Episode 4 สร้างเรื่อง

ทัศนัยชะงักไปเมื่อได้ยินประโยคนั้นของหญิงสาว เขาไม่รู้ว่าเด็กนี่ไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้พูดจาแก่แดดแบบนี้ออกมาได้

“คิกคิก ล้อเล่นค่ะ” ก่อนที่เสียงหัวเราะของกรรณิการ์จะดังขึ้น ร่างเล็กสั่นเทิ้มจากการพยายามกลั้นเสียงขำไว้

ท่าทางของเขาตอนที่เธอพูดประโยคนั้นไป ทำเอาหญิงสาวรู้สึกขบขันไม่น้อย เธอก็แค่อยากรู้ว่าต้องทำยังไงหน้านิ่ง ๆ แสนหยิ่งของเขาถึงจะเปลี่ยนอารมณ์บ้าง

แต่ทัศนัยที่รู้สึกคล้ายถูกปั่นหัวนั้นเริ่มมีสีหน้าแววตาอึมครึมลงไม่น้อย เขาสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วผ่อนออกมาช้า ๆ ก่อนจะจ้องใบหน้าเนียนสวยของหญิงสาวตัวป่วนไว้คล้ายกำลังนับหนึ่งถึงสิบในใจ ไม่ให้ลุกขึ้นไปจับตัวผู้หญิงน่ารำคาญคนนี้มาฟาดให้เข็ดหลาบ

“เธอต้องการอะไรกันแน่” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างอดกลั้น

วันนี้ทั้งวันเขารู้สึกชีวิตวุ่นวายมากเสียจนน่าปวดหัว แค่เพราะผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เพียงคนเดียวที่เพิ่งเจอกันยังไม่ทันถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ และเพราะผู้หญิงคนนี้ตลอดทั้งวันเขาเลยแทบไม่มีสมาธิเรียน คอยพะวงห่วงกลัวว่าแหวนวงสำคัญจะหายไป

แต่ทว่าคำถามนั้นของเขาก็ทำเอาคนตัวเล็กหยุดเสียงหัวเราะลง ดวงตาคู่สวยมองสบนัยน์ตาของรุ่นพี่หนุ่มแล้วคลี่ยิ้มบางออกมา

“พี่ไทม์หักหน้ากรีน ทำกรีนหน้าแตก กรีนก็แค่อยากเอาคืนเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เท่านั้นเอง” เสียงหวานเอ่ยเรียบเรื่อยแต่ก็จงใจยั่วประสาทเขาไปในตัว

“ทำแบบนั้นไปทำไม” เขาอดสงสัยไม่ได้ กับแค่การที่เขาปฏิเสธเรื่องที่เธอเข้าใจผิด มันทำให้เธอแค้นฝังใจขนาดไหนกันเชียว

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอโทษกรีนก่อนสิ กรีนจะได้เลิกยุ่งกับพี่” หญิงสาวเอ่ยอย่างเอาแต่ใจ

นับแต่เกิดมาเธอไม่เคยถูกขัดใจหรือโดนใครปฏิเสธมาก่อน ครั้งนี้มันจึงน่าเจ็บใจมาก เธอถึงต้องมาตามทำตัววุ่นวายใส่เขาอย่างนี้ เพื่อหวังคลายความหงุดหงิดและลบเลือนความอับอายในวันนี้ลง

“เอาแต่ใจ” ทัศนัยต่อว่าคนอ่อนกว่า

การที่เธอจะเอาแต่ใจนั้นมันไม่ได้แปลก แต่การที่เธอกำลังทำตัวเอาแต่ใจกับคนอื่นที่ไม่ใช่ครอบครัว หรือแม้แต่คนสนิท เขาคิดว่ามันค่อนข้างไม่ปกติ

เขาไม่เข้าใจตรรกะของเธอเลยจริง ๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็รอจนกว่ากรีนจะอารมณ์ดี แล้วอยากคืนแหวนพี่เองแล้วกัน แต่ก็ไม่รู้ว่าตอนไหนนะคะเพราะกรีนอารมณ์เสียบ่อย” ร่างเล็กหยัดกายขึ้นยืนกอดอก มองชายหนุ่มอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

เสียงลมหายใจดังกระแทกออกมาแรง ๆ ก่อนที่ร่างสูงจะผุดลุกขึ้นยืน แววตาภายใต้แว่นตาไร้ขอบจ้องมองยังเธอด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ

“น่ารำคาญ” สิ้นคำร่างสูงก็เดินเลี่ยงออกมาทันที

เขาพาตัวเองออกไปจากร้านหนังสือ โดยปล่อยให้หญิงสาวยืนค้างอยู่ที่เดิม

กรรณิการ์หันมองตามแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มรุ่นพี่ไปด้วยความหัวเสีย สองครั้งแล้วที่เขาหันหลังใส่เธอก่อนแบบนี้

“คอยดูเถอะ ถ้าหลงฉันเมื่อไหร่นะ จะเททันทีเลย!” สองมือเรียวกำแน่น พลางเอ่ยไล่หลังชายหนุ่มไปเสียงดัง จนถูกคนในร้านซึ่งกำลังใช้สมาธิเอ่ยตำหนิ

“รบกวนเบาเสียงลงด้วยค่ะ”

“ขะ ขอโทษค่ะ” กรรณิการ์รีบขอโทษขอโพยลูกค้าในร้าน ก่อนจะเดินฟึดฟัดออกมา

ยิ่งนึกถึงใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาเธอก็ยิ่งหงุดหงิด

วันต่อมา...

ระหว่างเรียนคลาสเช้า กรรณิการ์กลับหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูอะไรไปเรื่อย เพราะไม่มีสมาธิจดจ่อกับการเรียนสักเท่าไหร่

หลังจากที่เมื่อวานเจอกับชายหนุ่มในร้านหนังสือ เธอก็ไม่ได้ทักไปกวนเขาอย่างที่ตั้งใจไว้ เพราะพอกลับถึงเพ้นท์เฮ้าส์ ก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับการอาบน้ำและประโคมผิวจนสุดท้ายก็หลับไป

นิ้วเรียวปัดหน้าจอมือถือไปเรื่อย ๆ เลื่อนดูโพสต์ต่าง ๆ ในเพจมหา’ลัยที่ถูกสร้างขึ้นโดยกลุ่มนักศึกษาสายเม้าท์มอย และยามนี้ก็กำลังมีประเด็นร้อนอยู่ ซึ่งประเด็นนั้นก็เป็นเรื่องของเธอเอง

“แค่ทะเลาะกับคนคุยเก่าก็ต้องเอามาลงด้วยหรือไง” เสียงหวานบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

การเป็นคนดังก็ใช่ว่าจะดีเสมอไป เพราะนามสกุลที่เธอใช้และใบหน้าที่ดูโดดเด่น จึงทำให้เธอกลายเป็นที่จับตามอง

หากถามว่าเธอชื่นชอบไหม มันก็ชอบแค่บางครั้ง แต่หลาย ๆ ครั้งที่เรื่องส่วนตัวของเธอถูกนำมาวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างสนุกปากมันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกชอบสักนิด

ติ๊ง!

พลันเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น แชตกลุ่มรวมของมหา’ลัย ซึ่งมีไว้เพื่อพูดคุยเรื่องราวบันเทิงต่าง ๆ

นิ้วเรียวเปิดเข้าไปดูว่าใครส่งอะไรมาก่อน ก่อนที่กรรณิการ์จะเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ

X0X : (ส่งรูปภาพ)

GIGI : ใครอ่ะ หล่อเวอร์

XOX : พี่ไทม์หนุ่มนิติ

สมศรี : โห ของดี แต่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย

กรรณิการ์ไล่สายตาอ่านข้อความที่ถูกส่งมาเรื่อย ๆ ด้วยความสนใจ ก่อนจะไปสะดุดตาเข้ากับประโยคหนึ่ง

XOX : เห็นว่าพี่เขาจะมาช่วยสอนตอนเสรีด้วย คลาสจารย์ปราโมทย์

เธออ่านทวนข้อความนั้นอยู่สองสามครั้งก่อนจะปิดหน้าจอมือถือลง แล้วหันไปสะกิดเรียกเพื่อนทั้งสองคนซึ่งนั่งประกบอยู่ทั้งสองข้าง

“พวกแก” เสียงหวานกระซิบเอ่ยเบา ๆ เพราะตอนนี้อาจารย์กำลังบรรยายอยู่

“มีอะไร” เป็นลลิตาที่ถามขึ้นก่อน ในขณะที่เพื่อนชายเพียงคนเดียวในกลุ่มยังคงตั้งใจฟังบรรยายอย่างใจจดใจจ่อ

“ย้ายเซคเสรีกัน”

“อะไรของแกเนี่ย จะย้ายทำไม”

“นั่นสิ วิชาที่ลงเทอมนี้ก็ดีอยู่แล้ว จะย้ายทำไม” คุณากรที่ได้ยินก็หันมาท้วงถามด้วยความไม่เข้าใจ

“เถอะน่า ย้ายเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ นะ ๆ” คนถูกถามยังคงคะยั้นคะยอต่อ

ทำเอาสองเพื่อนสนิทต่างหันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ เพิ่งเปิดเทอมมาได้ไม่กี่วัน ยัยตัวแสบประจำกลุ่มก็สร้างเรื่องอีกแล้ว

และต่อให้ปฏิเสธไปสุดท้ายก็โดนลากไปลงทะเบียนย้ายคลาสอยู่ดี เพราะทันทีที่เลิกคลาส กรรณิการ์ก็รีบพาเพื่อนสนิททั้งสองคนไปทำเรื่องโดยไม่แม้แต่จะฟังเสียงบ่นของเพื่อนที่ทักท้วงตลอดทั้งทาง

ก่อนจะถึงเวลาพักเที่ยง เมื่อจัดการเรื่องราวสุดแสนจะวุ่นวายที่มีต้นเหตุมาจากยัยตัวแสบประจำกลุ่มเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนก็พากันมาพักทานอาหารเที่ยงที่โรงอาหารรวมใกล้กับตึกคณะ

“เอาไงดีอ่ะ มัวแต่ไปทำเรื่องย้ายคลาสจนลงมาช้าเลยเนี่ย ไม่มีที่นั่งแล้ว” ระหว่างที่กำลังมองหาที่นั่ง ลลิตาก็บ่นออกมาด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย

เพราะโต๊ะที่ว่างนั้นแทบไม่มีเหลือแล้ว เนื่องจากยามนี้นักศึกษาส่วนใหญ่กำลังพักทานอาหารกันอยู่ ซึ่งทุนเดิมพวกเธอก็ไม่ได้ชื่นชอบพื้นที่ที่แออัดไปด้วยผู้คนอยู่แล้ว ทำให้ทั้งคุณากรและลลิตาต่างมีสีหน้าอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด

กรรณิการ์มองท่าทางของทั้งสองคนแล้วก็แอบรู้สึกผิดอยู่บ้าง เธอกวาดสายตามองหาเผื่อว่าจะเจอโต๊ะว่าง

แล้วสายตาก็ดันไปหยุดอยู่ที่โต๊ะของกลุ่มทัศนัยเข้าพอดี หญิงสาวไม่รอช้าคว้าข้อมือของเพื่อนทั้งสองแล้วเดินตรงเข้าไปหาพวกเขาทันที

“ขอโทษนะคะ พวกเราขอนั่งด้วยได้ไหมคะ?” ใบหน้าสวยแจกจ่ายรอยยิ้มกว้างให้กับชายหนุ่มทั้งสาม ซึ่งกำลังนั่งทานอาหารอยู่

เมื่อได้ยินเสียงของเธอพวกเขาก็ต่างเงยหน้าขึ้นมามองแล้วยิ้มตอบ จะมีก็แต่คนหน้านิ่งประจำกลุ่มที่ทำเพียงปรายตามองมาแล้วก้มหน้าลงไปทานอาหารต่อ

“ได้สิครับน้องกรีน นั่งได้เลยครับ ไอ้ไทม์มึงย้ายมานั่งกับพวกกูดิ ให้น้องเขานั่งด้วย” พชรซึ่งเป็นบุคคลที่อัธยาศัยดีที่สุดในบรรดาชายหนุ่มทั้งสามเอ่ยขึ้น ก่อนจะหันไปเรียกทัศนัยให้ย้ายที่มานั่งกับเขาและศุภวิชญ์

เพื่อที่จะได้ให้กลุ่มของกรรณิการ์นั่งฝั่งตรงข้ามได้ทั้งสามคน แต่ดูเหมือนเพื่อนจอมนิ่งของเขานั้นไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นง่าย ๆ

เพราะเจ้าตัวยังเอาแต่นั่งกินข้าวอยู่เงียบ ๆ ไม่ยอมกระดิกตัวไปไหนเลยสักนิด จนพชรเริ่มมีสีหน้าลำบากใจ

“ไม่เป็นไรค่ะ สงสัยพี่ไทม์เขาอยากนั่งกับกรีน นิคแกไปนั่งกับพวกพี่เขาเถอะ” คนตัวเล็กว่าพร้อมทั้งเดินเข้ามาหย่อนกายลงนั่งข้างร่างสูงของทัศนัย

ใบหน้าสวยหันมองคนข้างกายซึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้วส่งยิ้มกว้างไปให้ แต่คนพี่ก็ยังคงไม่หันมามองเธอสักนิด แถมยังขยับตัวไปนั่งจนสุดขอบเก้าอี้อีก

กรรณิการ์เห็นแบบนั้นก็ขยับตามเข้าไปจนสะโพกแนบชิดกับชายหนุ่ม เมื่อนั้นคนโตกว่าจึงขมวดคิ้วมุ่นแล้วหันกลับมามองอย่างไม่เข้าใจ

“แกจะไปนั่งเบียดพี่เขาทำไมล่ะ ขยับมาหาฉันนี่” ลลิตาเอ่ยท้วงเมื่อเห็นการกระทำของเพื่อน

ดูท่าแล้วยัยตัวแสบนี่เตรียมจะสร้างเรื่องอีกอย่างแน่นอน