LOGINChapter 07. สายตามันหลอกกันไม่ได้
“สร้อยคอเรา สวยดีนะ ซื้อมาจากไหนเหรอ“ ลูคัสไม่รู้เลย ว่าทำไมปากเขาถึงเอ่ยถามแบบนั้นออกไป อาจเพราะลึกๆเขาอยากรู้ว่าแคลร์นั้นจะยังสามารถจำอะไรเกี่ยวกับเขาได้อยู่หรือเปล่า เพราะดูจากสายตาที่เธอมองเขามาในตอนนี้ ลูคัสก็พอจะเข้าใจได้ว่าเธอคงจำเขาไม่ได้..... คนโดนถาม ได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไปอีกครั้ง ดวงตากลมโตเหลือบไปมองสร้อยคอที่ตัวเองสวมใส่อยู่เล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปลูบมันเบาๆ แวบแรกแคลร์แอบคิดว่าอาจจะเป็นลูคัสก็ได้ที่เป็นคนมอบสร้อยนี้ให้กับเธอ แต่พอได้ยินเขาถามมาแบบนั้น หญิงสาวจึงมั่นใจว่าไม่ใช่เขา “ไม่ได้ซื้อค่ะ มีคนให้มา“ หญิงสาวตอบเสียงเบา ลูคัสได้ยินแบบนั้นก็เริ่มมีหวัง หรือความจริงแล้วเธออาจจะจำเขาได้? แต่ทำไม “แต่แคลร์จำไม่ได้ว่าใครเป็นคนให้มาค่ะ ตอนนั้นมันนานมากๆ” เธอพูดต่อ ทำให้ลูคัสเข้าใจแจ่มแจ้งทุกอย่าง แคลร์จำเรื่องในตอนเด็กไม่ได้เลยสินะ ”แต่พี่.....“ ”ไอ้คัส!“ ”อยู่นี่นี่เอง ปล่อยให้กูเดินตามหาตั้งนาน มึงมาทำอะไรอยู่ตรงนี้วะ“ ”อะอ้าว น้องแคลร์“ “ขอโทษทีครับ พอดีเมื่อกี้พี่มองไม่เห็น” ธีโอที่พอเห็นว่าลูคัสไม่ได้อยู่คนเดียวก็รีบกล่าวขอโทษ หลังจากที่เขาเข้าไปหานาวินได้หลายนาที ก็เกิดอาการคิดถึงเพื่อนสนิทอย่าวลูคัสขึ้นมา ธีโอจึงตัดสินใจเดินออกมาตามหาลูคัสอีกครั้ง โดยหารู้ไม่ว่าตัวเองนั้นกำลังเข้ามาขัดจังหวะ ทำตัวเป็นก้าวขวางคอแผนของเพื่อนรักอยู่ “มะไม่เป็นไรค่ะ” “ขอบคุณนะคะที่ถ่ายรูปให้แคลร์” หญิงสาวเมื่อเห็นว่าเพื่อนของร่างสูงเดิยเข้ามาตาม จึงเอื้อมมือไปขอโทรศัพท์ของตัวเองคืนมา พร้อมกับเอ่ยขอบคุณเขาออกไป ”ไม่เป็นไรครับ” ลูคัสตอบกลับ พร้อมกับยื่นโทรศัพท์เธอคืนไปให้ ในใจรู้สึกเสียดายและไม่เข้าใจธีโอเล็กน้อย มันจะมาตามหาเขาตอนนี้ทำไม.....เขาเกือบจะได้โอกาสคุยเปิดใจกับคนตรงหน้าอยู่แล้ว ใบหน้าสวยสไตล์สาวยุโรปส่งยิ้มให้ทั้งสองเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้ชายหนุ่มทั้งสองได้ยืนพูดคุยกันตามที่ต้องการโดยปราศจากเธอ “เชี้ย~ มึงเห็นรอยยิ้มเมื่อกี้ปะ กูจีบน้องไอ้เคย์ดีไหมวะ“ ปึก! ”อ๊ะ! ไอ้! มึงกระแทกไหล่มาทำไมวะ!“ ธีโอร้องขึ้นมาทันที หลังจากพูดประโยคนั้นออกไป ลูคัสก็จัดการกระแทกไหล่ของตัวเองเข้าไปที่อกของเพื่อนอย่างแรง เหตุผลก็เพราะเขาไม่ได้ชอบคำนั้นที่ธีโอพูดออกมาเท่าไหร่ หรือเรียกได้ว่าโคตรจะไม่เห็นด้วยอย่างแรง “โทษที ไม่ได้ตั้งใจ” ร่างสูงตอบกลับหน้าตาย ในใจรู้สึกร้อนรุ่มอย่างไรบอกไม่ถูก หากธีโอคิดจะทำอย่างนั้นจริงๆ “เออ ช่างเหอะ กลับไปที่บ้านพักกันดีกว่า กูสั่งไอ้นาวินจัดการเหล้ารอละ” ธีโอเลือกที่จะปัดความสนใจทุกอย่าง แล้วลากลูคัสกลับเข้าไปยังบ้านพัก โดยหารู้ไม่ว่าสายตาของเพื่อนตัวเอง มันกำลังมองไปแค่ที่เดียว นั่นก็คือที่ชายหาดอีกฝั่งที่แคลร์กำลังเดินไป ถ้าไม่โดนขัดจังหวะ....เขาคงมีโอกาสได้คุยกับเธอมากกว่านี้ ตกเย็น ปาร์ตี้เล็กๆถูกจัดขึ้นอย่างสนุกสนานและอบอุ่น หลังจากทานอาหารเสร็จ ซาร่าที่เป็นหัวหน้าแก๊งค์ของสาวๆก็เริ่มเป็นตัวตั้งตัวตีจัดทำค็อกเทลให้น้องๆดื่ม ซึ่งแคลร์ที่ดูเหมือนจะดื่มหมดไปสองสามแก้วก็เริ่มยิ้มหวาน นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์แบบนี้ “แคลร์ไหวหรือเปล่า” เสียงของยู่ยี่เอ่ยถาม เธอเป็นเพื่อนสนิทของนาวาที่พ่วงตำแหน่งแฟนของเคย์เดน ว่าแต่ตอนนี้นาวาหายไปจากโต๊ะตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ “อื้อ เราไหวนะ^^ ยู่ยี่ม่ายต้องเป็นหวง” “ฮ่าๆ เป็นห่วงจ้ะแคลร์ เป็นห่วง ไม่ใช่เป็นหวง” ซาร่าที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาพร้อมขวดวอเก้าขวดใหม่เอ่ยหัวเราะอย่างเอ็นดู แคลร์ตอนนี้แววตาหวานฉ่ำเต็มระบบ แก้มสีขาวนวลแดงขึ้นเล็กน้อยหลังจากโดนพิษเหล้าเล่นงาน แต่เธอไม่ได้เมา.....แค่มึนๆเท่านั้น สติยังครบถ้วนอยู่ “อ้าว แล้วนี่นาวาหายไปไหนล่ะ? พี่แค่ไปหยิบเหล้าแปปเดียวเอง” ซาร่าหันไปถามยู่ยี่ “เอ่อ ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” ในขณะที่สามสามกำลังนั่งคุยกันอยู่นั้น มีสายตาของใครคนหนึ่งจับจ้องมาที่กลุ่มของพวกเธอตลอดเวลา แต่แคลร์กลับไม่ได้สนใจเลย เพราะตอนนี้หญิงสาวกำลังสนุกมากๆ การได้มาเที่ยวครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกที่หญิงสาวได้มาเปิดหูเปิดตาจริงๆ โดยปราศจากพ่อแม่คอยเป็นห่วง ครืด~ ครืด~ จู่ๆเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงตัวบางของหญิงสาวก็ดังขึ้น คนที่มีอาการกรึ่มๆอยู่ตั้งแต่แรกจึงรีบหยิบขึ้นมาดูก่อนจะเห็นว่าเป็นบิดาของตัวเองที่โทรเข้ามา “เดี๋ยวเเคลร์มานะ” เธอเอ่ยบอกซาร่ากับยู่ยี่ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป อีกด้าน “มึงมองอะไรนักหนาวะ!” ธีโออดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา วันนี้ลูคัสเอาแต่นั่งแน่นิ่ง เหล้าเบียร์ไม่ขยับลดลงเลยสักนิด ด้วยความสงสัยที่ทนไม่ไหว ธีโอจึงหันไปมองตามสายตาคมแกร่งคู่นั้น ก่อนที่เขาจะชะงักไป เมื่อเห็นว่าลูคัสกำลังมองไปที่แคลร์อย่างไม่วางตา นี่มันนั่งมองน้องไอ้เคย์เดนมาตลอดเลยงั้นเหรอ.... ”มึงมองแคลร์ทำไมวะ“ ”......“ ใบหน้าหล่อของลูคัสชะงักไปเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำถาม ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าธีโอคุยอะไรกับตัวเอง รู้ตัวอีกทีเขาก็กำลังโดนเพื่อนสนิทจับผิดเสียแล้ว ”อะไร“ ปากหนาเอ่ยถามออกไปหน้าตาย พยายามไม่แสดงพิรุธอะไรออกไป แต่ดูเหมือนคราวนี้จะไม่รอดพ้นสายตาของธีโอเหมือนคราวก่อน “นี่อย่าบอกกูนะว่า.....“ นิ้วชี้ของธีโอชี้ไปที่หน้าลูคัส ร่างสูงเห็นแบบนั้นก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะตั้งท่าเดินหนีออกไป อันที่จริงเขาไม่ได้จะเดินหนี เขาเห็นแคลร์กำลังจะเดินไปที่มืดๆคนเดียวต่างหาก เขาเป็นห่วง จึงอยากจะตามไปดูเธอสักหน่อย พรึ่บ! ”อะอ้าวเฮ้ยไอ้นี่!“ ”อาการนี้ หึ! จะมีเมียรายถัดไปชัวร์!“ ธีโอบ่นตามหลังเมื่อเห็นลูคัสกำลังเดินไปหาแคลร์ ดูมันสิดูมัน คิดจะปิดบังเขาที่ไหน ”มึงบ่นอะไรของมึงคนเดียววะไอ้ธี“ เคย์เดนที่เห็นธีโอนั่งบ่นงึมงัมอยู่คนเดียวหันมาถามด้วยความสงสัย “หึ บ่นเพื่อนมึงน่ะสิ!” “โน้นๆ วิ่งไปหาน้องแคลร์ของมึงแล้ว ระวังตัวไว้เถอะ! ระวังจะได้เพื่อนเป็นน้องเขยอีกคน” ธีโอพยักหน้าให้เคย์เดนหันไปดูลูคัสที่เดินตามแคลร์ออกไป “พูดเพ้อเจ้ออะไรของมึง ไอ้คัสมันก็ดูแลผู้หญิงทุกคนดีแบบนี้แหละ ไร้สาระ” เคย์เดนย่นคิ้วตอบกลับอย่างไม่เชื่อ เพราะเขามั่นใจว่าถ้าลูคัสชอบแคลร์จริงๆมันจะต้องบอกเขาเป็นคนแรก “อ้าวไอ้เวรนี่ เดี๋ยวคอยดูเถอะ สองคนนั้นจะได้กันจริงๆ” ธีโอยังคงกล่าวยืนยัน แม้เขาจะไม่มีแฟนอย่างเพื่อนคนอื่นๆ แต่ร่างสูงมั่นใจว่าเขามองสายตาที่ลูคัสมีให้แคลร์ไม่ผิดไปแน่!Special EP.02 เปิดตัว ( จบ ) ตกเที่ยง ”สวัสดีค่ะคุณลูคัส แคลร์“ จินนี่ค่อยหุบยิ้มลง เมื่อเห็นว่าวันนี้ลูคัสมาทานข้าวกับใคร เขาไม่ได้มาคนเดียวอย่างที่เธอคิดพอเห็นว่าเขาลงมากับเลขาฝึกงานอย่างแคลร์ จินนี่จึงไม่กล้าเอ่ยชวนเขาให้มานั่งด้วยกันอย่างที่ตั้งใจเอาไว้”ทานข้าวให้อร่อยนะครับ“ ลูคัสตอบกลับเสียงเรียบ ก่อนจะเดินนำหน้าแคลร์ออกไป ท่ามกลางสีหน้างุนงงของจินนี่ ที่รู้สึกว่าลูคัสกับแคลร์นั้นดูตัวติดกันแปลกๆไม่เหมือนกับแค่เลขากับลูกน้องแบบปกติทั่วไป “สองคนนั้นดูสนิทสนมกันจังเลยนะคะ” จินนี่หันไปพูดกับอายตา ทำเอาอายตาเผยยิ้มออกมา จินนี่คงยังไม่รู้เรื่องนั้นสินะ เพราะเธอเองก็ยังไม่ได้บอก“ถ้าพี่บอกอะไรเรา ห้ามไปบอกใครนะ” “คะ? เรื่องอะไรเหรอคะ” อายตาขยับหน้าเข้าไปใกล้หูของจินนี่ ก่อนจะกระซิบอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอช็อคตาค้าง “สองคนนั้นน่ะ กำลังคบกันอยู่” “คะ!? จะจริงเหรอคะ?” หญิงสาวอุทานออกมาพร้อมกับหัวใจที่พังทลายไม่เหลือบซากเมื่อเช้าเธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดเอ่ยชวนลูคัสมาทานข้าวด้วยกัน โดยไม่รู้มาก่อน ว่าผู้หญิงที่เขานั่งทำงานอยู่ด้วยทุกวันคือแฟนสาวของเขางั้นเหรอ!!น่าขายหน้าชะมัด!
Special EP.01 ไม่ได้หึงแค่ไม่ชอบ! หนึ่งเดือนต่อมา “เด็กใหม่จ้ะ ที่จะมาทำงานแทนเรา จินนี่จ้ะ นี่คุณลูคัสเป็นเจ้านายของเรา ส่วนที่แคลร์เป็นเลขาฝึกงานจ้ะ“ ”สวัสดีค่ะ“ พนักงานใหม่ยกมือไหว้ลูคัสหลังจากจบประโยคแนะนำตัวของอายตา วันนี้เป็นวันที่อายตาจะทำงานวันสุดท้าย หลังจากนี้ก็จะมีแคลร์และจินนี่เด็กใหม่มาคอยรับช่วงต่อการช่วยงานของลูคัส ”สวัสดีครับ“ ”ถ้างั้นมีอะไร สองคนนี้สามารถพูดคุยและปรึกษาเรื่องงานกันได้เลยนะ ฝากจินนี่ด้วยน๊ะจ๊ะแคลร์“ ”ค่ะ ยินดีมากค่ะ“ แคลร์ตอบกลับ ทำเอาจินนี่ที่ได้ยินทำตาโต ”โอ๊ะ พูดไทยชัดจังเลยนะคะ“ ”ฮ่าๆขอบคุณค่ะ“ แคลร์ยิ้มรับ ก่อนที่สายตาของเธอจะชะงักไป เมื่อเห็นสายตาของจินนี่ที่มองไปยังลูคัส มันดูเปล่งประกายมากเป็นพิเศษ ราวกับคนที่กำลังตกหลุมรัก.....”เอาล่ะ งั้นเราแยกย้ายกันไปทำงานดีกว่า ไปกันเถอะจ้ะจินนี่“ อายตาหันไปบอกจินนี่ แต่หญิงสาวกลับทำสีหน้างุนงงออกมา ”เอ่อ แล้วแคลร์ไม่ไปกับเราเหรอคะ?“ เธอมองไปที่แคลร์ เพราะไม่รู้ว่าแคลร์เป็นคนเดียวที่ได้ทำงานอยู่ที่ห้องของลูคัส ”อ๋อ ไม่จ้ะ แคลร์คอยช่วยงานท่านประธานอยู่ที่นี่น่ะ“ ”อ้อ ค่ะ“ จินนี่ที่ได้ยินตอนแรก
Chapter64. จบบริบูรณ์@รีสอร์ทส่วนตัว “ไงมึง....ทำไมไม่บอกอะไรพวกกูเลยวะ“ เสียงเคย์เดนเอ่ยถาม ในระหว่างที่ทั้งสามหนุ่มกำลังยืนสูบบุหรี่กันอยู่ด้านนอก หลังจากเกิดเรื่องเซอร์ไพร์สขึ้น ความสัมพันธ์ของลูคัสและแคลร์ถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว แคลร์ก็ถูกกักตัวเอาไว้ในบ้าน พวกเขาสามคนจึงต้องมารวมหัวกันอยู่ตรงนี้ ”......ก่อนหน้านี้อะไรหลายอย่างยังไม่ชัดเจน กูกับแคลร์ก็เลยอยากปิดเรื่องนี้เอาไว้ก่อน“ เคย์เดนได้ยินแบบนั้นก็ส่ายหัว ผิดกับครูซที่ไม่ได้แสดงอาการใดๆออกมาแม้แต่น้อยตามประสาคนไม่พูด”แล้วนี่พวกมึง ทำไมไม่บอกกูก่อนว่าจะมาที่นี่“ ลูคัสเอ่ยถามในสิ่งที่ตัวเองข้องใจมากที่สุดออกไป บอกตามตรงเขาไม่คิดว่าพ่อกับแม่ของแคลร์จะโผล่มาที่นี่ด้วย แวบแรกเขาเองก็แทบเข้าอ่อน เมื่อได้เห็นหน้าพ่อของเธอ แต่ถึงแบบนั้นลูคัสก็ไม่อยากทำตัวอ่อนแอให้ว่าที่พ่อตาเห็น เขาต้องแสดงความรับผิดชอบอย่างหนักแน่นออกไป อีกฝ่ายจะได้รู้สึกประทับใจ แม้ตอนนี้มันจะยังไม่ช่วยก็เถอะ ”พ่อกับแม่มึงนั่นแหละ โผล่ไปหาพ่อแม่กูที่อังกฤษ น้าคารีน่ากับน้าชาร์ลก็เลยได้จังหวะ ขอบินมาเยี่ยมลูกสาว เพราะรู้ว่าแคลร์ฝึกงานอยู่ที่นี่”
Chapter63. เซอร์ไพร์ส หลายนาทีผ่านไป หลังจากที่ร่างสูงทำความสะอาดคราบเลอะให้แฟนสาวเสร็จแล้ว ทั้งสองก็เริ่มจัดการแต่งตัวให้เข้าที่เข้าทางอีกครั้ง ชายหนุ่มเดินไปหาคนตัวเล็กที่กำลังยืนใส่เข็มขัดอยู่กลางห้อง ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอด พร้อมกับหอมด้วยความรักใคร่ เขากลายเป็นคนติดสกินชิพตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขารู้แต่เพียงว่า ทั้งชีวิตนี้ของเขา คงห่างแคลร์ไม่ได้อีกต่อไปแล้วฟอด~“พี่รักเรา” “แคลร์ก็รักพี่ค่ะ” แคลร์ตอบกลับ ก่อนจะหันไปจ้องหน้าเขาแล้วยิ้มทั้งสองยืนใช้จมูกคลอดเคลียกัน ก่อนจะประทับริมฝีปากเข้าหากันอีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเร่าร้อน แต่มันเต็มไปด้วยความรักและโรแมนติกในแบบที่ทั้งสองคนมีให้กันด้านนอก “คุณคะไม่ต้องค่ะ” เสียงของลิษาดังขึ้น ในขณะที่สามีอย่างมาร์ตินกำลังจะเคาะประตูห้องทำงานของลูกชายสุดที่รัก ที่ก่อนหน้านี้มันเคยเป็นห้องของเขา “หื้ม? ทำไมล่ะ?” “เปิดเข้าไปเลยค่ะ จะได้เซอร์ไพร์สลูก” ลิษาเอ่ยบอกสามีด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น หลังจากพากันออกไปเที่ยวท่องโลกเกือบๆสองเดือน ทั้งสองก็แอบบินกลับมาไทยก่อน แต่ไม่ได้บอกให้ลูกชายรับรู้ ผู้เป็นแม่จึงนึกสนุก อยากโผล่เข้ามาเซอร์ไพร
Chapter62. จัดกันบนโต๊ะ NC++“ไม่รู้สิ ช่วงนี้เราก็ไม่ค่อยได้เจอกับแคลร์เหมือนกัน” คำตอบของยี่หวาทำให้คอปเปอร์รู้สึกแปลกใจมากกว่าเดิม “หื้ม? ยังไงนะ เธอสองคนพักอยู่ห้องเดียวกันไม่ใช่เหรอ?” การไม่ค่อยได้เจอกันมันแทบเป็นไปไม่ได้เลย“เอ่อ เราหมายถึง....ไม่ค่อยได้เจอกันในเวลาทำงานน่ะ” ยี่หวาแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ เพราะไม่อยากให้คอปเปอร์ถามอะไรไปมากกว่านี้แล้ว ซึ่งดูเหมือนร่างสูงจะเข้าใจ จึงไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมาอีกหลายสัปดาห์ต่อมา “แคลร์ เราว่างอยู่หรือเปล่า“ เสียงทุ้มที่ดังขึ้น ทำให้แคลร์ที่กำลังตั้งใจจัดเรียงเอกสารตรงหน้า เงยขึ้นไปมอง “ว่างค่ะ พี่มีอะไรให้แคลร์ช่วยเหรอคะ?” เธอตอบกลับอย่างว่องไว เพราะงานที่ทำอยู่ตรงหน้านั้นไม่สำคัญได้สำคัญเท่าไหร่เธอทำมันเพราะต้องการหาอะไรทำแก้ว่างก็เท่านั้น “มานี่หน่อยสิ เราช่วยมาดูภาษาอังกฤษตรงนี้ให้พี่หน่อย ว่ามันถูกหรือเปล่า เราน่าจะเก่งมากกว่าพี่นะ“ พอได้ยินว่าแฟนหนุ่มกำลังขอความช่วยเหลือ แคลร์ก็ไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปหา หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานที่ลูคัสกำลังนั่งอยู่ ก่อนจะโน้มตัวลงไปข้างตัวเขา พร้อมกับช่วยตรวจสอบเอกสารตามที่ชายหนุ่มบอก“อื้ม
Chapter61. คลั่งรัก อีกด้าน หมับ! ”ทะทำอะไรของพี่คะ?“ เสียงหวานเอ่ยถาม ในขณะที่เธอกำลังเดินเอาสัมภาระเข้าไปเก็บในห้องน้ำ ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเตียง กลับดึงร่างของเธอเข้ามาหา เพียงแค่กระชากเบาๆ ร่างเล็กก็ล้มลงมานั่งบนตักแกร่งอย่างง่ายดาย “เรานั่นแหละทำอะไรอยู่” เขาถามกลับ ”ก็....กะเก็บของไงคะ“ หญิงสาวเอ่ยตอบอย่างไม่ค่อยมั่นใจ เพราะน้ำเสียงของเขามันฟังดูเหมือนไม่ชอบใจอะไรบางอย่าง ”ไม่เห็นหรือไงว่าพี่นั่งรอนานแล้ว เราคิดจะเก็บของไปทั้งวันเลยหรือไงหื้ม?“ ”มีเวลาอีกตั้งเยอะ เอาไว้เก็บทีหลังก็ได้“ คนที่มีแผนร้ายเอ่ยบอก พร้อมกับเริ่มซุกจมูกโด่งของตัวเองลงไปบนซอกคอขาวอย่างตั้งใจ แคลร์ที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มขยับตัวหนี ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยาก แต่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่เขาควรจะมาโฟกัสเรื่องของเธอ ”มะไม่ค่ะ! พี่....ควรกลับไปทำงานนะคะ“ คนตัวเล็กยื่นคำขาด คำพูดของเธอได้ผล มันทำให้คนมี่กำลังหน้ามืดตามัว คิดอยากแต่จะจ้องจับเธอกินได้สติ แคลร์ทำลายบรรยากาศอันแสนรื่นรมย์ของเขา แต่ก็นั่นแหละ มันไม่ใช่ความผิดของเธอ ตอนนี้เขาควรอยู่ที่ห้องทำงาน แต่ไม่รู้ทำไม สมองของเขาถึงไม่สามารถโฟกัสไปที่งานได้เลย







