บทที่ 4

บทที่ 2

เขาตื่นแต่เช้ามาทำงานปกติ อาทิตย์นี้ไม่มีเคสผ่าตัด ก็สบาย ๆ หน่อย มีราวน์คนไข้ ติดตามอาการ ลงสอนนิดหน่อย และก็ทำวิจัยที่เหลือ

“คุณหมอคะ มีเคสด่วนค่ะ!” เขาถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ เพิ่งจะบอกอยู่ว่าสบาย ๆ

“เดี๋ยวผมลงไป” เขาหยิบเสื้อกาวน์มาใส่ ก่อนจะรีบเดินเร็วไปที่แผนกอุบัติเหตุ

“คุณหมอมาแล้วค่ะ” เขามองเด็กผู้ชายตัวกระจิดผมหยักศกฟู ๆ หน้าตาน่ารัก ขาข้างซ้ายดามไม้ มีผ้าก๊อซสีขาวพัน และนั่งสะอื้นไห้อย่างหนักอยู่บนเตียงผู้ป่วย

“คนไข้เป็นเด็กผู้ชายอายุ 5 ขวบ เบื้องต้นขาท่อนล่างหัก ขยับดูหัวเข่าเหมือนจะหลุด คุณครูบอกว่าเด็กเล่นกันจนตกบันได” เขาขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนจะนึกโมโหที่โรงเรียนปล่อยให้เด็กเล่นกันจนตกบันไดเนี่ยนะ!

“ฮือออ โผมจะหาาา พะ...พี่นุ้นนน เจ็บค๊าบบบ” กิตถึงกับสันกรามแน่น! เขาเกลียดเสียงเด็กร้องที่สุด!!

“หมอโออยู่ไหม? ตามมาดูเคสนี้ที!” เขาไม่เอาแน่ ๆ ไม่ชอบรักษาเด็ก น่ารำคาญ!

“หมอโอออกเวรค่ะ ตอนนี้ติดต่อไม่ได้” เขาถอนหายใจ อย่าให้ถึงคิวกูบ้างนะไอ้โอ! ผมก่นด่าเพื่อนหมออยู่ในใจ!

“หมอทำไมไม่รีบรักษา! เด็กเจ็บจะตายอยู่แล้ว!” ผู้หญิงที่ใส่ชุดข้าราชการ ดูแล้วน่าจะเป็นครู เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ!

“คุณเป็นใครครับ?” ทั้งที่รู้ แต่ก็อยากจะถาม

“ครูค่ะ ฉันเป็นครู” เขาแสยะยิ้ม

“คุณเป็นครู! ดูแลเด็กยังไงให้ตกจากที่สูง และถ้าครั้งนี้ไม่ใช่บันได แต่เป็นตึก 3 ชั้น คุณจะรับผิดชอบชีวิตเขาไหวไหม!” เขาที่เดือดจัด เอ่ยออกไปเสียงดังลั่นห้อง! หงุดหงิดฉิบหาย!

“ตามผู้ปกครองครับ! ไม่ใช่ญาติรอด้านนอก ปิดม่าน!” เขาเอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจ!

หมอก็ไม่ใช่เป็นใครมาสั่งวะ! และเขาไม่ใช่พวกที่จะมานั่งโอ๋อะไรใครหรอกนะ! ก่อนจะหันไปจ้องเด็กหัวฟูที่ร้องไห้จนตาปิดหมดแล้ว

“ยังตามญาติตอนนี้ไม่ได้หรอกค่ะ ต้องรอ 5 โมงเย็น”

“ในเมื่อคุณอยากให้ผมรักษาผมก็จะทำ แต่ญาติต้องมาเซ็นอนุญาตให้ผ่าตัด และคุณไม่ใช่ญาติเขา ไปตามญาติมา!” ผมแก้วหูจะแตกเพราะเสียงกรีดร้องของเด็กนี่!!

“พาไป CT scan เลยไหมคะ”

“คุณจะจ่ายค่ารักษารึไงคุณพยาบาล! ถ้าญาติไม่เซ็น ผมก็ไม่รักษา!”

“คุณเป็นหมอได้ยังไงกัน!” เธอที่สวมชุดข้าราชการเอ่ยออกมาอย่างโกรธจัด! ก่อนจะเดินออกไปกดโทรศัพท์

“สวัสดีค่ะอาจารย์เมื่อกี้นุ่นยังไม่เลิกค่ะ กำลังจะไปรับนายค่ะ อะ...อะไรนะคะ!!! ตกบันได ยะ...อยู่โรงพยาบาล!! ค่ะๆ จะรีบไปค่ะ!!” ปุยนุ่นหลังจากเลิกเรียนก็กำลังจะไปรับน้อง

แต่ได้รับโทรศัพท์จากคุณครูประจำชั้นน้องชาย เมื่อได้รับข่าวร้าย ใจเธอชาวาบ! เธอวิ่งออกมาเรียกรถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ไปโรงพยาบาลที่นายอยู่นั่นอย่างเร็วที่สุด!

นายตกบันไดขาหัก หมอไม่ยอมรักษาเพราะญาติยังไม่เซ็นอนุญาต หมอกลัวว่าเราจะไม่มีเงินจ่าย เธอปาดน้ำตาก่อนจะบอกให้วินมอเตอร์ไซค์ขับให้เร็วกว่านี้!!

เมื่อถึงโรงพยาบาลทางเข้าห้องฉุกเฉิน! เธอยื่นธนบัตรสีแดงให้และไม่รอเงินทอน ก่อนจะวิ่งเข้ามาที่แผนกฉุกเฉิน และเจอครูประจำชั้นนั่งอยู่ด้านนอก

“นายละคะ นายละ!” เธอเอ่ยถามแต่ดวงตาก็กวาดมองไปทั่วห้องฉุกเฉิน

ก่อนจะหันไปเห็นกระเป๋าเป้สีน้ำเงินวางอยู่ ไวกว่าความคิดสมองสั่งการให้สองขาเดินเข้าไป และพุ่งตัวไปเปิดม่าน นายเลือดออกเต็มเตียง ขาพันผ้าก๊อซไว้ แค่เห็นเธอ นายก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง

“พี่นู้นนนน นายจะ...เจ็บบบบ เจ็บบบ” เด็กชายอ้าแขนให้เธอ

เธอเห็นน้องเช่นนั้น ก็เข้าไปกกกอดน้องไว้ นายหูตาแดงช้ำไปหมด เธอเหมือนใจจะสลาย เลือดที่เปรอะเปื้อนไปทั่วเตียง เรามีกันอยู่สองคนพี่น้อง ถ้านายเป็นอะไรไปฉันจะทำยังไง

“ไม่ร้องนะครับคนดี พี่นุ่นอยู่นี่นะคนเก่ง อย่าาา...อย่าร้อง” เธอกลั้นสะอื้นแทบไม่ไหว

“ญาติมารึยัง?” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นด้านหลัง ทำให้เธอต้องหันไปมอง.ผู้ชายหน้าตาดี ใส่ชุดกาวน์สีขาว ตัวสูง ใส่แว่น

“ฉะ...ฉันเป็นญาติค่ะ”

“......”

“คุณคิดว่าผมเป็นเพื่อนเล่นคุณเหรอ? บ้านคุณไม่มีคนที่บรรลุนิติภาวะแล้วรึไง!” หมอตวาดออกมาเสียงดัง เธอได้ยินเช่นนั้นก็กระบอกตาร้อนผ่าว ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง นายเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งส่งเสียงร้องไห้จ้าทันทีที่หมอพูดยังไม่ทันจบ

“ค่ะ...ไม่มี”

“ผมไม่ตลกกับคุณนะ! ค่าผัดตัดนี่คุณมีปัญญาจ่ายรึไง ยังเป็นแค่นักเรียนม.ปลายเนี่ย!!” เธอตัดสินใจออกมาโทรศัพท์หาป้า เพื่อให้ท่านมากรุงเทพหน่อย ท่านถามว่าทำไม พอฉันบอกไปว่านายประสบอุบัติเหตุและนายต้องรับการรักษาผ่าตัดฉุกเฉิน

เมื่อบอกจำนวนเงินคร่าว ๆ ของค่าผ่าตัดไป ป้ารีบบอกให้ใช้ประกันโรงเรียน ไม่ก็ 30 บาท และตัดสายไปทันที

ป้าไม่คิดจะฟังที่ฉันพูดเลย ไม่ถามไถ่ และยังกดโทรศัพท์วางสาย และปิดเครื่อง เธอหมดหนทางแล้ว ทำได้เพียงนั่งลงร้องไห้กับพื้น ทำไมชีวิตมันถึงยากเย็นแสนเข็ญแบบนี้

เธอไม่รู้จะทำยังไง! ถ้าไม่มีคนเซ็นผ่าตัดหมอก็ไม่ยอมผ่าแน่ ๆ ไหนจะค่ารักษาพยาบาลอีก เธอจะหาเงินจากไหนทันในตอนนี้!

เพียงแค่คิดเธอก็หมดแรงแล้ว เธอได้ยินเสียงร้องจ้าของนายที่ดังออกมาจากห้องฉุกเฉิน เมื่อกี้ขาน้องเริ่มบวมแล้ว เพราะการบาดเจ็บกินเวลานานหลายชั่วโมง

เธอมองไม่เห็นใครแล้ว...เธอหมดหนทางแล้วจริง ๆ

หมาจนตรอกอย่างเธอมันทำได้ทุกอย่าง...