CHAPTER FIVE

Napahagalpak ng tawa si Erzel. “Sira! Malamang para sa ’yo ’yung isa, alangan namang panoorin mo lang ako habang kumakain.”

Bigla namang napangiti si Juan Miguel. Para siyang batang kinilig sa tuwa dahil ngayon lang may nanlibre sa kanya.

Agad namang napaawang ang labi ni Erzel sa reaksyon nito. “Don’t tell me, ngayon lang may nanlibre sa ’yo?” Bahagya naman itong tumango.

“Madalas kasi, iniisip ng mga tao sa paligid ko. I have everything, na kaya ko namang bilhin lahat ng gusto ko. Kaya kahit birthday ko or may event, walang nagreregalo sa ’kin.”

Ang lungkot naman no’n. Kahit pala bilyonaryo, may mga pinagdaraanan din. Bahagya niyang tinapik ang balikat nito. “Hayaan mo, simula ngayon ako na ang bahala sa regalo mo. May matatanggap ka na sa birthday mo, sa Pasko o kahit walang event!”

Napangiti naman si Juan Miguel. Hindi niya alam kung dapat ba niyang paniwalaan ang mga sinasabi nito, pero gusto niyang maniwala.

“A-ano nga palang ginagawa mo sa hotel kanina, sinusundan mo ba ’ko?”

“Hindi ah! I’m the owner of JMC Hotel and Restaurant na pinanggalingan natin kanina… at hindi lang ’yon, marami pang iba.”

Napasinghap si Erzel saka bahagyang sumilip sa labas. Napatingin siya sa malalaking building na may JMC. “Ibig sabihin, lahat ng may JMC establishments sa ’yon, even the hospital?”

Naiilang na tumingin sa kanya si Juan Miguel. “Yes.”

Grabe, big time pala talaga siya. Kaya naman pala kung mag-offer siya ng pera, parang barya lang sa kanya. Anong klaseng babae kaya ang ex ng lalaking ‘to at nagawa pa siyang iwan? “Bakit mo nga pala ’ko pinagtanggol kanina?”

“Ayoko lang ma-issue ’yung hotel, that’s it.”

“Hotel nga ba?” Bahagya siyang napangiti habang unti-unting inilalapit ang mukha niya kay Juan Miguel. “O ako?”

Bigla namang umiwas ng tingin si Juan Miguel.

Kusang lumapad ang ngiti ni Erzel nang mapansin niyang namumula ang mukha nito. Mabilis niyang hinawakan ang baba ng binata at dahan-dahang iniharap sa kanya. “Look at me.”

Naiilang na humarap si Juan Miguel sa kanya. Bahagya siyang napalunok ng sariling laway nang magkatitigan sila nito. “Miss…”

Papalapit nang papalapit ang mukha ni Erzel sa mukha niya hanggang sa magdikit ang mga ilong nila.

“Hindi pa ba kayo tapos maglandían!” Kusang naghiwalay ang dalawa nang marinig ang boses ng serbidorang nakatayo na pala sa gilid nila. “Kung gusto nyong maglampúngan, doon kayo sa mótel, ’wag dito!”

Bigla namang napatayo si Erzel. “Aba—” Pero bago pa siya makagawa ng kahit ano, mahigpit siyang hinawakan sa braso ni Juan Miguel. Unti-unting bumaba ang tingin niya sa mga kamay nito, na agad din namang inalis ng binata.

“Don’t mind her.” Tumingin si Juan Miguel sa serbidora. “One beer, please.”

Kusang tumulis ang nguso ni Erzel at padabog na naupo. Gusto lang naman niyang asarin si Juan Miguel, pero bakit kung makapagsalita ang babaeng ’yon ay parang nakikipag-flírt siya rito.

“Let’s eat?”

Tumango na lang si Erzel. Maingat niyang inilapit sa kanya ang isang mangkok ng mami, pero sa halip na mag-umpisang kumain, dahan-dahan siyang yumuko at mariing pumikit. “Iri-iri, buri-buri bam! Mata ng hangin, mata ng buwan... madapa sana ang babaeng ’yon,” bulong niya na parang nagriritwal habang paulit-ulit na hinahalo ang beef mami.

Napaawang ang labi ni Juan Miguel. Hindi niya maalis ang tingin kay Erzel at sa labi nitong may kung anu-anong ibinubulong na hindi niya maintindihan. Nagdadasal ba siya? Bakit parang ang tagal naman?

Dahan-dahang iminulat ni Erzel ang mga mata. Type ba ’ko nito? Bakit ganito siya makatingin sa ’kin? Gandang-ganda siguro siya sa ’kin. “Huy!” bulong niya sabay pitik sa noo nito. Agad namang natauhan ang binata at humigop ng sabaw.

Naniningkit ang mga mata ni Erzel habang ibinababa ng serbidora ang beer sa table nila. “Bilisan mong kumain. Pagkatapos natin dito... sa mótel naman tayo.”

Bigla namang naibuga ni Juan Miguel ang hinigop niyang sabaw sa mukha ni Erzel. “What the fúck!” gulat na gulat na sigaw niya.

Sa halip na magalit at magreklamo, napahagalpak ng tawa si Erzel sa reaction nito.

“Alam mo, kung mag-react ka, para kang high school student na first time makarinig ng gano’ng bagay. Kung ibang lalaki siguro ’yon, malamang sila pa ang nagyaya sa ’kin.”

Bahagyang napangiti si Juan Miguel. “Hindi naman nakapagtataka ’yon. You’re beautiful, attractive, and I like your sense of humor… but sorry, you’re just not my type.”

Bahagyang natigilan si Erzel. Pakiramdam niya, napahiya siya sa sinabi nito, kahit na mukha lang naman itong nagbibiro. Nakasimangot na dinampot niya ang beer at mabilis na tinungga.

Napaawang na lang ang labi ng binata nang ibaba ni Erzel ang bote ng alak na wala nang laman. “Ayos ka lang ba?”

Sa halip na sumagot, bumaling si Erzel sa serbidora. “Miss, limang beer pa nga!” Sunod-sunod ang paglagok ni Erzel hanggang sa maubos niya ang limang bote ng alak. “Miss, lima pa!”

Akmang iinom pa si Erzel nang hawakan ni Juan Miguel ang kamay niya. “That’s enough. Kung may nasabi man ako sa ’yo na hindi mo nagustuhan, I’m really sorry. I didn’t mean to offend you.”

Biglang kinuwelyuhan ni Erzel si Juan Miguel. Sa paningin niya, ex-boyfriend niya ang nakikita niya. “Sorry?! Bakit ka nagso-sorry? Nagsisisi ka na bang iniwan mo ’ko?” Tumawa siya nang mapait. “Alam ko kahit hindi mo sabihin… ramdam ko naman eh, ramdam kong may iba na. Ano, mas sexy ba siya? Mas maganda? Ang daya mo rin eh! Pagkatapos ng lahat… iiwan mo rin pala ako.” Unti-unti siyang napadukdok sa mesa. “Putangina kasing pag-ibig ’yan, nauso pa!”

Napakamot na lang sa batok si Juan Miguel. It's crazy how someone as beautiful as her could end up feeling insecure because of that asshole. “Wait, saan ka pupunta?”

Bahagyang natigilan si Juan Miguel nang makitang nakatayo si Erzel malapit sa motor niya, Parang nakikipag hilahan ang dalaga sa suot niyang dress na sumabit ang laylayan sa chain-link fence.

“Wait. Don’t move. Ako na.” Tumalungko ang binata sa harapan niya para alisin ang kawit, pero bago pa niya mahawakan ang laylayan ng damit nito, bigla nang napunit iyon at kusang humiwalay sa fence dahil sa biglaang paghatak ni Erzel.

Sa lakas ng hila, bumangga siya kay Juan Miguel na nakatalungko sa harapan niya. Napangiwi na lang ang binata nang bumagsak siya sa semento.

Marahang tinapik ni Juan Miguel ang balikat ni Erzel habang mariing nakapikit sa ibabaw niya. “Are you okay?” Bubuka pa lang ang bibig ng dalaga nang biglang dumungaw sa p***o ang serbidora.

“Walangya! Dito pa talaga kayo sa kalsada nagpatúngan, ha! Ayun, ’yung mótel, oh!”

Sa halip na pansinin ang babae, marahang hinaplos ni Erzel ang mukha ni Juan Miguel.

“’Yung alok mong kasal. Available pa ba?!”