Episode 5 โรคจิต

“ไม่เป็นไรหรอกน่า พี่ไทม์เขาอยากให้ฉันนั่งใกล้นี่นา ฉันฝากแกซื้อข้าวด้วยสิ เอากระเพราหมูกรอบไม่เผ็ดเหมือนเดิมเลย” สาวลูกครึ่งเอ่ยบอกกับเพื่อนสนิทด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ซึ่งคุณากรที่ลอบมองอยู่ ก็แอบอยากดุเพื่อนอยู่เหมือนกัน แต่พอคิดว่า ถึงบ่นไปเพื่อนสาวตัวดีก็คงไม่ยอมฟังอยู่แล้ว จึงไม่ได้พูดอะไร ออกมา แต่เลือกที่จะเดินไปซื้อข้าวกับลลิตาด้วยกันสองคนแทน

“น้องกรีนสนใจเพื่อนพี่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ พี่ไม่เห็นมันจะมีอะไรน่าสนใจเลยนะ นิ่งเหมือนรูปปั้นขนาดนี้” พอมีโอกาสพชรก็ชิงถามรุ่นน้องสาวคนสวยในทันที

เขาไม่ได้อิจฉาเพื่อนแต่อย่างใด เพียงแค่อยากใส่ใจเรื่องของเพื่อนก็เท่านั้น

“แรก ๆ กรีนก็สนใจที่หน้าตาก่อนน่ะค่ะพี่พอร์ช แต่ว่าตอนนี้ก็คงต้องค่อย ๆ ดูไปก่อน ยังมีอีกหลายอย่างที่กรีนยังไม่เคยเห็น คงต้องรอให้พี่ไทม์ถอด อุ้ย หมายถึงเปิดเผยออกมาให้ดูค่ะ” 

กรรณิการ์ตอบกลับหนุ่มรุ่นพี่อย่างเป็นกันเอง โดยเธอจงใจพูดประโยคเหล่านี้ให้เพื่อน ๆ ของเขาได้คิดจินตนาการไปเรื่อย และแน่นอนว่ามีเจตนาจะก่อกวนคนที่นั่งอยู่ข้างกันไปพร้อม ๆ กัน

จากแชตกลุ่มมหา’ลัยเมื่อเช้านี้ ก็ทำให้เธอได้รู้ชื่อของพวกเขาทุกคน เพราะทั้งกลุ่มของทัศนัยนั้นนับว่าแต่ละคนนั้นหน้าตาดีกินกันไม่ลงเลยจริง ๆ แถมยังมีเสน่ห์แตกต่างกันไป

พชรจะมีเสน่ห์ของความเป็นเพลย์บอย ปากหวานเจ้าคารม เล่นหูเล่นตาเก่งจนสาว ๆ ต่างหลงใหล

ส่วนศุภวิชญ์นั้นเป็นหนุ่มเนิร์ดดูนุ่มนิ่ม บุคลิกคล้ายกันกับคุณากรเพื่อนของเธอ แต่รุ่นพี่คนนี้ออกแนวละมุนหลอกตาเสียมากกว่า เธอเองก็เคยชื่อเสียงเรื่องผู้หญิงของเขาผ่านหูมาอยู่บ้าง

และคนสุดท้ายทัศนัยหรือก็คือเป้าหมายของเธอ เขาเป็นคนที่นิ่งและสุขุมกว่าคนอื่น ๆ ไม่ค่อยพูดค่อยจา มนุษย์สัมพันธ์ค่อนข้างติดลบ แต่เขากลับมีเสน่ห์ที่น่าค้นหากว่าใคร ๆ 

นั่นก็เพราะใบหน้าของเขามันดึงดูดสายตา ไม่ค่อยเปิดเผยสิ่งใดให้ใครรับรู้ จึงทำให้ใครหลายคนอาจจะอยากล้วงดูข้างในของเขามากกว่าคนอื่น ๆ ในกลุ่ม

ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่หากพวกเขาจะถูกนำไปพูดถึงในวงสนทนาของสาว ๆ ที่ชื่นชอบผู้ชายหล่อ

พชรได้ยินอย่างนั้นก็ยกยิ้มชอบใจ ดูท่าแล้วเพื่อนเขาคงรอดยากจริง ๆ สมแล้วที่กรรณิการ์ถูกยกขึ้นเป็นสาวฮอตที่ผู้ชายต่อคิวรอจีบไม่เว้นว่าง

ก็เธอเล่นมีลูกล่อลูกชน แถมยังหว่านเสน่ห์เก่งแบบนี้ เขาคงทำได้เพียงเอาใจช่วยเพื่อนของเขาให้มันลืมหูลืมตามองสาวสวยข้างกายบ้าง ก่อนที่จะมีใครมาชิงตัดหน้าไปเสียก่อน

“อย่างน้อยไอ้ไทม์ก็ยังดูเป็นคนดีนะพอร์ช ไม่เหมือนมึง” ศุภวิชญ์ที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นบ้าง

“กูทำไมวะไอ้เซนต์มึงพูดให้เคลียร์ดิ๊” พชรหันไปถามเอาเรื่องคนที่นั่งอยู่ข้างกันแทน

“เหี้ย”

แน่นอนว่าสโลแกนกลุ่มพวกเขาคือ เล่นกันเองเจ็บน้อยสุด

“คิกคิก ขอโทษค่ะ” กรรณิการ์ที่นั่งมองทั้งสองเถียงกันก็หลุดหัวเราะออกมาให้กับคำพูดหยอกล้อของพวกเขา

เพื่อนของทัศนัยดูน่ารักดีเวลาที่ต่อล้อต่อเถียงกัน จะมีก็แต่เจ้าตัวที่เอาแต่นั่งปั้นหน้านิ่งแถมยังหยิ่งใส่เธอตลอดเวลาอีก

กระทั่งคุณากรและลลิตาเดินกลับมาพร้อมกับจานข้าวในมือ เธอจึงหยุดก่อกวนเขาแล้วหันมานั่งทานอาหารดี ๆ เพราะตอนนี้ก็ใกล้จะหมดเวลาพักแล้ว

บรรยากาศบนโต๊ะเป็นไปอย่างครึกครื้น เพราะกลุ่มของกรรณิการ์เข้าขากับรุ่นพี่หนุ่มทั้งสองคนอย่างพชรและศุภวิชญ์ได้ดีเกินคาด

ส่วนคนที่ยังไม่มีปากเสียงออกมาสักคำก็ทำเพียงนั่งมองอยู่เงียบ ๆ ทัศนัยรู้สึกว่าเปิดเทอมมาแค่สองวัน แต่ชีวิตของเขากลับดูวุ่นวายมากเกินไป

เขาไม่ใช่คนใจแคบอะไร แต่กับหญิงสาวซึ่งนั่งเบียดอยู่ข้างกายนั้นต่างจากคนอื่น ๆ

เพราะเขารู้ว่าเธอจงใจมาก่อกวน และยึดแหวนเอาไว้เพื่อที่จะได้เอาไว้ต่อรองกับเขาไปเรื่อย ๆ

ทัศนัยไม่ได้สบายใจที่ของสำคัญของตัวเองไปอยู่ในมือของคนอื่น แต่อย่างน้อยก็ยังห่วงน้อยกว่าการที่มันหายไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้

“กูอิ่มแล้ว” ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนแล้วหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมา พร้อมกันนั้นก็หยิบจานข้าวของตัวเองเพื่อจะนำไปคืนร้านค้าด้วย

“จะรีบไปไหนวะ วันนี้เราไม่มีเรียนต่อแล้วนะ” พชรถามคนที่เตรียมตัวจะเดินออกไปด้วยความสงสัย

นั่งเงียบเป็นป่าสากมาตั้งนาน อยู่ดี ๆ ก็จะชิ่งหนีเพื่อนแบบนี้เป็นใครจะไม่งงบ้าง

“นั่นดิ ไหนบอกว่าจะรอไปนั่งอ่านหนังสือกับพวกกู” ศุภวิชญ์ถามขึ้นบ้าง

“จะไปเข้าห้องน้ำ จะไปด้วยมั้ยล่ะ?”

“ไปค่ะ”

“กรีน!” คุณากรและลลิตาเอ่ยประสานเสียงกันขึ้นมาทันที

“อะไรอ่า...”

ทัศนัยเหลือบสายตามองคนเด็กกว่าด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะรีบก้าวยาว ๆ ออกไปจากโต๊ะทันที

ชายหนุ่มเดินออกมาจากโรงอาหารหลังจากนำจานไปคืนร้านค้าแล้วเรียบร้อย เขากำลังจะเดินไปยังรถของตัวเองที่จอดอยู่ข้างตึกคณะ แต่ทว่า...

ปึก!

“โอ๊ย! จะหยุดทำไมไม่บอกกันก่อน” เสียงหวานบ่นอุบเมื่อจู่ ๆ คนที่เดินอยู่ก็หยุดฝีเท้าลง จนเธอไม่ทันตั้งตัวแล้วชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างเข้าอย่างจัง

คนอะไรหน้านิ่งเหมือนรูปปั้นไม่พอ ตัวยังแข็งเหมือนก้อนหินอีก

กรรณิการ์ลอบบ่นอีกคนอยู่ในใจ พลางยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเองป้อย ๆ ก่อนจะเหลือบเห็นคราบรองพื้นที่เคยอยู่บนหน้าเธอไปติดอยู่บนเสื้อของเขาเรียบร้อยแล้ว

แล้วทำไมต้องเกิดแค่กับเธอด้วยล่ะ!?

“จะตามมาทำไม” ทัศนัยหันกลับมามองคนที่เดินตามติดเขาเป็นเงาแล้วถามอย่างไม่เข้าใจ

เขาตามความคิดของยัยเด็กลูกคุณหนูเอาแต่ใจคนนี้ไม่ทันจริง ๆ 

คนถูกถามเงยหน้ามองสบตากับคนโตกว่า ก่อนจะยกแขนขึ้นกอดอกแล้วตอบคำถามนั้นของเขากลับไป ด้วยน้ำเสียงที่เธอมักใช้เวลาล่อลวงใครสักคนให้ตกบ่วงเสน่ห์

“ก็กรีนกำลังตามจีบพี่ไทม์อยู่ไงคะ เห็นพี่ไทม์บอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ กรีนก็เป็นห่วงกลัวพี่จะโดนฉุดเลยตามมาด้วย” ใบหน้าสวยเอียงมองเขาพลางยกยิ้มหวานละมุน

จะว่าไปถึงเขาจะดูน่าหมั่นไส้ไปสักหน่อย แต่ก็ต้องยอมรับว่าใบหน้าของเขามันเป็นสิ่งเยียวยาจิตใจชั้นดีจริง ๆ นั่นแหละ

แต่เธอจะมาสะดุดขาตัวเองตกหลุมพรางความหล่อของเขาไม่ได้สิ

มือหนายกขึ้นดันแว่นสายตาให้กลับเข้าที่ แล้วมองใบหน้าของหญิงสาวลูกครึ่งตรงหน้านิ่ง ๆ

“หยุดตามฉันได้แล้ว ทำแบบนี้มันดูเหมือนโรคจิต” เขาว่าเสียงเรียบ

“แต่โรคจิตสวย ๆ แบบหนูก็หายากอยู่นะคะ” เมื่อได้ต่อปากต่อคำกับเขา เธอก็เริ่มหลงลืมตัวใช้แทนสรรพนามตัวเองว่า ‘หนู’ แบบที่น้อยครั้งนักจะใช้แทนตัวเองกับใคร ยกเว้นคนในครอบครัว

ทัศนัยเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับความมั่นใจอันเหลือล้นของหญิงสาวขึ้นมาบ้างแล้ว

สวยไม่สวยแล้วยังไง โรคจิตก็คือโรคจิตอยู่ดี

“เลิกวุ่นวายกับฉันแล้วเอาแหวนคืนมาได้แล้ว เธอควรเอาเวลาที่มาตามวอแวฉันไปตั้งใจเรียนมากกว่านะ” เขาเอ่ยด้วยท่าทีเป็นจริงเป็นจังมากขึ้น

แต่คนถูกตักเตือนกลับยิ้มหน้าระรื่น แล้วขยับเข้ามายืนชิดร่างสูงใหญ่ของเขามากกว่าเดิม จนร่างกายส่วนหน้าแทบจะแนบชิดกัน

“เรียนไม่จบก็ไม่เป็นไรค่ะ พอดีบ้านรวย พ่อแม่ยินดีเลี้ยงตลอดชีวิตอยู่แล้ว หรือพี่ไทม์สนใจรับหนูไปเลี้ยงไหมคะ” เสียงหวานในท้ายประโยคจงใจเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า

ได้เห็นแววตาวูบไหวของเขาแล้วกรรณิการ์ก็นึกพอใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

ส่วนทัศนัยนั้นนึกหน่ายใจมากขึ้นทุกที พูดอะไรไปเธอก็เถียงกลับทุกคำทำเอาเขาจนใจที่จะคุยกับเธอต่อแล้ว

ผู้หญิงน่ารำคาญแบบนี้มีอะไรให้ผู้ชายครึ่งค่อนมหา’ลัยหลงกันนักหนา เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

มือหนากระชับสายกระเป๋าสะพายข้างแน่นขึ้น แล้วก้าวเท้าเข้าหาคนตัวเล็กอีกหนึ่งก้าว จนช่องว่างที่เคยมีแทบจะหายไปจนหมด

“แล้วอย่าหาว่าฉันใจร้ายล่ะ ระวังความรู้สึกของเธอเอาไว้ด้วย”

ทัศนัยเอ่ยทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะหมุนกายเดินออกมาทันที หลงเหลือไว้เพียงกลิ่นอายของเขาที่ยังคงเจือจางอยู่ในอากาศ

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนวูบไหวไปเล็กน้อยหลังฟังประโยคนั้นจบ กลิ่นอายของเขายังคงติดตรึงไม่จางหาย ทำเอาคนที่เป็นฝ่ายพุ่งชนก่อนอย่างเธอแอบใจสั่นไปวูบหนึ่ง