหมอนนุ่มแล้วกรีดร้องออกมาเสียงดังระบายความรู้สึกที่อัดแน่นในอกออกมา

“แล้วทำไมต้องจูบด้วยเล่า ฮือ จูบแรกของฉัน” มือเรียวระดมทุบลงบนหมอนใบใหญ่

เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจสัมผัสจากเขา ในทางกลับกันเธอรู้สึกดีจนเผลอนึกถึงรสจูบนั้นซ้ำ ๆ แต่เพราะในตอนนี้เธอยังไม่อาจยอมรับได้เต็มอกว่ากำลังรู้สึกดีกับรุ่นพี่สุดหยิ่งคนนั้นไปแล้ว

บ้าที่สุด!

ทัศนัยซึ่งยังไม่ได้ขยับไปไหน เขายังจอดรถอยู่ที่เดิม มองทางเข้าคอนโดที่คนตัวเล็กวิ่งหายเข้าไปพลางครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัว

เขากำลังพยายามหาเหตุผลให้ตัวเองว่าอะไรดลใจให้เขาทำแบบนั้นกับหญิงสาว

สัมผัสนุ่มหยุ่มและหอมหวานของคนตัวเล็กยังคงไม่จางหายไป ทว่ากลับฝังลึกลงไปในความรู้สึก ทัศนัยแลบลิ้นเลียริมฝีปากตนเองเบา ๆ ลิ้มรสชาติซึ่งยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นก่อนจะเผลอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

หากใครมาเห็นเขาในตอนนี้เข้าคงไม่อยากจะเชื่อเป็นแน่ คนที่ยากจะเปลี่ยนสีหน้า ในยามนี้กำลังยกยิ้มมุมปากเล็ก ๆ คล้ายกำลังมีความสุขนักหนา

แต่สาเหตุก็มาจากยัยเด็กตัวป่วน ที่ก่อนหน้านี้คอยเอาแต่ก่อกวนและกลั่นแกล้งเขา ในยามนี้กลับเสียอาการจนวิ่งหนีไปซะเอง

ที่เขามั่นใจว่าเธอเสียอาการ นั่นก็เพราะในตอนที่เขาผละริมฝีปากออกมานั้น ใบหน้าสวยของหญิงสาวแดงซ่านเป็นลูกตำลึงสุก เห็นแล้วก็นึกเอ็นดูในความน่ารักที่เพิ่งเคยได้เห็นเป็นครั้งแรกจากคนน้อง

“เห็นแสบ ๆ แบบนั้นก็มีมุมน่ารักเหมือนกันสินะ” เสียงทุ้มเอ่ยด้วยความเอ็นดู

ตอนนี้ภาพที่ฉายวนอยู่ในหัวเขามีแต่ภาพใบหน้าของหญิงสาวที่แดงเรื่ออย่างน่ารักเต็มไปหมด

“เห้อ หยุดคิดอะไรบ้า ๆ สักที” ก่อนที่เขาจะรู้สึกตัวว่าเผลอคิดเรื่องไร้สาระ

ทัศนัยปัดความคิดเรื่อยเปื่อยนั้นทิ้งไป ก่อนจะขับรถออกมาจากหน้าคอนโดของหญิงสาว แล้วขับตรงกลับไปยังคอนโดของตนเอง