สืบประวัติศัตรู

ทันทีที่เฉินเดินมาถึงด้านหน้าก็มีสายตาหลายคู่มองมาทางเขา เฉินรีบมองหาเพื่อนตัวเองก่อนจะเดินไปหาเชฟ

"มึงไปไหนมาเฉิน ถ้ามึงยังไม่มาอีกไม่กี่นาทีป๊ามึงจะให้คนไปตามหาแล้วนะ" พอเฉินเข้ามาใกล้ เชฟก็รีบเอ่ยขึ้น ถ้าเฉินมาช้ากว่านี้คงจะเป็นเรื่องใหญ่เพราะป๊าอีกฝ่ายเริ่มอยู่ไม่สุขแล้วเมื่อไม่เห็นหน้าลูกของตัวเอง

"กูเดินไปดูด้านหลังมาน่ะ ไม่มีอะไร" เฉินตอบไปตามจริงเพียงแต่ไม่ได้บอกว่าเจอปฐพีมา เฉินเห็นสายตาเชฟมองมาที่มือตัวเอง เฉินก็เพิ่งรู้ตัวว่ายังไม่ได้เก็บเกียร์วิศวะที่ฉกมาจากปฐพี เขารีบหยิบเอาเกียร์ใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงตัวเอง

"นั่นไม่ใช่เกียร์วิศวะเหรอ มึงไปเอามาจากไหนอะ" แม้เฉินจะรู้ตัวเร็วและเก็บสร้อยเกียร์เข้ากระเป๋าแล้ว แต่ก็ไม่พ้นสายตาเชฟที่สังเกตเห็นมันตั้งแต่ที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้

"เก็บได้น่ะ เลิกสนใจกูเถอะ งานเริ่มแล้ว" เฉินรีบเปลี่ยนเรื่องคุยไม่สนใจสายตาเชฟที่มองมาอย่างสงสัย

งานการกุศลเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการโดยที่ด้านหน้างานนั้นมีป๊าของเฉินเป็นจุดเด่นจุดสนใจที่กล้องนักข่าวต่างก็ถ่ายภาพ รอบข้างป๊ายังมีบุคคลสำคัญที่มาร่วมงานด้วย มีทั้งคนดังและคนรู้จักของป๊าอยู่ไม่ห่าง

เพราะมีป๊าและเหล่าคนดังอยู่รวมกัน จึงทำให้ความสนใจของนักข่าวหันเหไปทางนั้นเป็นส่วนใหญ่ ทำให้เฉินและเพื่อน ๆ ที่มาช่วยงานทำงานของตัวเองอย่างไม่เสียสมาธิ พวกเขาเริ่มนำอาหารที่เตรียมมาแจกให้กับเหล่าเด็กในสถานเลี้ยงเด็กได้กินเป็นมื้อเช้า

เวลาผ่านไปไม่นาน ขณะที่พวกเขากำลังแจกอาหารให้เด็ก ๆ เกือบหมดแล้วนั้น สายตาเฉินก็เหลือบไปเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยพอดิบพอดี ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคนที่พึ่งจะโดนเฉินเตะสลบไปอย่างปฐพี

เฉินรู้สึกแปลกใจนิดหน่อยที่เห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาในส่วนของหน้างานแบบนี้ และก็ประหลาดใจที่เห็นว่าอีกฝ่ายตื่นขึ้นในเวลาไม่นานหลังจากโดนตัวเองเตะก้านคอจนสลบไปเมื่อไม่นาน แม้เฉินจะไม่ได้เก่งอะไรมากแต่เขาก็พอมั่นใจในการเตะของตัวเองอยู่เหมือนกัน ปฐพีที่โดนเตะก้านคออย่างน้อยก็ควรสลบไปสักหนึ่งชั่วโมง นี่พึ่งผ่านไปกี่สิบนาทีเอง

เฉินแอบมองปฐพีโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว เขาเห็นว่าปฐพีเดินเข้าไปหาผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่กำลังแจกอาหารให้กับเด็ก ๆ อยู่ ถ้าเขาจำไม่ผิดเหมือนอีกฝ่ายจะเป็นหนึ่งในครูที่คอยให้ความรู้ภายในสถานเลี้ยงเด็กแห่งนี้เหมือนจะชื่อว่าครูจันทร์ ปฐพีเดินเข้าไปแย่งหน้าที่ของครูจันทร์แล้วเดินแจกอาหารให้กับเด็กในสถานเลี้ยงเด็กแทน อีกฝ่ายแจกไปก็พูดคุยไปด้วยรอยยิ้ม ทุกคนต่างก็ทักทายปฐพี

"แม่เหรอ? " นี่คือความคิดแรกของเฉินเมื่อเห็นว่าปฐพีเดินเข้าไปแย่งหน้าที่ของครูจันทร์

สายตาเฉินเลื่อนจากมองปฐพีไปยังครูจันทร์แทน เฉินเห็นอีกฝ่ายเดินห่างออกไป เขาก็รีบวิ่งแอบตามครูจันทร์ไป ก่อนที่จะคว้าแขนของอีกฝ่ายเอาไว้เมื่ออยู่ห่างไกลจากผู้คนพอสมควร

"เดี๋ยวก่อนครับครูจันทร์ ผมมีอะไรจะถามหน่อยครับ" เห็นหน้าอีกฝ่ายดูตกใจ เฉินก็รีบเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ครูจันทร์กลัว

"เธอ...นายน้อยเฉินใช่ไหม" จันทร์ค่อนข้างตกใจเมื่อมีมือมาจับแขนของตัวเองจากทางด้านหลัง ขณะที่กำลังจะตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ แต่พอมองใบหน้าอีกฝ่ายดี ๆ เธอก็จำได้ว่าเด็กคนนี้เป็นใคร เพราะในงานวันนี้คนที่เด่นที่สุดก็มีเพียงแค่สองคนคือประธานฟาง และนายน้อยฟางเฉินที่ในอนาคตจะกลายมาเป็นเจ้าของสถานเลี้ยงเด็กแห่งนี้

"ใช่ครับ ๆ ผมมีเรื่องจะถามอะไรนิดหน่อยเกี่ยวกับปฐพีน่ะครับ" เฉินไม่อ้อมค้อม บอกจุดประสงค์ของตัวเองออกไปตรง ๆ

"ปฐพีไปทำอะไรให้นายน้อยเฉินไม่พอใจ ครูต้องขอโทษแทนมันจริง ๆ นายน้อยเฉินอย่าถือสาปฐพีมันเลยนะคะ ปฐพีเป็นเด็กดีคนหนึ่ง ไม่ใช่คนเลวร้ายแต่อย่างใด" ได้ยินอีกฝ่ายถามถึงปฐพี จันทร์ก็ร้อนใจคิดว่าเด็กตัวโตนั่นไปทำอะไรให้นายน้อยเฉินไม่พอใจแล้วแน่ ๆ เธอรีบออกตัวขอโทษแทนปฐพีอย่างไม่คิดอะไร เพราะจากละครที่ตัวเองเคยดู คนจนที่ไปขัดใจคนรวยมักจะจบไม่สวย เธอไม่อยากให้เด็กที่โตมาในสายตาของตัวเองต้องหมดอนาคตไปแบบในละคร

"ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ ครูจันทร์ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ปฐพีไม่ได้ทำอะไรผม ผมแค่สงสัยเฉย ๆ ว่าปฐพีมีความเกี่ยวข้องยังไงกับที่นี่ เพราะเพื่อนที่มากับผมไม่มีปฐพีอยู่ในนั้นด้วยก็เท่านั้นเองครับ ครูจันทร์...เป็นแม่ของปฐพีเหรอครับ" เฉินรีบห้ามครูจันทร์ที่ออกตัวขอโทษไม่หยุด ไม่ให้ขอโทษแทนปฐพี และเลือกที่จะพูดโกหกออกมาแม้ความจริงปฐพีจะสร้างความลำบากใจให้กับเขานิดหน่อยก็ตาม

"ได้ยินแบบนั้นครูก็เบาใจ เด็กนั่นแม้ภายนอกจะดูไม่ใช่คนใจดี แต่ลึก ๆนั้นเขามีความดีซ่อนอยู่ภายในหัวใจที่แสนบอบบาง เรื่องนี้ครูขอเอาหัวเป็นประกันเลย เพราะคนที่รู้จักปฐพีต่างก็ชอบเขากันทั้งนั้น" จันทร์ได้ยินที่นายน้อยเฉินเอ่ยออกมาก็เบาใจขึ้นมาก

"แต่ปฐพีไม่ใช่ลูกของครูหรอก ครูยังไม่มีสามีเลยจะมีลูกได้ยังไงจริงไหม ฮ่า ๆ " พอเอ่ยถึงเรื่องนี้จันทร์ก็อมยิ้มแล้วหัวเราะขึ้น

"ปฐพีก็เหมือนเด็กคนอื่น ๆ ที่อยู่ที่นี่ เป็นเด็กที่อยู่ในการอุปการะของสถานเลี้ยงเด็กของเรา ปฐพีเป็นอีกหนึ่งในเด็กหลาย ๆ คนในสถานเลี้ยงเด็กแห่งนี้ที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งอยู่ที่หน้าประตูสถานเลี้ยงเด็ก ทำให้เขาผูกพันกับที่นี่เสมือนบ้านหลังที่สอง" พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงจันทร์ก็มีความเศร้าหมองเพราะเด็กส่วนใหญ่ในที่นี่ต่างก็จำหน้าพ่อแม่ตัวเองไม่ได้ เพราะถูกทิ้งตั้งแต่ยังเล็กทั้งนั้น รวมทั้งปฐพีเอง

"นี่ปฐพีก็พึ่งออกจากสถานเลี้ยงเด็กไปอยู่ภายนอกได้ไม่กี่เดือน ถ้าไม่ใช่เพราะกฎที่สถานเลี้ยงเด็กกำหนดเอาไว้ว่าเมื่ออายุเกิน 18 ปีจะต้องออกจากสถานเลี้ยงเด็ก ครูเองก็อยากให้ปฐพีอยู่ที่นี่ต่อเหมือนกัน แต่ด้วยงบที่มีอย่างกำจัดของเรา ทำให้สถานเลี้ยงเด็กต้องใช้เงินอย่างประหยัด เพื่อเด็ก ๆ คนอื่นที่ยังไม่พร้อมที่จะออกไปสู่โลกกว้างภายนอก"

สถานเลี้ยงเด็กนั้นมีเพียงหน้าที่สั่งสอนให้เติบใหญ่ รู้จักโลกภายนอกรู้เท่าทันคนอื่น ไม่ได้มีหน้าที่ที่จะต้องดูแลใครเป็นพิเศษในเรื่องนี้ ทุกคนต่างก็เท่าเทียม ได้แต่หวังว่าจะมีต้นกล้าหลายต้นที่พอสู้ลมแรง เอาชนะความยากลำบากผ่านพ้นมันไปได้

"ที่เห็นปฐพีเข้ามาช่วยงานก็เพราะครูขอให้เขากลับมาช่วยเองแหละ ถ้ามันทำให้นายน้อยเฉินไม่พอใจ รู้สึกไม่ปลอดภัยครูก็จะไปบอกให้ปฐพีออกไปเดี๋ยวนี้แหละ" พอเอ่ยออกไป จันทร์ถึงรู้ตัวว่าเธอทำผิดขั้นตอนที่เอาคนนอกเข้างานมาโดยไม่บอกใคร นี่อาจเป็นสาเหตุที่นายน้อยเฉินไม่พอใจ แต่ขณะที่เธอเตรียมจะกลับเข้าไปหาปฐพีเพื่อพาอีกฝ่ายออกไป ก็ถูกคนตรงหน้ามาหยุดยืนขวางทาง

"ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกครับ ผมเองก็พอรู้จักปฐพีแม้จะไม่ใช่เพื่อนกัน แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูที่ต้องฆ่าแกงกัน ถ้าเขาอยากกลับมาช่วยงานที่นี่ ที่เป็นเสมือนบ้านหลังแรกสำหรับเขา ผมจะห้ามไม่ให้ปฐพีเข้าบ้านตัวเองได้ยังไงกันละครับ จริงไหม"

เฉินแม้จะค่อนข้างตกใจกับความจริงที่ปฐพีเป็นเด็กกำพร้าของสถานเลี้ยงเด็กของครอบครัวตัวเอง แต่ก็ยังมีสติดีที่จะห้ามไม่ให้ครูจันทร์พาปฐพีออกไปจากที่นี่ สถานเลี้ยงเด็กเปรียบเสมือนบ้านของปฐพี เห็นได้จากการที่อีกฝ่ายเล่นกับแมวและเป็นที่รักของเด็ก ๆ ที่นี่ ถ้าไล่อีกฝ่ายออกไปเฉินคงไม่ใช่คนแล้ว

"ผมมีเรื่องจะขอเรื่องหนึ่งครับ ขอให้เรื่องที่พวกเราคุยกันวันนี้เป็นความลับนะครับ ครูจันทร์มีธุระจะไปทำอะไรก็เชิญตามสบายเลยนะครับ" เฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม จับครูจันทร์หมุนตัวให้หันหน้าไปทางที่ครูจันทร์ต้องการไปแต่แรก ส่วนตัวเขาเองก็หันหลังกลับ จ้องมองไปยังหนุ่มร่างสูงผิวแทนที่อยู่กลางวงเด็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มวิ่งรอบตัวด้วยสายตาแวววาว ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหา