ANMELDENChapter 08. รอเวลานี้มานานแล้ว
เสียงแคลร์พูดกับครอบครัวเป็นภาษาอังกฤษ "แด๊ด~ คิดถึงสิคะ“ เสียงหวานลอยไปตามลม ทำให้ลูคัสที่เดินตามหลังมาหยุดชะงักเล็กน้อย หลังจากได้ยินว่าเธอกำลังพูดกับใครอยู่ แคลร์กำลังโทรศัพท์คุยกับพ่อของเธอสินะ ได้ยินเช่นนั้น ร่างสูงจึงตัดสินใจยืนรออยู่ข้างหลังอย่างเงียบๆ “ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ แคลร์ดูแลตัวเองดีมากๆ” “พี่เคย์เดนกับพี่ครูซก็ช่วยกันดูแลแคลร์ค่ะ“ ”ตอนนี้แคลร์มาเที่ยวทะเลกับเพื่อนๆของพี่เคย์เดนค่ะแม่ แต่ห้ามบอกแด๊ดนะคะ“ ”แคลร์ไม่อยากให้แด๊ดเป็นห่วงมากเกินไป“ ร่างสูงยืนรออยู่หลายนาที กว่าหญิงสาวจะคุยกับครอบครัวเสร็จ เขาไม่ได้มีเจตนาจะยืนแอบฟัง แต่ด้วยความที่เป็นห่วงเธอถึงได้ตามมาเฝ้าแบบนี้ บริเวณนี้มันทั้งมืด ทั้งดูอันตราย จะให้เขาสบายใจได้ยังไง ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น หญิงสาวก็วางสาย ในขณะที่เธอกำลังเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าอยู่นั้น ลูคัสก็ไม่รอช้าที่จะตัดสินใจเดินเข้าไปหาเธอใกล้ๆ “มายืนทำอะไรตรงนี้คนเดียว” “อ๊ะ....พี่ลูคัส?” แคลร์ตกใจ หันมามองตามเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เธอจึงผ่อนอาการหัวใจสั่นไหวลงไป “ขอโทษนะ พี่ทำให้ตกใจเหรอ” “เอ่อ นะนิดหน่อยค่ะ แคลร์แค่มายืนสูดอากาศน่ะ” เสียงเล็กตอบกลับ ตอนนั้นเธอเริ่มรู้สึกมึนหัวนิดๆเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ แต่พอเดินออกมา บิดาดันโทรเข้ามาเสียก่อน จึงรีบรับสาย อาการมึนหัวก่อนหน้าจึงหายไปทันตา ลูคัสเมื่อลองสังเกตุดูใบหน้าขาวเนียนดีๆแล้ว กลับพบว่าคนตัวเล็กมีอาการแก้มแดงฉ่า นั้นทำให้เขาเริ่มคิดว่าเธออาจจะเมาเล็กน้อย “เราเมาเหรอ” เขาถามต่อ “แหะๆ นิดหน่อยค่า สบายมาก“ ”....เอ่อ“ ”แล้วพี่“ จู่ๆสถานการณ์ก็เกิดอึดอัดขึ้นมากระทันหัน เหตุเพราะหญิงสาวทำตัวไม่ถูก พอเริ่มโดนลูคัสจ้องมองมาอย่างตรงๆแบบนี้ สายตาของเขาทำให้เธอประหม่า ในแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับผู้ขายคนไหนมาก่อนในชีวิต มันเหมือนกับว่า.....เขามีบางอย่างอยากพูดกับเธอ “พี่มีบางอย่างจะบอกเรา” ไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากพูดอะไรออกไปมากกว่านั้น ลูคัสที่คิดว่าตอนนี้มันเป็นเวลาที่ดีที่สุดที่เขาควรจะพูดอะไรออกอย่างออกไป ก็ชิงตัดหน้าโพล่งออกไปเสียก่อน ทำเอาหญิงสาวหยุดชะงัก จ้องหน้าเขาอย่างรอฟังอย่างตั้งใจว่าอีกคนจะพูดอะไรต่อไป “สร้อยคอที่เราใส่อยู่....ความจริงแล้วพี่เป็นคนให้เราเอง” “......” แคลร์หยุดชะงักไปชั่วขณะ หัวใจของเธอเต้นช้าลงเล็กน้อยทันทีที่ได้ยินแบบนั้น นั่นคือคำพูดที่หญิงสาวไม่ได้คาดหวัง ก่อนหน้านี้เธอแอบอยากรู้ว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริงที่เคยให้สร้อยเส้นนี้กับเธอ แต่พอได้ยินมันชัดๆเต็มสองรูหู แคลร์กลับไปไม่เป็น แม้ตอนนั้นเธอจะจำอะไรไม่ได้ แต่ทว่าสร้อยเส้นนี้กลับมีความหมายกับเธอมาก มันทำให้แคลร์รักประเทศไทยและอยากอาศัยอยู่ที่นี่ และความสวยของมันทำให้หญิงสาวหวงแหนและเก็บรักษามันเอาไว้ราวกับเป็นของล้ำค่ามาโดยตลอด “จะจริงเหรอ....พี่เป็นคนหทำสร้อยเส้นนี้ให้แคลร์จริงๆเหรอ!?“ หลังจากได้สติหญิงสาวก็เอ่ยถามออกมาด้วยความตื่นเต้น เธอไม่คิดว่าลูคัสจะจำได้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เชื่อว่าเขาไม่ได้โกหกแน่ ”อื้ม ใช่“ ”เรา....จำไม่ได้เหรอ“ ร่างสูงถามกลับ ซึ่งหญิงสาวก็ส่ายหน้าตอบ มือเล็กเอื้อมไปจับสร้อยคอของตัวเองเอาไว้แน่นอย่างพยายามนึก ”ไม่เลย ตอนนั้นแคลร์ยังเด็กมาก“ อันที่จริงเธอเด็กกว่าเขาแค่หนึ่งปี แต่ร่างสูงกลับจำได้ทุกอย่าง อาจเป็นเพราะเขาตั้งใจที่จะทำมันให้เธอมากๆ ”ไม่คิดว่าแคลร์จะชอบขนาดนี้ ตอนนั้นพี่ตั้งใจจะมอบมันให้เป็นของขวัญวันเกิดของแม่พี่น่ะ“ ”แต่พอได้เห็นเด็กสาวผมทองหน้าตาจิ้มลิ้มเดินเข้ามาที่เกาะ พี่ก็รู้สึกว่าสร้อยเส้นนี้มันเหมาะกับแคลร์มากจริงๆ“ ตึกตัก ตึกตัก ประโยคอันตรงแสนตรง บวกกับน้ำเสียงอบอุ่น แววตาหวานซึ้งนั้น ทำเอาสาวยุโรปอย่างแคลร์นิ่งงันไปเลย หัวใจของเธอกลับมาเต้นแรง เสียจนแคลร์ได้ยินเสียงของมัน ก่อนแก้มแดงของเธอจะยิ่งเห่อร้อน แต่เหตุผลมันกลับไม่ใช่เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์อีกต่อไปแล้ว “พี่ดีใจที่แคลร์ชอบ“ ”ขะขอบคุณมากเลยนะคะที่พี่....มอบสร้อยเส้นนี้ให้แคลร์” แคลร์เอ่ยออกไปอย่างจริงใจ ก่อนหน้านี้เธอเข้าใจผิด คิดว่าเคย์เดนเป็นคนให้สร้อยเส้นนี้มาโดยตลอด แต่พอได้รู้ความจริงแบบนี้แล้ว มันทำให้เธอมองลูคัสแตกต่างออกไปเล็กน้อย “หึ ไม่เป็นไรเลย” “หนาวเหรอ” ลูคัสเอ่ยถามต่อทันที ที่เห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มยกมือขึ้นมาลูบแขน เนื่องจากบริเวณชายหาดตอนนี้ ลมเริ่มแรงขึ้นมากเพราะมันยิ่งดึก “นิดหน่อยค่ะ แต่แคลร์ชอบทะเล ลมแค่นี้ทำอะไรแคลร์ไม่ได้หรอก” เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ไม่รู้ทำไมทุกครั้งที่ได้คุยกับลูคัส เธอถึงได้รู้สึกสบายใจแปลกๆ ราวกับรู้จักและคุ้นเคยกับเขามานานแสนนาน ทั้งๆที่ในความเป็นจริง เธอกับเขาเคยเจอกันแค่ไม่กี่ครั้งในชีวิต แถมตอนนั้นก็ยังเด็กมากๆอยู่ด้วย “งั้นก็แปลว่าเราชอบเกาะอันดาราด้วยงั้นสิ” ทันทีที่ได้ยินชื่อของเกาะอันดารา แคลร์ก็ทำแววตาลุกวาวขึ้นมาอัตโนมัติ ความน่ารักของเธอทำให้ลูคัสเผยยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ นี่คือสิ่งที่เขาอยากเห็นในชีวิตจริงมาโดยตลอด รอยยิ้ม แววตาอันแสนน่ารักของแคลร์ มันยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากพุ่งตัวเข้าไปหาเธอ แต่ทว่า....เขาก็ไม่อยากทำให้คนตัวเล็กตกใจ ทางที่ดีๆค่อยๆเข้าหาเธอทีละนิดน่าจะดีกว่า “ชะใช่ค่ะ! แคลร์ชอบเกาะอันดารามาก! อยากกลับไปที่นั่นอีกมากๆเลย!” เสียงหวานตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ ทันทีที่พูดถึงที่นั่นหญิงสาวก็มีความฝันหลายอย่างที่อยากทำSpecial EP.02 เปิดตัว ( จบ ) ตกเที่ยง ”สวัสดีค่ะคุณลูคัส แคลร์“ จินนี่ค่อยหุบยิ้มลง เมื่อเห็นว่าวันนี้ลูคัสมาทานข้าวกับใคร เขาไม่ได้มาคนเดียวอย่างที่เธอคิดพอเห็นว่าเขาลงมากับเลขาฝึกงานอย่างแคลร์ จินนี่จึงไม่กล้าเอ่ยชวนเขาให้มานั่งด้วยกันอย่างที่ตั้งใจเอาไว้”ทานข้าวให้อร่อยนะครับ“ ลูคัสตอบกลับเสียงเรียบ ก่อนจะเดินนำหน้าแคลร์ออกไป ท่ามกลางสีหน้างุนงงของจินนี่ ที่รู้สึกว่าลูคัสกับแคลร์นั้นดูตัวติดกันแปลกๆไม่เหมือนกับแค่เลขากับลูกน้องแบบปกติทั่วไป “สองคนนั้นดูสนิทสนมกันจังเลยนะคะ” จินนี่หันไปพูดกับอายตา ทำเอาอายตาเผยยิ้มออกมา จินนี่คงยังไม่รู้เรื่องนั้นสินะ เพราะเธอเองก็ยังไม่ได้บอก“ถ้าพี่บอกอะไรเรา ห้ามไปบอกใครนะ” “คะ? เรื่องอะไรเหรอคะ” อายตาขยับหน้าเข้าไปใกล้หูของจินนี่ ก่อนจะกระซิบอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอช็อคตาค้าง “สองคนนั้นน่ะ กำลังคบกันอยู่” “คะ!? จะจริงเหรอคะ?” หญิงสาวอุทานออกมาพร้อมกับหัวใจที่พังทลายไม่เหลือบซากเมื่อเช้าเธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดเอ่ยชวนลูคัสมาทานข้าวด้วยกัน โดยไม่รู้มาก่อน ว่าผู้หญิงที่เขานั่งทำงานอยู่ด้วยทุกวันคือแฟนสาวของเขางั้นเหรอ!!น่าขายหน้าชะมัด!
Special EP.01 ไม่ได้หึงแค่ไม่ชอบ! หนึ่งเดือนต่อมา “เด็กใหม่จ้ะ ที่จะมาทำงานแทนเรา จินนี่จ้ะ นี่คุณลูคัสเป็นเจ้านายของเรา ส่วนที่แคลร์เป็นเลขาฝึกงานจ้ะ“ ”สวัสดีค่ะ“ พนักงานใหม่ยกมือไหว้ลูคัสหลังจากจบประโยคแนะนำตัวของอายตา วันนี้เป็นวันที่อายตาจะทำงานวันสุดท้าย หลังจากนี้ก็จะมีแคลร์และจินนี่เด็กใหม่มาคอยรับช่วงต่อการช่วยงานของลูคัส ”สวัสดีครับ“ ”ถ้างั้นมีอะไร สองคนนี้สามารถพูดคุยและปรึกษาเรื่องงานกันได้เลยนะ ฝากจินนี่ด้วยน๊ะจ๊ะแคลร์“ ”ค่ะ ยินดีมากค่ะ“ แคลร์ตอบกลับ ทำเอาจินนี่ที่ได้ยินทำตาโต ”โอ๊ะ พูดไทยชัดจังเลยนะคะ“ ”ฮ่าๆขอบคุณค่ะ“ แคลร์ยิ้มรับ ก่อนที่สายตาของเธอจะชะงักไป เมื่อเห็นสายตาของจินนี่ที่มองไปยังลูคัส มันดูเปล่งประกายมากเป็นพิเศษ ราวกับคนที่กำลังตกหลุมรัก.....”เอาล่ะ งั้นเราแยกย้ายกันไปทำงานดีกว่า ไปกันเถอะจ้ะจินนี่“ อายตาหันไปบอกจินนี่ แต่หญิงสาวกลับทำสีหน้างุนงงออกมา ”เอ่อ แล้วแคลร์ไม่ไปกับเราเหรอคะ?“ เธอมองไปที่แคลร์ เพราะไม่รู้ว่าแคลร์เป็นคนเดียวที่ได้ทำงานอยู่ที่ห้องของลูคัส ”อ๋อ ไม่จ้ะ แคลร์คอยช่วยงานท่านประธานอยู่ที่นี่น่ะ“ ”อ้อ ค่ะ“ จินนี่ที่ได้ยินตอนแรก
Chapter64. จบบริบูรณ์@รีสอร์ทส่วนตัว “ไงมึง....ทำไมไม่บอกอะไรพวกกูเลยวะ“ เสียงเคย์เดนเอ่ยถาม ในระหว่างที่ทั้งสามหนุ่มกำลังยืนสูบบุหรี่กันอยู่ด้านนอก หลังจากเกิดเรื่องเซอร์ไพร์สขึ้น ความสัมพันธ์ของลูคัสและแคลร์ถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว แคลร์ก็ถูกกักตัวเอาไว้ในบ้าน พวกเขาสามคนจึงต้องมารวมหัวกันอยู่ตรงนี้ ”......ก่อนหน้านี้อะไรหลายอย่างยังไม่ชัดเจน กูกับแคลร์ก็เลยอยากปิดเรื่องนี้เอาไว้ก่อน“ เคย์เดนได้ยินแบบนั้นก็ส่ายหัว ผิดกับครูซที่ไม่ได้แสดงอาการใดๆออกมาแม้แต่น้อยตามประสาคนไม่พูด”แล้วนี่พวกมึง ทำไมไม่บอกกูก่อนว่าจะมาที่นี่“ ลูคัสเอ่ยถามในสิ่งที่ตัวเองข้องใจมากที่สุดออกไป บอกตามตรงเขาไม่คิดว่าพ่อกับแม่ของแคลร์จะโผล่มาที่นี่ด้วย แวบแรกเขาเองก็แทบเข้าอ่อน เมื่อได้เห็นหน้าพ่อของเธอ แต่ถึงแบบนั้นลูคัสก็ไม่อยากทำตัวอ่อนแอให้ว่าที่พ่อตาเห็น เขาต้องแสดงความรับผิดชอบอย่างหนักแน่นออกไป อีกฝ่ายจะได้รู้สึกประทับใจ แม้ตอนนี้มันจะยังไม่ช่วยก็เถอะ ”พ่อกับแม่มึงนั่นแหละ โผล่ไปหาพ่อแม่กูที่อังกฤษ น้าคารีน่ากับน้าชาร์ลก็เลยได้จังหวะ ขอบินมาเยี่ยมลูกสาว เพราะรู้ว่าแคลร์ฝึกงานอยู่ที่นี่”
Chapter63. เซอร์ไพร์ส หลายนาทีผ่านไป หลังจากที่ร่างสูงทำความสะอาดคราบเลอะให้แฟนสาวเสร็จแล้ว ทั้งสองก็เริ่มจัดการแต่งตัวให้เข้าที่เข้าทางอีกครั้ง ชายหนุ่มเดินไปหาคนตัวเล็กที่กำลังยืนใส่เข็มขัดอยู่กลางห้อง ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอด พร้อมกับหอมด้วยความรักใคร่ เขากลายเป็นคนติดสกินชิพตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขารู้แต่เพียงว่า ทั้งชีวิตนี้ของเขา คงห่างแคลร์ไม่ได้อีกต่อไปแล้วฟอด~“พี่รักเรา” “แคลร์ก็รักพี่ค่ะ” แคลร์ตอบกลับ ก่อนจะหันไปจ้องหน้าเขาแล้วยิ้มทั้งสองยืนใช้จมูกคลอดเคลียกัน ก่อนจะประทับริมฝีปากเข้าหากันอีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเร่าร้อน แต่มันเต็มไปด้วยความรักและโรแมนติกในแบบที่ทั้งสองคนมีให้กันด้านนอก “คุณคะไม่ต้องค่ะ” เสียงของลิษาดังขึ้น ในขณะที่สามีอย่างมาร์ตินกำลังจะเคาะประตูห้องทำงานของลูกชายสุดที่รัก ที่ก่อนหน้านี้มันเคยเป็นห้องของเขา “หื้ม? ทำไมล่ะ?” “เปิดเข้าไปเลยค่ะ จะได้เซอร์ไพร์สลูก” ลิษาเอ่ยบอกสามีด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น หลังจากพากันออกไปเที่ยวท่องโลกเกือบๆสองเดือน ทั้งสองก็แอบบินกลับมาไทยก่อน แต่ไม่ได้บอกให้ลูกชายรับรู้ ผู้เป็นแม่จึงนึกสนุก อยากโผล่เข้ามาเซอร์ไพร
Chapter62. จัดกันบนโต๊ะ NC++“ไม่รู้สิ ช่วงนี้เราก็ไม่ค่อยได้เจอกับแคลร์เหมือนกัน” คำตอบของยี่หวาทำให้คอปเปอร์รู้สึกแปลกใจมากกว่าเดิม “หื้ม? ยังไงนะ เธอสองคนพักอยู่ห้องเดียวกันไม่ใช่เหรอ?” การไม่ค่อยได้เจอกันมันแทบเป็นไปไม่ได้เลย“เอ่อ เราหมายถึง....ไม่ค่อยได้เจอกันในเวลาทำงานน่ะ” ยี่หวาแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ เพราะไม่อยากให้คอปเปอร์ถามอะไรไปมากกว่านี้แล้ว ซึ่งดูเหมือนร่างสูงจะเข้าใจ จึงไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมาอีกหลายสัปดาห์ต่อมา “แคลร์ เราว่างอยู่หรือเปล่า“ เสียงทุ้มที่ดังขึ้น ทำให้แคลร์ที่กำลังตั้งใจจัดเรียงเอกสารตรงหน้า เงยขึ้นไปมอง “ว่างค่ะ พี่มีอะไรให้แคลร์ช่วยเหรอคะ?” เธอตอบกลับอย่างว่องไว เพราะงานที่ทำอยู่ตรงหน้านั้นไม่สำคัญได้สำคัญเท่าไหร่เธอทำมันเพราะต้องการหาอะไรทำแก้ว่างก็เท่านั้น “มานี่หน่อยสิ เราช่วยมาดูภาษาอังกฤษตรงนี้ให้พี่หน่อย ว่ามันถูกหรือเปล่า เราน่าจะเก่งมากกว่าพี่นะ“ พอได้ยินว่าแฟนหนุ่มกำลังขอความช่วยเหลือ แคลร์ก็ไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปหา หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานที่ลูคัสกำลังนั่งอยู่ ก่อนจะโน้มตัวลงไปข้างตัวเขา พร้อมกับช่วยตรวจสอบเอกสารตามที่ชายหนุ่มบอก“อื้ม
Chapter61. คลั่งรัก อีกด้าน หมับ! ”ทะทำอะไรของพี่คะ?“ เสียงหวานเอ่ยถาม ในขณะที่เธอกำลังเดินเอาสัมภาระเข้าไปเก็บในห้องน้ำ ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเตียง กลับดึงร่างของเธอเข้ามาหา เพียงแค่กระชากเบาๆ ร่างเล็กก็ล้มลงมานั่งบนตักแกร่งอย่างง่ายดาย “เรานั่นแหละทำอะไรอยู่” เขาถามกลับ ”ก็....กะเก็บของไงคะ“ หญิงสาวเอ่ยตอบอย่างไม่ค่อยมั่นใจ เพราะน้ำเสียงของเขามันฟังดูเหมือนไม่ชอบใจอะไรบางอย่าง ”ไม่เห็นหรือไงว่าพี่นั่งรอนานแล้ว เราคิดจะเก็บของไปทั้งวันเลยหรือไงหื้ม?“ ”มีเวลาอีกตั้งเยอะ เอาไว้เก็บทีหลังก็ได้“ คนที่มีแผนร้ายเอ่ยบอก พร้อมกับเริ่มซุกจมูกโด่งของตัวเองลงไปบนซอกคอขาวอย่างตั้งใจ แคลร์ที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มขยับตัวหนี ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยาก แต่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่เขาควรจะมาโฟกัสเรื่องของเธอ ”มะไม่ค่ะ! พี่....ควรกลับไปทำงานนะคะ“ คนตัวเล็กยื่นคำขาด คำพูดของเธอได้ผล มันทำให้คนมี่กำลังหน้ามืดตามัว คิดอยากแต่จะจ้องจับเธอกินได้สติ แคลร์ทำลายบรรยากาศอันแสนรื่นรมย์ของเขา แต่ก็นั่นแหละ มันไม่ใช่ความผิดของเธอ ตอนนี้เขาควรอยู่ที่ห้องทำงาน แต่ไม่รู้ทำไม สมองของเขาถึงไม่สามารถโฟกัสไปที่งานได้เลย







