Episode 8 หนุ่มซึน

เพราะเกรงว่าหากกลับไปที่เพ้นท์เฮ้าส์ในสภาพนี้แล้ว อาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาได้หากพี่สาวอย่างกุลนิภาเห็นว่าน้องสาวคนเล็กของบ้านมีสภาพเหมือนพึ่งไปฟัดกับหมามาจากไหนสักที่

แน่นอนว่าหากพี่สาวรู้ พี่ชายเธอก็ต้องได้รู้ เกิดเรื่องเข้าหูเกรย์สันเมื่อไหร่ เธอไม่อาจรับรองความปลอดภัยให้ใครได้เลยจริง ๆ

เพื่อไม่ให้เรื่องราวมันน่าปวดหัวไปมากกว่านี้ กรรณิการ์จึงขอให้รุ่นพี่หนุ่มมาส่งที่หอของลลิตาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก

ระหว่างทางภายในรถถูกปกคลุมด้วยความเงียบ หญิงสาวแอบชำเลืองมองคนที่กำลังขับรถอยู่เป็นระยะ

เธอรู้สึกขอบคุณเขาสำหรับเรื่องในครั้งนี้มากจริง ๆ แต่ในขณะเดียวกันก็แอบรู้สึกละอายใจกับการกระทำของตนเองไปด้วย

จะไม่ให้รู้สึกแบบนั้นได้ยังไง ในเมื่อเธอไปก่อกวนตามแกล้งทำตัววุ่นวายใส่เขาตั้งมากมายขนาดนั้น แต่คนพี่กลับไม่คิดปล่อยผ่านตอนที่เห็นเธอโดนทำร้าย แถมยังอาสามาส่งกันอีก

แม้จะเป็นลูกคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่เอาแต่ใจจนไม่สนสี่สนแปดขนาดนั้น ทุกครั้งที่กลั่นแกล้งเขาเธอก็พยายามไม่ให้มันเลยเถิดมากเกินไป

ส่วนเรื่องแหวนเธอไม่ได้ตั้งใจจะเก็บไว้นานนัก แค่คิดว่าพ้นอาทิตย์นี้ไปก็ตั้งใจจะคืนให้เขาแล้ว

“แวะซื้อยาก่อนไหม” ทว่าจู่ ๆ ทัศนัยที่จดจ่ออยู่กับถนนเบื้องหน้าก็หันกลับมาถามเธอเสียงทุ้ม

เขาดูอ่อนโยนลงมากหากเทียบกับช่วงที่ผ่านมา คงเพราะนึกสงสารหรือเห็นใจขึ้นมาล่ะมั้ง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่ประคบเย็นก็น่าจะหายแล้ว” แล้วทัศนัยก็ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเพิ่มอีกหนึ่งอย่าง

นั่นก็คือความดื้อรั้นของคนน้องที่มีไม่น้อยไปกว่าความปั่นป่วนวุ่นวายของเจ้าตัวเลย

แต่ถึงเธอจะบอกมาแบบนั้น ชายหนุ่มก็ยังเปิดไฟเลี้ยวแล้วหมุนพวงมาลัยเข้าข้างทางอยู่ดี

“อยู่นี่แหละ” เสียงทุ้มเอ่ยบอกกึ่งออกคำสั่ง

ร่างสูงเปิดประตูลงจากรถคันหรู แล้วตรงเข้าไปในคลินิกขายยา โดยปล่อยให้คนเจ็บนั่งงงอยู่บนรถ

ใครไม่งงก็แปลกแล้วแหละ อยู่ดี ๆ คนที่ทำท่าทางหงุดหงิดรำคาญใส่ตลอดเวลาที่เจอหน้ากัน ยามนี้กลับเป็นคนเดียวกับคนที่เดินเข้าไปในร้านขายยา เพื่อซื้อยาให้คนที่ตัวเองรำคาญ มีตรงไหนไม่ย้อนแย้งบ้างล่ะ

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ทัศนัยก็เดินกลับมาที่รถพร้อมกับขึ้นมานั่งประจำที่ตัวเองเหมือนเดิม

ถุงใส่ยาซึ่งมีทั้งยาทานและยาสำหรับทาแผลฟกช้ำ รวมถึงยาแก้อักเสบและอีกหลายอย่างถูกยื่นมาตรงหน้า แต่กรรณิการ์กลับไม่ยอมรับมันไปสักที จนเขาต้องเอ่ยปากบอก

“รับไปสิ” ดวงตาคู่คมภายใต้เลนส์แว่นเหลือบมองใบหน้าหวานเล็กน้อย

“ขอบคุณค่ะ” แม้จะยังงุนงงอยู่บ้างแต่ก็ยอมรับถุงยามาจากมือเขา

เมื่อเธอรับมันมาแล้ว เขาก็ขับรถต่อจนมาถึงหอพักของลลิตา ที่เธอบอกทางกับเขาไว้ตั้งแต่ตอนขึ้นรถมากับเขา

ก่อนจะมาเธอได้โทรบอกเพื่อนสาวเอาไว้ก่อนแล้ว เพราะอย่างนั้นเมื่อมาถึงเธอจึงทำเพียงส่งข้อความไปบอก แล้วรอให้เจ้าตัวลงมารับที่ด้านล่าง

“คือว่า... ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” กรรณิการ์หันไปกล่าวขอบคุณชายหนุ่มรุ่นพี่อีกครั้ง

“อืม” และเขาก็ทำเพียงขานรับในลำคอสั้น ๆ เท่านั้น

รออยู่ไม่นานเจ้าของห้องพักที่เธอจะมารบกวนในค่ำคืนนี้ก็เดินปรี่ลงมา กรรณิการ์เห็นแบบนั้นก็รีบเอ่ยลาชายหนุ่มแล้วลงจากรถไปหาเพื่อนสาวทันที

“เห้ย! แกไปฟัดกับหมาที่ไหนมาเนี่ย” ลลิตาที่เห็นสภาพเพื่อนสนิทก็ถึงกับร้องถามด้วยความตกใจ

สภาพยัยคุณหนูตอนนี้ดูไม่จืดเลยสักนิด

“เอาไว้ค่อยคุยกัน ฉันอยากขึ้นไปอาบน้ำก่อน เหนียวไปทั้งตัวแล้วเนี่ย” มือเรียวยกขึ้นสางเส้นผมที่พันกันจากการถูกจิกกระชาก หนำซ้ำยังมีความเหนียวจากน้ำหวานมาทำให้มันยิ่งพันกันแน่นกว่าเดิม

กรรณิการ์หันกลับไปมองรถของทัศนัย ก่อนจะเห็นว่าเขาค่อย ๆ ขับออกไปช้า ๆ ราวกับรอให้เธอและลลิตาขึ้นไปด้านบนก่อน

หญิงสาวลอบอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะชวนเพื่อนรักคนสนิทให้ขึ้นไปบนห้องพัก

“แล้วคือแกก็ปล่อยให้มันตบอยู่ฝ่ายเดียวน่ะเหรอ?” ลลิตาร้องถามเสียงดัง ใบหน้าของเธอยามนี้ดูโกรธเกรี้ยวไม่น้อย

จะไม่ให้โกรธได้ยังไง ในเมื่อเพื่อนเธอถูกกระทำถึงขนาดนี้ แถมยังบอกว่าไม่เอาเรื่องฝ่ายนั้นอีก ต้องบอกว่าทั้งโกรธทั้งโมโหเลยต่างหาก

กรรณิการ์มองท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเพื่อนสนิทแล้วก็ได้แต่นั่งนิ่ง เพราะไม่ผิดจากที่คาดเอาไว้เลยสักนิด ว่าลลิตาจะต้องโมโหมากแน่ ๆ

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ลลิตาก็ออกไปซื้ออาหารเข้ามาให้ จากนั้นพอกินเสร็จเธอก็ถูกซักถามจนต้องยอมเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นให้เพื่อนสาวฟัง

และพอฟังจบก็กลายเป็นอย่างที่เห็น เพื่อนรักของเธอแทบจะกระโจนออกไปจากห้องเพื่อไปจัดการกับคนที่ทำร้ายเธอ

“ช่างเถอะแก ยัยนั่นเองก็โดนสวมเขา แค่ถูกแฟนนอกใจไม่พอ เพื่อนยังหักหลังอีก ปล่อยไปเถอะ” เพราะไม่อยากติดใจเอาความอะไรมาก เธอจึงพยายามหว่านล้อมให้เพื่อนสนิทใจเย็นลง

“แต่มันก็ไม่ควรมาทำร้ายร่างกายคนอื่นไหม? แล้วนี่ปกติแกไม่เคยปล่อยให้ใครทำอยู่ฝ่ายเดียว แล้วครั้งนี้ทำไมยอม?” เจ้าของห้องถามอย่างไม่เข้าใจนัก

ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาสามปีนั้น ลลิตาก็รู้ดีว่าเพื่อนสนิทของเธอไม่ใช่พวกยอมคน ใครทำมา ก็จะโดนสวนกลับแบบหนักกว่าเสมอ นั่นจึงทำให้เธอสงสัยไม่น้อยว่าทำไมในครั้งนี้กรรณิการ์ถึงยอมปล่อยผ่านไปง่าย ๆ

“แกก็รู้นี่ว่าฉันไม่ยอมเจ็บตัวฟรีอยู่แล้ว เอาเป็นว่าไม่ต้องห่วงหรอก” กรรณิการ์เอ่ยตัดบทเพราะไม่อยากพูดถึงเรื่องในวันนี้อีก

“เห้อ เอาเถอะ ฉันว่าแกก็เบา ๆ ลงบ้างนะเรื่องผู้ชายน่ะ ตั้งแต่เปิดเทอมปีสามมา แกเจอแต่เรื่องวุ่น ๆ” ลลิตามองคนที่นั่งกอดหมอนอยู่บนตียงด้วยความเป็นห่วง

“รับทราบแล้วค่ะคุณแม่” คนถูกเตือนตอบรับด้วยท่าทางกวน ๆ

“เดี๋ยวเถอะ” เจ้าของห้องยกนิ้วขึ้นชี้ใบหน้าสวยของเพื่อนสาว ก่อนที่เธอจะเข้าไปอาบน้ำบ้าง และปล่อยให้คนเจ็บได้ใช้เวลากับตัวเอง

กรรณิการ์รอจนเพื่อนสนิทหายเข้าห้องน้ำแล้ว จึงหันไปหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อส่งข้อความหาคนที่ช่วยเหลือเธอในวันนี้

Green_eiei : ขอบคุณที่ช่วยวันนี้นะคะ

Ttime : ไม่เป็นไร

Green_eiei : (ส่งรูปภาพ)

Green_eiei : เจ็บมากเลย ถ้ามีคนโอ๋ก็คงจะดี

Ttime : อย่าลืมทายา

Green_eiei : มาทาให้หน่อยสิ

Ttime : ให้เพื่อนช่วยทา

Green_eiei : อยากให้พี่ไทม์ทาให้ค่ะ

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้างาม เธออ่านข้อความที่เขาตอบกลับมาแล้วก็ได้แต่ลอบหัวเราะเบา ๆ ดูท่าเขาคงจะอ่อนลงให้เธอมากเลย ทั้งที่ปกติเวลาเธอแกล้งทักไปกวน เขาก็แทบไม่ตอบกลับด้วยซ้ำ

คงเป็นพวกหนุ่มซึนสินะ

และบทสนทนาก็จบลงเพียงเท่านั้น เพราะหลังจากเธอส่งข้อความล่าสุดไป ฝ่ายทัศนัยก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก

กายบางทิ้งตัวลงนอนบนเตียงในอ้อมแขนมีตุ๊กตาแมวของเพื่อนสนิทถูกกอดจนยับยู่ กรรณิการ์เกลือกกลิ้งไปมาด้วยความสบายใจ ทั้งที่วันนี้เพิ่งถูกตบจนหน้าช้ำมา

เรื่องราวในวันนี้ทำให้ความรู้สึกบางอย่างภายในใจของเธอค่อย ๆ งอกเงยขึ้นมาทีละนิด ซึ่งตอนนี้เธอก็ยังไม่ค่อยเข้าใจมันสักเท่าไหร่ แต่ก็คิดว่ามันคงเป็นความรู้สึกที่ไม่แย่เกินไปนักหรอก

“คิดอะไรของแกเนี่ยยัยกรีน” พลันใบหน้าสวยก็ส่ายไปมาแรง ๆ ไล่ความคิดฟุ้งซ่านไร้สาระออกจากหัว