Episode 6 คนหล่อหงุดหงิด

ตกเย็นกรรณิการ์กลับมายังเพ้นท์เฮ้าส์ที่พักอาศัยอยู่กับพี่สาวคนกลางอย่างกุลนิภาด้วยสภาพเหนื่อยอ่อน

วันนี้หลังจากที่ไปก่อกวนทัศนัยเสร็จแล้วตลอดทั้งคลาสเรียนช่วงบ่ายเธอก็เหมือนถูกสูบวิญญาณออกจากร่างไปจนหมด

เพราะอาจารย์ที่สอนวิชานั้นไม่ค่อยชอบเธอนัก ส่วนสาเหตุก็มาจากการที่ตอนอยู่ปีสอง เธอโดดเรียนวิชานี้บ่อย ๆ ก็เลยถูกหมายหัวมาโดยตลอด

เมื่อประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออก ร่างเพรียวก็ก้าวเดินเข้าไปด้านในเพ้นท์เฮ้าส์หรูที่ถูกออกแบบมาให้เหมาะสำหรับอยู่เป็นครอบครัว

กรรณิการ์กำลังจะหอบหิ้วร่างอันเหนื่อยล้าขึ้นไปยังชั้นสอง ทว่ากลิ่นอาหารที่หอมโชยออกมาก็ทำเอาดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง กรรณิการ์รีบถอดรองเท้าเปลี่ยนเป็นใส่สลิปเปอร์ ตั้งท่าจะวิ่งเข้าไปในห้องครัว 

แต่ก็ต้องชะงักไปก่อน เมื่อเห็นว่ามีรองเท้าหนังของผู้ชายถอดอยู่ใกล้กัน

“กลับมาแล้วเหรอตัวแสบ” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นเรียกความสนใจจากหญิงสาวให้หันไปมอง

“เกรย์สัน!” กรรณิการ์ส่งเสียงเรียกชื่อของพี่ชายคนโตออกมาด้วยความดีใจ

ร่างเล็กวิ่งเข้าไปกระโดดกอดร่างสูงของคนเป็นพี่ด้วยความคิดถึง ทั้งกอดทั้งหอมเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนโตกว่าได้เป็นอย่างดี

“คิดถึงจังเลย” เสียงหวานเอ่ยออดอ้อนไม่ต่างไปจากเด็กสาวตัวน้อย ๆ

“หึหึ คิดถึงเหมือนกัน ว่าแต่ตัวหนักขึ้นรึเปล่า หือ?” เกรย์สันเอ่ยหยอกเย้าน้องสาวคนเล็กด้วยความเอ็นดู 

“ใครมาเห็นเข้าคงคาดไม่ถึงแน่ ๆ ว่าสาวฮอตอย่างแกจะทำตัวเหมือนเด็กน้อยแบบนี้” พลันเสียงหวานของกุลนิภาก็เอ่ยแทรกเข้ามา

“เจ๊อ่า เกรย์สันดูสิเจ๊บ่นอีกแล้ว” ใบหน้าสวยซึ่งละม้ายคล้ายคลึงกับพี่ ๆ ทั้งสองคนหันมาฟ้องพี่ชายคนโต

ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติของสามพี่น้องบ้านนี้ไปแล้ว ที่มักจะหยอกเย้ากันอยู่บ่อย ๆ เวลาที่ได้อยู่พร้อมหน้ากัน

นับแต่เกรย์สันขึ้นเป็นประธานผู้บริหารบริษัทผลิตและนำเข้าส่งออกยาของตระกูล และพี่สาวคนกลางเริ่มทำธุรกิจห้องเสื้อ พวกเธอก็แทบไม่มีโอกาสได้อยู่พร้อมหน้ากันบ่อยนัก

โชคดีที่พี่สาวอย่างกุลนิภานั้นห่วงว่าน้องสาวอย่างเธอจะเหงา จึงตัดสินใจซื้อเพ้นท์เฮ้าส์แห่งนี้เพื่อให้เธอมาอยู่ด้วยกัน 

อีกอย่างก็เพื่อให้อยู่ในการดูแลของเกรย์สัน เพราะเขาเป็นผู้ถือหุ้นหลักของคอนโดแห่งนี้ จึงทำให้สามารถวางใจให้น้องสาวทั้งสองคนมาอาศัยอยู่ได้

ภาพลักษณ์ของปรีดาศิริกุลซึ่งเป็นตระกูลของมารดาในสายตาของคนอื่น ๆ อาจจะดูเป็นแค่ตระกูลผู้ดีเก่าที่สืบต่อกันมาอย่างยาวนาน

แต่ฝั่งของบิดาซึ่งเป็นตระกูลมาเฟียจากทางฝั่งยุโรปนั้นนับว่าต่างกันสุดขั้ว เพราะอย่างนั้นเกรย์สันจึงต้องคอยระวังและส่งคนมาดูแลห่าง ๆ อยู่ตลอด

“เลิกเกาะเกรย์แล้วมาช่วยฉันจัดโต๊ะได้แล้ว” คนที่รับบทเป็นแม่ครัวเอ่ยบอกเสียงนุ่ม

ซึ่งกรรณิการ์ที่ไม่อยากให้เวลานี้ผ่านไปอย่างสูญเปล่าก็รีบปล่อยกอดจากร่างสูงของพี่ชายแล้วรีบเดินตามเข้าไปช่วยจัดโต๊ะอาหารทันที

“ว่าแต่ทำไมวันนี้จะมาไม่เห็นทักบอกหนูเลย” ขณะที่กำลังนั่งทานอาหารร่วมกันอยู่ กรรณิการ์ก็ท้วงถามขึ้นด้วยความสงสัย

เพราะทุกครั้งที่พี่ชายคนโตจะมาหาที่เพ้นท์เฮ้าส์เขามักจะส่งข้อความบอกเธอก่อนเสมอ แต่ครั้งนี้กลับไม่มีแจ้งเตือนอะไรส่งมาเลย

“พอดีเกรย์รีบน่ะ เดี๋ยวเช้ามืดต้องบินไปหาแด๊ดกับมัมแล้ว” เกรย์สันตอบคำถามของน้องสาวคนเล็กด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เขารักและเอ็นดูน้องสาวทั้งสองคนมาก เพราะแบบนี้ถึงต้องหาเวลาแวะมาหาสองสาวก่อนที่จะบินในช่วงเช้ามืดของวันพรุ่งนี้

“เห็นว่ายาตัวใหม่มีปัญหาเหรอคะ” กุลนิภาถามขึ้น

ตอนนี้บริษัทของครอบครัวเธอที่พี่ชายบริหารอยู่นั้นมีบริษัทแยกย่อยออกมา ซึ่งกำลังจะมีผลิตภัณฑ์ใหม่สำหรับคู่รักออกมาวางจำหน่าย

โดยยาตัวใหม่ที่ว่านั้นก็เป็นเพียงยาสำหรับกระตุ้นอารมณ์ทางเพศ ทว่ามีฤทธิ์อ่อนกว่ายาปลุกเซ็กส์โดยทั่วไป

“นิดหน่อยน่ะ มีคนแอบลักลอบเอาสูตรยาไปให้ฝั่งนั้น พี่เลยต้องรีบไปจัดการ แด๊ดกับมัมกำลังช่วยตรวจสอบอยู่” ร่างสูงรวบช้อนส้อมวางลงบนจานเมื่อทานอาหารอิ่มแล้ว

กระทั่งมื้ออาหารจบลง ทั้งสามต่างก็พากันมานั่งอยู่บนโซฟาชุดบริเวณชั้นล่าง ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนรวมของครอบครัว

หน้าจอไอแพดแสดงภาพและรายละเอียดยาตัวใหม่กำลังถูกกรรณิการ์จับจ้องด้วยความสนใจ

“ตัวนี้เกรย์ให้คนทดสอบประสิทธิภาพแล้วเหรอ”

“จริง ๆ ก็ทดสอบแล้ว แต่มีข้อผิดพลาดนิดหน่อย กำลังปรับปรุงตัวยาอีกรอบ” เกรย์สันยื่นมือไปรับไอแพดมาจากน้องสาวคนเล็ก ก่อนจะปิดมันลงเมื่อถึงเวลาที่เขาต้องไปแล้ว

“เอาไว้กลับมาจะซื้อของมาฝาก เป็นเด็กดีล่ะ” เขากล่าวเสียงทุ้ม มองน้องสาวทั้งสองคนด้วยความรักใคร่เอ็นดู

“ไปนานเลยเหรอ แบบนี้หนูคิดถึงแย่เลย” กรรณิการ์เอ่ยเสียงกระเง้ากระงอด

“ไม่ต้องทำท่าหลอกตาเลยนะ เตรียมสร้างเรื่องอีกแล้วล่ะสิ” กุลนิภาเอ่ยขัดน้องสาวคนสุดท้องอย่างรู้ทัน

“ไม่ต้องห่วง พี่เพิ่มทีมบอดี้การ์ดมาอีกชุดแล้ว” ทว่าคำบอกเล่าต่อมาของเกรย์สันก็ทำเอากรรณิการ์หน้าหงอยลง

“เดี๋ยวสิ แบบนั้นหนูอึดอัดแย่ ให้ตามห่าง ๆ ได้มั้ย” ร่างเล็กรีบขยับเข้าไปกอดแขนอ้อนพี่ชายทันที

“คงต้องดูความประพฤติก่อน” คนพี่ว่าพลางยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างอ่อนโยน

กระทั่งถึงเวลาที่พี่ใหญ่ของบ้านต้องไปแล้วจริง ๆ สองสาวจึงต่างแยกย้ายเข้าห้องนอนของตัวเองไป

คลาสเรียนวิชาเสรีที่กรรณิการ์ย้ายมานั้นเป็นคลาสเรียนเกี่ยวกับเรื่องกฎหมายเบื้องต้น

ซึ่งเหตุผลที่เธอย้ายมาเรียนคลาสนี้ก็เป็นเพราะ คนที่มาช่วยสอนในวิชานี้คือชายหนุ่มที่เธอกำลังตามก่อกวนเขาอยู่นั่นเอง

หญิงสาวนั่งเท้าคางฟังบรรยาย มองร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าห้องอย่างเคลิบเคลิ้ม

ใจจริงก็อยากจะแกล้งเขาให้เสียทรง แต่อีกใจก็ต้องยอมแพ้ให้ความหล่อของเขาอยู่เรื่อย

คนอะไรขี้โกงชะมัด

ทัศนัยซึ่งกำลังไล่สายตามองดูบรรดานักศึกษาอยู่ก็จำต้องสะดุดเข้ากับใบหน้าสวยคุ้นตาของหญิงสาว

ก่อนที่หัวคิ้วเข้มจะขมวดมุ่นด้วยความแปลกใจ แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะไม่สนใจแล้วทำหน้าที่ของตนเองต่อไป

จนกระทั่งถึงเวลาเลิกคลาส ซึ่งนักศึกษาต่างค่อย ๆ ทยอยเดินออกไปจากห้องเรียนนั้น

“ขอโทษนะคะรุ่นพี่ แต่ว่าหนูฟังบรรยายแล้วไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่เลยค่ะ” เสียงหวานคุ้นหูดังขึ้นในระยะใกล้

ทัศนัยซึ่งกำลังก้มเก็บอุปกรณ์อยู่เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบว่าเป็นคนที่เขาไม่อยากเจอที่สุด

“ไม่เข้าใจตรงไหนครับ” เขาถามกลับเสียงเรียบ

หากเธอต้องการให้ช่วยในเรื่องนี้เขาก็ไม่คิดขัดอะไรอยู่แล้ว เพราะถึงอย่างไรก็เป็นหน้าที่ของเขาต้องช่วยอาจารย์สอนรุ่นน้อง

กรรณิการ์ฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงหวานระรื่น

“ไม่เข้าใจว่าทำไมวิชานี้คนสอนถึงหล่อจัง”

เพียงเท่านั้นก็ทำคนที่กำลังตั้งใจจะอธิบายเกี่ยวกับเนื้อหาการเรียน เป็นอันต้องลอบถอนหายใจออกมาด้วยความปลงตก

ไม่รู้ว่าในหัวของยัยเด็กนี่มีอะไรอยู่บ้าง ๆ วัน ๆ เขาเห็นแต่เธอคอยทำตัวรุ่มร่ามวุ่นวายกับเขาไม่เลิก

แต่พอทวงแหวนคืนก็บอกว่ายังอารมณ์ไม่ดี อารมณ์ไม่ดีแบบไหนถึงได้ยิ้มเก่งขนาดนี้กัน

“นี่ยัยกรีน แกหยุดกวนพี่เขาได้แล้ว ไปกลับบ้าน” ลลิตาเดินมาดันหลังเพื่อนสาวจอมป่วน เมื่อเห็นว่ายัยตัวดีเริ่มสรรหาเรื่องราวอีกแล้ว

ทว่ายิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ กรรณิการ์หันมามองชายหนุ่มอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยลาเขาเสียงหวาน

“ไว้เจอกันนะคะสุดหล่อ”

และเมื่อพ้นประตูห้องเรียนออกมาแล้ว รอยยิ้มที่เคยอยู่บนใบหน้าสวยของสาวลูกครึ่งก็พลันหดหายไปในทันที

“แกก็กวนพี่เขามากเกินไป ระวังเขาจะรำคาญเข้าให้” ลลิตาอดบ่นคนรั้นไม่ได้

ไม่รู้ว่าเพื่อนเธอชอบเขาจริงหรือแค่ตั้งใจป่วนกันแน่ ถึงได้ทำตัวเหมือนพวกโรคจิตแบบนี้

“แกไม่เห็นสีหน้าเขาเหรอ” กรรณิการ์ถาม

“ยังไง จะบอกว่าเขาไม่รำคาญหรือไง” เป็นคุณากรที่เอ่ยขึ้นจากด้านหลัง

“เปล่า ฉันแค่สงสัยว่าพวกแกไม่เห็นเหรอว่าหน้าเขาเวลาหงุดหงิดน่ะหล่อสุด ๆ ไปเลย” กรรณิการ์เอ่ยตอบเพื่อนก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ

แต่นั่นกลับสร้างความงุนงงให้ลลิตาและคุณากรไม่น้อย

ดูเหมือนคงใกล้ถึงเวลาพาเพื่อนไปตรวจเช็คสมองแล้วจริง ๆ คนอะไรชอบให้ผู้ชายหงุดหงิดใส่