Episode 12 ตัววุ่นวาย

ผ่านมาหลายวันหลังจากวันที่เกิดเหตุการณ์ผีผลักในรถของทัศนัย พอวันต่อมาเขาก็ไม่ได้เข้ามาที่มหา’ลัยทำให้ไม่ได้เจอหน้าหญิงสาว

เพราะปีสี่ไม่ค่อยมีการเรียนการสอนมากเท่าไหร่ ส่วนมากจะเน้นให้นักศึกษาได้วางแผนทำวิจัย หรือบางคณะก็อ่านหนังสือติวเข้มเตรียมสอบ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาไม่ค่อยได้เจอกับคนน้องในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

แต่ก็มีบ่อยครั้งที่หญิงสาวส่งข้อความมาหา ถามไถ่ไปเรื่อยตามประสาของเธอ ถ้าจะมีสิ่งที่แปลกไปก็คงเป็นตัวเขาที่เริ่มตอบข้อความเธอบ่อยขึ้น ไม่ได้รู้สึกรำคาญเวลาถูกคนน้องหยอกล้อ หรือแกล้งหยอดคำหวานหรือส่งมุกจีบมาให้

พอเธอเลิกก่อกวน และพูดจาน่ารักกับเขาบ่อยขึ้น ทัศนัยก็รู้สึกว่าเนื้อแท้ของคนตัวเล็กไม่ได้แย่นัก

กรรณิการ์เป็นผู้หญิงร่าเริง คุยเก่งและบางครั้งก็ชอบอ้อนแบบไม่รู้ตัว ถึงแม้จะพิมพ์คุยกันในแมสเสจเป็นส่วนใหญ่ แต่เขาก็พอจะจับสังเกตได้

เหมือนอย่างตอนนี้ที่คนน้องมานั่งอยู่กับเขาที่ใต้ตึกคณะนิติศาสตร์ ซึ่งวันนี้เขาเข้ามหา’ลัยมาเพื่อพูดคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาและจัดการเอกสารที่ช่วยอาจารย์สอนเล็กน้อย

“แล้วพี่ไทม์จะกลับตอนไหนเหรอ” เสียงหวานของกรรณิการ์เอ่ยถามคนพี่

เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยง หลังจากทานข้าวกับเพื่อนเสร็จเธอก็มาหาเขาที่ตึกคณะนิติทันที เพราะคนพี่ทักมาบอกว่าวันนี้เข้ามาที่มหา’ลัย เธอจึงรีบมาเจอหน้าเขา

ร่างเล็กซึ่งนั่งขนาบข้างกายกับชายหนุ่มรุ่นพี่เงยหน้าขึ้นถาม หลังจากที่นั่งมองเขาเช็คงานในไอแพดมาราว ๆ สิบนาทีแล้ว

เมื่อได้เห็นหน้าคนพี่เธอก็อดคิดถึงเรื่องบนรถในวันนั้นไม่ได้ บางคืนก็แอบเก็บเอาไปฝันจนรู้สึกเหมือนตัวเองเริ่มอาการหนักเข้าไปทุกที

“อีกสักพัก เธอมีเรียนอีกทีกี่โมง” เขาตอบพร้อมถามเธอกลับ

ทัศนัยละสายตาจากหน้าจอไอแพดหันมามองคนที่กำลังนั่งเบียดอยู่ข้าง ๆ บอกให้ไปนั่งเก้าอี้อีกตัวก็ไม่ยอมไป แถมยังเนียนเอนศีรษะมาซบไหล่เขาอีก แล้วจะไม่ให้บอกว่าเธอขี้อ้อนได้ยังไง

ดื้อตาใสแต่ก็อ้อนน่ารักดี...

ต้องบอกว่าเขาเองก็ยังไม่ชินกับการที่ต้องใกล้ชิดกับใครมากขนาดนี้ แม้จะแอบรำคาญอยู่เล็กน้อยแต่เขากลับไม่ได้รู้สึกอยากผลักไสเธอออกไปไหน เหมือนอย่างช่วงก่อนหน้านี้ ที่คนน้องคอยตามก่อกวนเขาจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร

“ไม่มีเรียนแล้วค่ะ ช่วงบ่ายอาจารย์ยกคลาส” ใบหน้าสวยของสาวลูกครึ่งส่ายไปมาเล็กน้อย

กลิ่นหอมสดชื่นจากกายหนาทำให้เธอไม่อยากขยับออกห่าง เธอชอบกลิ่นจากตัวเขามาตั้งแต่แรกที่เจอแล้ว เพียงแต่ว่าตอนนั้นเธอกำลังหงุดหงิดแล้วพาลหาเรื่องเขา จึงทำให้ไม่อาจยอมรับได้ว่าชอบมัน

แต่ตอนนี้พอได้ปล่อยวางอคติและอีโก้ของตัวเองลงบ้าง กรรณิการ์ก็รู้สึกอยากอยู่ใกล้เขาบ่อย ๆ เพราะทั้งใบหน้าที่หล่อเหลา ร่างกายสูงกำยำที่ภายใต้เสื้อนักศึกษาน่าจะมีก้อนขนมปังเรียงราย และกลิ่นหอมประจำกาย ทำให้เธอเริ่มมีความคิดบางอย่างเข้ามาในหัว

ความคิดที่อยากจะลองเปลี่ยนสถานะจากแค่รุ่นพี่รุ่นน้องในมหา’ลัย มาเป็นคนคุยคนโปรดดู

แต่ถ้าหากเป็นแบบนั้นเธอคงต้องด่าตัวเองสักยก เพราะเคยคิดว่าหากจีบเขาติดแล้วจะเป็นฝ่ายเทเขาก่อน

“แล้วจะกลับเลยไหม หรือจะไปไหนต่อ” ทัศนัยถามคนที่นั่งเหม่อพลางเก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋า

“ไปห้องพี่ไทม์ได้มั้ยคะ” และคำตอบที่ได้กลับมาก็ทำเอาชายหนุ่มเผลอชะงักมือที่กำลังเก็บของลง

“ล้อเล่นไม่เข้าเรื่อง” เขาว่าเสียงติดดุ ก่อนจะเก็บของต่อจนเสร็จ แล้วสะพายกระเป๋าเตรียมกลับคอนโด

“แล้วได้มั้ยคะ?” กรรณิการ์ถามเสียงอ้อน เธอมั่นใจว่าใบหน้าสวย ๆ ยามแสดงสีหน้าออดอ้อนมันย่อมตราตรึงใจคนมองได้เป็นแน่

แต่คงไม่ใช่กับเขาสินะ!

“ไม่ได้” ทัศนัยปฏิเสธเสียงแข็ง

ร่างสูงลุกออกมาจากโต๊ะม้าหินอ่อนแล้วเดินตรงไปทางลานจอดรถ ถึงจะอ่อนให้ยัยเด็กจอมป่วนบ้างแล้ว แต่มันก็แค่นั้นเพราะเขาไม่เคยคิดจะให้ใครรุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว เว้นเสียแต่เพื่อนสนิทอีกสองคนและน้องสาวของเขา

“ถ้าอย่างนั้นพี่ไทม์ไปห้องหนูมั้ย” คนตัวเล็กยังคงเย้าแหย่เขาต่อ

กรรณิการ์เดินตามชายหนุ่มมาติด ๆ แต่ก่อนที่เธอจะได้เดินเข้าไปเนียนควงแขนเขา ข้อมือบางก็ถูกใครบางคนจับไว้เสียก่อน

และเมื่อหันไปมองคิ้วเรียวสวยก็เผลอขมวดมุ่นด้วยความหงุดหงิดในทันที

“ปล่อยเรานะธัน” เสียงหวานที่เพิ่งเอ่ยออดอ้อนชายหนุ่มอีกคนก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างขึ้นฉับพลัน

“ให้โอกาสเราอีกครั้งไม่ได้เหรอ” ธันวากล่าวเสียงเว้าวอน เขาจ้องมองใบหน้าสวยหวานด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด

ซึ่งเสียงของเขาทำให้ทัศนัยที่กำลังเดินอยู่หยุดเดินแล้วหันกลับมามองด้วยความสงสัย

“ไม่มีโอกาสอะไรทั้งนั้นแหละ เรื่องของเรามันจบไปแล้วธัน” กรรณิการ์ว่าเสียงแข็ง

เธอพยายามแกะข้อมืออกจากการจับกุมของมือหยาบกระด้าง แต่ยิ่งเธอพยายามบิดข้อมือออก เขาก็ยิ่งบีบแน่นมากขึ้นจนหญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบ

“เธอให้โอกาศธันง้อบ้างสิ ไม่ใช่เอาแต่หนีแบบนี้ ธันชอบกรีนนะแล้วก็จริงจังกับกรีนมากด้วย จะไม่ให้โอกาสกันบ้างเลยเหรอ?” ธันวาจับจ้องใบหน้าสวยด้วยความหงุดหงิด

พูดดี ๆ ก็แล้ว อ้อนวอนก็แล้วแต่เธอก็ยังไม่เห็นใจ แล้วจะให้เขาทำยังไง

“ปล่อยเรา เรามีแฟนแล้วธันอย่ามายุ่งกับเราอีกจะดีกว่า” ในที่สุดเธอก็สะบัดมือออกจากการเกาะกุมของอดีตคนคุยได้สำเร็จ

กรรณิการ์รีบวิ่งเข้าไปหาทัศนัยที่กำลังยืนมองเหตุการณ์อยู่ ก่อนจะควงแขนเขาเพื่อเป็นการบอกทางอ้อมว่า แฟนที่เธอพูดถึงก็คือเขา

“ไม่จริงกรีนโกหก กรีนไม่เคยคบใครเป็นแฟน” ธันวายังคงไม่ยอมล่าถอย

เขามองจ้องคนที่หญิงสาวบอกว่าเป็นแฟนตาเขม็งอย่างไม่สบอารมณ์

“เราไม่ได้โกหก ธันอยากให้เราจูบกับแฟนให้ดูเลยมั้ยล่ะ?”

ทัศนัยหันมองคนตัวเล็กทันทีที่เธอพูดจบ ซึ่งเธอก็หันมองเขาแล้วยกยิ้มแหย ๆ มาให้

แต่คนที่ตั้งใจมาง้ออย่างธันวากลับรู้สึกเดือดดาลขึ้นมา เธอกล้าพูดว่าจะจูบกับผู้ชายคนอื่น ทั้งที่ไม่เคยแม้แต่จะให้เขาหอมแก้มสักครั้งเลยอย่างนั้นเหรอ

“ว่าไงล่ะ จะให้เราพิสูจน์มั้ย?” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไป กรรณิการ์จึงท้วงขึ้นมาอีกครั้ง

ธันวาไม่อาจทนมองภาพที่หญิงสาวยืนควงแขนผู้ชายคนอื่นอีกต่อไปได้ ชายหนุ่มกำหมัดแน่นแล้วยอมถอยออกไปก่อน

แต่สาบานได้เลยว่าครั้งหน้าเขาจะไม่มีทางถอยให้ใครอีกเป็นอันขาด

“เฮ้อ..”

และเมื่ออดีตคนคุยจากไปแล้ว กรรณิการ์ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

พลันร่างสูงที่ยืนฟังอยู่นานก็ชักแขนออกจากมือของหญิงสาว สีหน้าของเขาในยามนี้อ่านยากจนใครก็เดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

แต่คำพูดต่อมาก็ทำเอากรรณิการ์หน้าชาไปไม่น้อย

“อย่ามายุ่งกับฉันอีก”

“ดะ เดี๋ยวสิ...” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก

เธอทำอะไรให้เขาหงุดหงิดขึ้นมาอีกล่ะ ปกติต้องกวนตั้งนานกว่าจะหงุดหงิดสักครั้ง แต่ทำไมจู่ ๆ ก็เกิดจะเป็นขึ้นมา

“เลิกวุ่นวายกับฉันได้แล้ว ฉันไม่ได้ชอบเธอ แล้วก็ไม่ชอบมาก ๆ ที่ชีวิตของฉันต้องมาเจอกับตัววุ่นวายแบบเธอ” ทัศนัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความหงุดหงิด

น้อยครั้งที่เขาจะพูดประโยคยาว ๆ สักครั้ง แต่ประโยคนี้เธอไม่อยากได้ยินเลยสักนิด

คิดว่าเธอต้องง้อหรือไง? ตัววุ่นวายอย่างนั้นเหรอ?

“เหอะ คิดว่าฉันอยากยุ่งกับนายมากหรือไง ได้เลย ต่อไปนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นหน้าฉันอีก” กรรณิการ์กัดฟันกรอด

ร่างเล็กเดินหนีออกมาจากตรงนั้นทันทีที่พูดจบ เธอคิดว่ามันกำลังจะดีขึ้น แต่เปล่าเลย เธอก็แค่คิดไปเองคนเดียว...